Tabs: Blog | About Me |

Πέμπτη, Ιουνίου 8

Κορόιδο, η ζωή είναι αλλού!!!


Τον περίμενα στο αεροδρόμιο. Ήξερα μόνο ότι φοράει καφέ δερμάτινο μπουφάν και κρατάει ένα μεγάλο πράσινο ντοσιέ. Έτσι μου είπε στο τηλέφωνο πριν ξεκινήσει από την Αθήνα. Στεκόμουν στην είσοδο του αεροδρομίου αβέβαιη για το αν θα καταφέρω να τον εντοπίσω. Με όλες τις αισθήσεις σε εγρήγορση.
Το σκηνικό ήταν εντελώς παράξενο: είχα βαλθεί ως καλή Σαμαρείτιδα να εξυπηρετήσω μία φίλη που κρεβατώθηκε ξαφνικά με ίωση. Έπρεπε λοιπόν, να παραλάβω από το αεροδρόμιο τον μυστηριώδη κύριο για λογαριασμό της και να τον μεταφέρω σε μία Δημόσια Υπηρεσία στο Ρέθυμνο. Δέχτηκα πρόθυμα όταν άκουσα τον πανικό της στο τηλέφωνο και την φωνή της που έκδηλα μαρτυρούσε πόσο την είχε ταλαιπωρήσει η ίωση. Στημένη όμως πλέον στο πρωινό βοριαδάκι του αερολιμένα αναθεμάτιζα τις καλοσύνες μου. Και η ιδέα να τον βάλω στο πρώτο λεωφορείο του ΚΤΕΛ για Ρέθυμνο μου φαινόταν πολύ προτιμότερη.

Κάτι τέτοια σκεφτόμουν όταν με πλησίασε. Μία συμπαθητική χαμογελαστή φατσούλα που δεν σε προδιέθεται με τίποτα για τον "τρομερό μεγαλόσχημο προϊστάμενο" του οποίου η άφιξη είχε πανικοβάλει την φίλη μου. Ευγενικός σε .. βαθμό κακουργήματος. Τόσο που ξέχασα κάθε σκέψη για ΚΤΕΛ και πήραμε το δρόμο για το Ρέθυμνο together.
Κάπου στη διαδρομή το κινητό μου άρχισε να χτυπάει με την συνήθη του συχνότητα: δηλαδή, συνέχεια. Ζητούσα διαρκώς συγνώμη και στη λήξη κάθε τηλεφωνήματος έβγαινα όλο και πιο αγχωμένη για όσα .. έτρεχαν στην καθημερινότητα, ενώ εγώ τους ξέφευγα -υποτίθεται -κατά Ρέθυμνο μεριά.
Κάποια στιγμή χαμογέλασε συγκαταβατικά και μου είπε:
- Ζούσα για χρόνια έτσι. Αγχωμένος με την δουλειά, αγχωμένος με τη ζωή, αγχωμένος με όλα. Μέχρι που πήγα στο ... Κιριμπάτι.
Σαν κάτι να μου θύμιζε το όνομα αλλά ζήτησα .. διευκρινήσεις.


Και τότε οι αφηγήσεις του ξεχύθηκαν σαν ποταμός. Η Υπηρεσία την οποία επόπτευε είχε αναλάβει ένα έργο εκεί, για λογαριασμό του ελληνικού κράτους. Το Κιριμπάτι είναι ένα σύμπλεγμα νησιών κοραλλιογενούς προέλευσης στην καρδιά του Ειρηνικού, παρακαταθήκη των εξερευνήσεων του Κάπταιν Κουκ.
"Ζω τρία χρόνια στο Κιριμπάτι κι εκεί ο χρόνος μετράει αλλιώς, μου είπε. Το μόνο ρούχο που χρειάζεται κανείς είναι το μαγιό του. Οι ντόπιοι ψαρεύουν νωρίς και τις υπόλοιπες ώρες τις περνούν στη θάλασσα. Οι γιορτές και τα τραγούδια είναι καθημερινό χάπενινγκ. Ζωή παραδεισένια".
Άρχισε να μου περιγράφει πανέμορφες ακρογιαλιές, φιλικούς ανθρώπους, εξωτικά φρούτα, παράξενα ψάρια, καλύβες ιθαγενών και μία καθημερινότητα που απαιτούσε μόλις τα απαραίτητα. Δηλαδή, αυτά που εμείς λέμε πια "ποιοτικό χρόνο". Καλό φαγητό, καλή παρέα, χαλάρωση, διάβασμα, βόλτες στην παραλία και διασκέδαση.
"Όλες οι αποσκευές μου θα είναι πάλι βιβλία" μονολογούσε. "Στο Κιριμπάτι διαβάζω πολύ, καθώς δεν έχουμε τηλεόραση και το νυχτερινό μπάνιο δεν το πολυθέλω. Άλλωστε, και ρούχα δεν έχει νόημα να κουβαλάω. Με ένα μαγιό περιφερόμαστε όλοι εκεί".

Σιγά σιγά με συνεπήρε με τις αφηγήσεις του. Καταβρόχθιζα τα χιλιόμετρα της εθνικής και με σκεφτόμουν με φούστα χούλα χουπ στο Κιριμπάτι και γαρύφαλλο στ' αυτί (κιριμπατογαρύφαλλο, για να εξηγούμαι) να χορεύω ξυπόλητη στην παραλία, με άγριες τελετουργικές κινήσεις στο σημείο που μόλις θα 'χα θάψει το κινητό μου.
Όταν φτάσαμε στο Ρέθυμνο και πήγαμε στην υπηρεσία του, έβγαλε ένα άλμπουμ με φωτογραφίες κι άρχισε να με ξεναγεί στον .. παράδεισό του. Μαγεύτηκα. Καταγάλανα νερά και χαμογελαστές ηλιοκαμμένες φάτσες. Επιστρέψαμε στο Ηράκλειο και σε όλη την διαδρομή τον έβαλα μαζοχιστικά να συνεχίσει τις Κιριμπάτιες ιστορίες του.
Πήγαμε για φαγητό στου φίλου μου του Μηνά (μέγας χαβαλετζής και θυμόσοφος). Γρήγορα ήρθε να καθίσει μαζί μας και ... κόλλησε κι αυτός με όσα άκουσε. Κάτι το κρασάκι, κάτι που η μέρα τέλειωνε, βρεθήκαμε γρήγορα να ενώνουμε τραπέζια και να μαζεύονται φίλοι και γνωστοί τριγύρω. Και στη μέση της συζήτησης μόνιμα πλέον θρονιασμένο το ... Κιριμπάτι.
Άλλος να ρωτάει πληθυσμό, άλλος γεωγραφική θέση, άλλος ιστορία. Κι ο νεόφερτος συνδαιτιμόνας μας να 'χει απαντήσεις για όλα. Είχαμε αρχίσει πια να τον κοιτάζουμε με ζήλια. Με την καλή έννοια, που λέει κι ο Θέμος.


Ώσπου, ξαφνικά τον πήρε το παράπονο.
"Δεν θέλω να ξαναγυρίσω, ρε παιδιά στο Κιριμπάτι" είπε κάποια στιγμή απροσδόκητα.
Κόκκαλο η ομύγυρις!! "Γιατί, καλέ μου άνθρωπε; αρχίσαμε να ρωτάμε παραξενεμένοι. Το δικό μας όνειρο είχε πάρει σάρκα και οστά κείνη την ώρα μέσα από τις αφηγήσεις του. Ένας τόπος χωρίς κρίση, χωρίς άγχη, υπέρμετρους καταναλωτισμούς και πλουτισμούς, χωρίς περικοπές και φόρους, χωρίς τηλεόραση, χωρίς κινητά, χωρίς ... όσα μας τρέχουν και μας κατατρέχουν. Κι αυτός ο Χριστιανός δεν ήθελε να γυρίσει;
- Έχει λάκκο η φάβα; τον ρωτούσαμε.
- Τι δεν πάει καλά με το Κιριμπάτι;
- Τι μας έκρυψες;
- Μήπως τα παραφούσκωσες;
- Όχι, βρε παιδιά. Όπως σας τα λέω είναι. Αλλά ζω ολομόναχος σε ένα σπίτι με 22 δωμάτια. Νοσταλγώ να μιλήσω ελληνικά. Θέλω φίλους .. Έλληνες, να πω αστεία κι ανέκδοτα στη γλώσσα μου. Να πιω κρασί και να χορέψω ζεμπεκιές κι ανάθεμά το για Κιριμπάτι, όλα τα καλά του κόσμου έχει, αλλά Έλληνες δεν έχει. Να, τώρα δα να μου λέγατε ότι έρχεστε να πάμε όλοι μαζί εκεί ... έτσι όπως είμαστε .. δεν με ένοιαζε να ζήσω μία ζωή στο Κιριμπάτι. Αλλά μόνος δεν θέλω να ξαναγυρίσω".

Πιάσαμε να τον παρηγορούμε και να του τάζουμε. Μισοαστεία και μισοσοβαρά. Μέχρι που ο Μηνάς πήρε το μπλοκάκι των παραγγελιών κι έγραψε στο πάνω μέρος: ΑΛΛΟΣ ΓΙΑ ΚΙΡΙΜΠΑΤΙ. Από κάτω βάλθηκε να συγκεντρώνει τα ονόματά μας. Κι έπειτα μας έβαλε να υπογράψουμε το ΥΠΟΣΧΕΤΙΚΟ. "Οι κάτωθι υπογεγραμμένοι δηλώνουμε με πάσα ειλικρίνεια -και μετά από σφοδρή κρασοκατάνυξη- ότι θα μεταναστεύσουμε ομαδικώς στο Κιριμπάτι σύντομα". Πέσανε οι τζίφρες κι ο καινούριος φίλος μας το δίπλωσε και το 'βαλε ευλαβικά στην τσέπη του.
Μας μοίρασε τηλέφωνα και διευθύνσεις αλληλογραφίας κι έφυγε.

Πέρασαν μήνες και το "ΑΛΛΟΣ ΓΙΑ ΚΙΡΙΜΠΑΤΙ" έγινε συνώνυμο κάθε ανάγκης μας για απόδραση. Τηλεφωνούσαμε ο ένας στον άλλο κι όταν τα πράγματα ήταν ζόρικα λέγαμε: Δεν αντέχω, την "κάνουμε" για Κιριμπάτι;
Την Πρωτοχρονιά πήρα μία κάρτα που έλεγε "Μέσα στον νέο έτος που μπαίνει θα σας περιμένω". Είχε μία παραλία μπροστά από αυτές που σου κλείνουν το μάτι και σου λένε ναζιάρικα "Κορόιδο, η ζωή είναι .. αλλού".

Βάλθηκα εκείνες τις μέρες να αναπολώ το Κιριμπάτι που δεν .. είδα. Κι έπειτα, καθώς η παρέα των "υπογραφών" σκορπίστηκε, το ξέχασα πάλι σιγά σιγά.
Μέχρι που μόλις χθες κάποιος άρχισε να μου λέει το πιο τρελό του σχέδιο: ένα από αυτά που φτιάχνουμε τις Τσαγκαροδευτέρες, έτοιμοι σαν τον Χορν και την Λαμπέτη να αποδράσουμε από το γραφείο μας. Κάτι  ...ιslands στην άκρη του πουθενά αναπολούσε κι εκείνος. ΑΛΛΟΣ ΓΙΑ ΚΙΡΙΜΠΑΤΙ σκέφτηκα αυθόρμητα :-)))


* Στον Μηνά που 'βαζε πάντα την κατάλληλη μουσική επένδυση στα όνειρά μας.

Ετικέτες

buzz it!


Permalink για το "Κορόιδο, η ζωή είναι αλλού!!!"

16 Comments:

Blogger Helix Nebulae said...

Ωραία όλα αυτά, αλλά βάλε και κανένα link χριστιανή μου :-)

Πού θα βγάλουμε εισιτήρια, τι να πάρουμε μαζί μας, βίζες, εμβόλια, κλπ...

3:47 π.μ.  
Blogger phivos said...

Τώρα άμα σού κατεβάσω σιχτίρια, καντήλια και δε συμμαζεύεται, θα φταίω; Που με βάζεις πάλι σε κακές σκέψεις, πρωί-πρωί;

Καλά, μη φωνάζεις! Ηρεμώ και συνεχίζω το "σκάσε και κολύμπα"!

Καλή σου μέρα, πάντως.

7:06 π.μ.  
Anonymous mpampakis said...

(τώρα θα με βρίσεις)

Και να πάμε γρήγορα γιατί σε 5-10 χρόνια θα έχει βουλιάξει.

(σου τό' πα: θα βρίσεις. Και - ωχ! - βρίζεις κι άσχημα! Σε καλό σου!)

12:55 μ.μ.  
Blogger oistros said...

Helix
παίρνεις απλά την .. απόφαση και το μαγιώ σου και πας σ' ένα τουριστικό γραφείο. Τους λες θέλω να πάω Παρίσι, Λονδίνο και Μόναχο αλλά στο Κιριμάτι όχι στας Ευρώπας. Ξέχασα να σας πω ότι τα χωριά στο Κιριμπάτι έχουν ονομασίες ευρωπαικών πρωτευουσών. Αν δεν σε εξυπηρετήσουν πάραυτα ... βούτα το κρουαζιερόπλοιο και μην κοιτάς πίσω σου :)

Θείε
κολύμπα κολύμπα άμα είσαι τυχερός κάποτε σκας για τα καλά και ... φτάνεις Κιριμπάτι :)

Μπαμπάκη
αυτό με ανησυχεί κι εμένα. Εναν τόπο έχω να ξεκουράσω τα κοκκαλάκια μου στα βαθειά γεράματα. Λες να βουλιάξει αυτός .. πριν από μένα?

1:47 μ.μ.  
Blogger Suspect said...

Ομορφες ιστοριες, ομορφα χανονται...

2:27 μ.μ.  
Blogger An-Lu said...

Σέλω κι εγώ Κιλιμπάτι!!!!! ;-)

3:03 μ.μ.  
Blogger ellinida said...

Μέσα κι'εγώ για Κιριμπάτι .
ΚΙΡΙΜΠΑΤΙ ΚΙΡΙΜΠΑΤΙ !!!!

3:25 μ.μ.  
Blogger zouri1 said...

τελειο-τελειο.
θελεις να το οργανωσω εγω για το επομενο καλοκαιρι?

3:51 μ.μ.  
Blogger Citronella said...

Πάμε για Κιριμπάτι λοιπόν - κι η μουσική ιδανική!

3:59 μ.μ.  
Blogger oistros said...

Υποψιασμένε
το δικαίωσες το ονοματάκι σου. Σαν τα όμορφα χωριά που όμορφα καίγονται του Ντραγκόγεβιτς

Αν λου, Ελληνίδα και Σίντυ
κάντε κρατήσεις. ΑΛΛΟΣ ΓΙΑ ΚΙΡΙΜΠΑΤΙ?

Άντε Υπουργέ
ανέλαβε τα διαδικαστικά :)

4:14 μ.μ.  
Blogger Athanassios said...

Το πρόβλημα του τύπου ήταν η παρέα... να λοιπόν η παρέα μαζεύτηκε... άντε φύγαμε... εφοδιαστείτε οι γυναίκες με φούστες χούλα-χουπ, οι άνδρες θα κόψουμε φύλλα απ΄τα δέντρα εκεί...

9:46 μ.μ.  
Blogger confused said...

Κι εγώ κι εγώωωω :)))

10:56 μ.μ.  
Blogger g.manoussakis said...

Αν δεν κάνω λάθος, τα Κιριμπάτι είναι τα νησιά στον Ειρηνικό που υποδέχθηκαν πρώτα το νέο αιώνα στο μιλλένιουμ, με χορούς και τραγούδια.

Έχω όμως την απορία, το ελληνικό κράτος, τι έργο μπορεί να έφτιαχνε στην άλλη άκρη του κόσμου;

12:26 π.μ.  
Blogger oistros said...

Αθανάσιε
το juke box να φέρετε αλλιώς μας βλέπω να πήζουμε στα .. ντόπια άσματα :)

Μπερδεμένη
μπες στη σειρά. Ιδού πεδίον δόξης λαμπρόν για την απόδραση που λέγαμε :)

Σύντεκνε
ναι, αυτά τα νησιά είναι. μάλιστα μπήκαν στον κόπο να αλλάξουν και την ώρα ζώνης τότε για να τα καταφέρουν. Όσο για το έργο το απέφυγα γιατί θα πρόδιδα την ταυτότητα του εν λόγω ανθρώπου. Βλέπετε, πέρα από τον πρέσβη (που όπως έμαθα υπάρχει) είναι ο μόνος άλλος έλληνας στο Κιριμπάτι. Και ναι παραδόξως έχουμε μία Δημόσια Επιχείρηση που εξάγει τεχνογνωσία ;-)

2:19 μ.μ.  
Anonymous ...by the lake said...

http://minimastoboukali.blogspot.com/

Ένας πήγε ήδη στην ατόλη.

6:05 μ.μ.  
Blogger don Quixote said...

gia xara paidia!!!

kai ego mesa...pote fevgoume???

i alitheia pantos einai pos ontos se 50xronia den tha iparxoun....tha exoun vouliaksei....

http://uzuburu-buru.blogspot.com/2008/09/blog-post.html

den pisteva pos iparxei alos pou na exei asxolithei me touta ta nisakia....ta talepora!!!

kala na pernate oloi paidia kai isos vrethoume kapoia stigmi ekei

2:00 μ.μ.  

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Home