Tabs: Blog | About Me |

8.8.13

Η Τίγρης που θα ... ΕΠΙΤΕΘΕΙ !!!

Μεγαλώνοντας χάνουμε το προνόμιο να .. αλλάζουμε γνώμη. Κι αν ακόμη συμβεί αυτό αρνούμαστε να το παραδεχτούμε. Θυμάμαι δύο μόνο φορές στα τελευταία μου χρόνια που ένιωσα έντονα την επιθυμία να φωνάξω "ανάθεμά κι αν ξέρω τι θέλω". Η πρώτη ήταν την βραδιά που ανακοινώνονταν τα αποτελέσματα για την διοργάνωση της Ολυμπιάδας του 2004. Λέγαμε στην παρέα πόσο μάταιο και άχαρο θα 'ταν να επιλεγεί η Αθήνα, πόσες περιπέτειες θα προκαλέσει. Λέγαμε ... λέγαμε .. αφορισμούς, κριτικές κι όταν ακούστηκε το 'Athens" μιά δύναμη αλλόκοτη με τίναξε από την καρέκλα και μ' έβαλε να πανηγυρίζω πλάι στους συνδαιτημόνες μου που έκαναν το ίδιο αλλόκοτα σαν τρελοί.

Το ξαναθυμήθηκα την Κυριακή στο Διαβαϊδέ. Είναι ένας μικρός κι αμόλυντος τόπος στην απόληξη του Καστελλίου που βάλθηκε να γιορτάσει τον Αύγουστο με κεραστές ένα συγκρότημα παραδοσιακής μουσικής, γνωστό εντός κι εκτός Κρήτης: τους Χαϊνηδες. Μοίρα αγαθή στο απόγειο του κεφιού έφερε στο πάλκο και τον Ψαραντώνη. Για πολλούς από μας παραμένει μία από τις τελευταίες εικόνες κρητικής κουζουλάδας: με κείνη την μανία του να ανακατεύει διαρκώς τα ατημέλητα πυκνά μαλλιά του σε μία εποχή που όλοι πασχίζουν να μην ξεφύγει τρίχα και ξεστρατίσει από την καθεστηκύια τάξη.
Η ΤΙΓΡΗΣ (Εδώ από το Youtube το ακούτε και το βλέπετε)
Είχα ακούσει την "τίγρη" τους. Ένα τραγούδι που έγραψε ο Δημήτρης Αποστολάκης των Χαϊνηδων και ερμηνεύει ο εμβληματικός Ψαραντώνης. Την θεωρούσα μία μελωδία με όμορφο πρωτότυπο στίχο. Σ' όλη την διάρκεια της βραδιάς άκουγα το πλήθος να απαιτεί επίμονα την "Τίγρη". Σε βαθμό που σκέφτηκα πως αδικούσαν κατάφορα ένα σωρό άλλα όμορφα ακούσματα. Ώσπου, ο Ψαραντώνης πήρε το μικρόφωνο κι ακούστηκαν οι πρώτες νότες της. Ένιωσα τον τρόπο που το πλήθος κρατούσε την ανάσα του κι αφουγκραζόταν την σιγανή του φωνή. Άρχισε σαν ψίθυρος ενός τιτάνα της κρητικής μουσικής που έμοιαζε να γέρνει πια από το βάρος της. Μέχρι που στην επωδό, αυτό το Θείο τέρας πετάχτηκε ολόρθο με την χάρη του αιλουροειδούς και βροντοφώναξε πως θα "ΕΠΙΤΕΘΕΙ".
Τόσες τίγρεις γύρω μου κι ... εντός μου είχα καιρό να συναντήσω. Κι έτσι άλλαξα πάλι γνώμη. Είναι τραγούδια που αλλιώς τ' ακούς κι αλλιώς τα ζεις. Κι είναι και τίγρεις που θαρρείς πως ναρκώθηκαν αλλά έχουν τελικά ακόμη ελπίδες να επιτεθούν.

Υ.Γ. Στον Αδάμ και τη Νεκταρία που δεν κάθονται ήσυχοι και μας ξεσηκώνουν !!!
Υ.Γ.1 Στον Δημήτρη τον Αποστολάκη, τον μύστη της βραδιάς, που "συντονού" του μας ταξίδεψε
Υ.Γ.2 Για τους μη μυημένους φίλους μου οι στίχοι ακολουθούν:

Στίχοι:  
Δημήτρης Αποστολάκης
Μουσική:  
Δημήτρης Αποστολάκης


Έχω μια τίγρη μέσα μου, άγρια λιμασμένη
π’ όλο με περιμένει
κι όλο την καρτερώ, 
τηνε μισώ και με μισεί, θέλει να με σκοτώσει, 
μα ελπίζω να φιλιώσει
καιρό με τον καιρό.

Έχει τα δόντια στην καρδιά, τα νύχια στο μυαλό μου
κι εγώ για το καλό μου
για κείνη πολεμώ
κι όλου του κόσμου τα καλά με κάνει να μισήσω, 
για να της τραγουδήσω τον πιο βαρύ καημό.

Όρη, λαγκάδια και γκρεμνά με σπρώχνει να περάσω, 
για να την αγκαλιάσω
στον πιο τρελό χορό, 
κι όταν τις κρύες τις βραδιές θυμάται τα κλουβιά της, 
μου δίνει την προβιά της
για να τηνε φορώ.

Καμιά φορά απ’ το πιοτό πέφτομε μεθυσμένοι, 
σχεδόν αγαπημένοι, 
καθείς να κοιμηθεί
και μοιάζει ετούτη η σιωπή με λίγο πριν την μπόρα, 
σαν τη στερνή την ώρα
που θα επιτεθεί.

buzz it!


Permalink για το "Η Τίγρης που θα ... ΕΠΙΤΕΘΕΙ !!!"

30.1.12

Ζώντας σε μία διαρκή Πρωταπριλιά !!!






Το χαρτάκι στην πόρτα ήταν κολλημένο πρόχειρα. Το 'βλεπες να γέρνει.
"Θα επιστρέψω όταν συνέλθουμε" έγραφε.
Ξαφνιάστηκα। Στις διαδρομές μου συνήθισα να συναντώ "ενοικιάζεται" και "πωλείται. Αυτό όμως με αποσυντόνισε εντελώς. Κατέγραφα συνειρμικά πότε εννοούσε πως θα επιστρέψει:
- Όταν η Άνγκελα θα πάψει να παίζει τον Αδόλφο με φουστάνια?
- Όταν ο Μιχαλάκης θα στρωθεί να διαβάσει το μνημόνιο?
- Όταν ο Λουκάς θα καταλάβει πως δεν διοικεί Τράπεζα αλλά χώρα?
- Όταν ο Γιωργάκης κι η παρέα του σταματήσουν τις αλητείες?
- Όταν ο Ευάγγελος θεωρήσει αντίφαση να ομιλεί για παραλείψεις?
- Όταν ο Αντωνάκης εμπεδώσει πως "είναι κι αυτός στο ΚΟΤΕΡΟ"?
- Όταν οι ... ανεκδιήγητοι που δεν εκλέξαμε πάψουν να κατέχουν θώκους και χαρτοφυλάκια?
- 'Οταν όλοι αυτοί που ζητούν θυσίες συναιστανθούν που κατάντησαν την χώρα και τη ζωή μας?
- Όταν οι γέροντες δεν θα επαιτούν στις λαϊκές δικαίωμα στα περισσεύματα?
- Όταν τα νιάτα δεν θα ψάχνουν διαβατήριο για να ελπίσουν στο αύριο?
- Όταν τα παγκάκια θα φιλοξενήσουν ξανά ζευγάρια κι όχι άστεγους?
- Όταν βρούμε πάλι κέφι να αντικρύσουμε τη νέα μέρα?
- Όταν θα συνέλθουμε। Τότε μάλλον εννοούσε πως θα επιστρέψει। Κι εκείνος κι όλοι μας।
Υ।Γ। Η κάτωθι υπογεγραμμένη με πλήρη γνώση όλων των συνεπειών του νόμου δεν θέλω άλλα αφ€ντικά στο κεφάλι μου. Δεν θέλω €πίτροπους, τραπ€ζίτες, πολιτικάντηδες, λοιμασμένους και υποκινούμενους. Δεν θέλω δημολόγους προβοκάτορες και τηλετρομοκράτες. Δεν θέλω €ντεταλμένους α-ψήφιστους κουμανταδόρους. Δεν θέλω ασεβείς και ανιστόρητους καγκελάριους που €παναλαμβάνουν την ιστορία ως φάρσα. Δεν θέλω άλλο ... καναπέ κι άλλη σιωπή।
http://youtu.be/FcIm3uB2kTA

buzz it!


Permalink για το "Ζώντας σε μία διαρκή Πρωταπριλιά !!!"

26.2.09

Θεοί και ... Δαίμονες

Τον Θεό μου (!) τον ήθελα πάντα σπλαχνικό. Καλύτερό μου. Να στέκει πάνω από όσα με μικραίνουν και να χαμογελά στοργικά. Να μου θυμίζει πως κι εκείνος ψιθύρισε κάποτε ένα "απελθέτω" όταν στριμώχτηκε στη σάρκα μου και κοινώνησε τα πάθη μου.
Τ' όνομα Του δεν με νοιάζει. Μπορώ κάλλιστα να τον λέω Μωάμεθ, Χριστό ή Αλλάχ. Δεν με νοιάζει επίσης το χρώμα και η γλώσσα που διαλέγει. Να 'ναι καλύτερός μου μόνο. Αλλιώς ελπίδα δεν έχω.



Η φωτογραφία με σόκαρε όσο στόχευε! Κι η λεζάντα της έλεγε τα εξής:
Ένα 8χρονο(!) παιδί πιάστηκε σε μία αγορά στο Ιράν να κλέβει ψωμί! Στο όνομα του Ισλάμ το παιδί πρέπει να τιμωρηθεί: ένα αυτοκίνητο θα πατήσει το χεράκι του! Θα χάσει για πάντα τη δυνατότητα να ξαναχρησιμοποιήσει το χέρι του. Είναι αυτή θρησκεία ειρήνης και αγάπης; Καμία θρησκεία δε μπορεί ποτέ να δικαιολογήσει τέτοια αποτρόπαια εγκλήματα!

Κι όμως, σκέφτομαι. Τα μεγαλύτερά της εγκλήματα η ανθρωπότητα τα φόρτωσε στις πλάτες των Θεών της. Κι εκείνοι ευτυχώς αντέχουν ακόμη.

buzz it!


Permalink για το "Θεοί και ... Δαίμονες"

21.1.09

Koλίγα γιός ...


Ως γόνος αστικής οικογενείας δεν καυχιέμαι πως "ζυμώθηκα" ιδιαίτερα με τη γη. Ο επαγγελματικός μου προσανατολισμός όμως με ανάγκασε να είμαι για χρόνια παρούσα στις κινητοποιήσεις των αγροτών της Κρήτης.
Παρατηρώντας τους 20 σχεδόν χρόνια αναρωτιέμαι μονότονα σε κάθε κινητοποίηση τα ίδια ακριβώς πράγματα:
- συνειδητοποιούν άραγε το μάταιο των ξεσηκωμών και το παιχνίδι που στήθηκε στις πλάτες τους;
- θυμούνται ποιοί και γιατί τους έπεισαν να εγκαταλείψουν (με αδικαιολόγητα υψηλή επιδότηση) τις γηγενείς ποικιλίες των προϊόντων τους;
- θυμούνται πόσα πολιτικά παιχνίδια επίδειξης δυνάμεων βασίστηκαν στους αγώνες τους;
- κατανοούν σε πόσα λάθη τακτικής υπέπεσαν όταν τους ενθάρρυναν να μετατρέπουν τις επιδοτήσεις σε χλιδάτα διπλοκάμπινα;
Και μονότονα θλίβομαι καταλήγοντας πως οι αγρότες μας παραμένουν εύκολα θύματα σε ένα αέναο παιχνίδι επιρροών και συμφερόντων που ελάχιστα νοιάζεται για τα προβλήματά τους.

Και καθώς στα μπλογκς έχει κάποιος την πολυτέλεια να λέει αλήθειες που πονάνε, χθες κοιτώντας τους να χορεύουν πεντοζάλη στην πίστα του αεροδρομίου, συνειδητοποιούσα πόσο εύκολο είναι να ελέγχεις αυτούς τους άκακους "γίγαντες" που με παιδιάστικη αφέλεια γραπώνονται κάθε φορά από τις μεγαλοστομίες διαφόρων. Πέρασαν μία νύχτα άγριας χαράς, θεωρώντας κατόρθωμα την κατάληψη της πίστας. Βάλανε το στίγμα της γιορτής στον αγώνα τους -ακριβώς όπως το κάνουν στα χωράφια- και το πρωί άκουσαν στωικά πως πρέπει να μαζέψουν τα σημαιάκια τους και να γυρίσουν στα σπίτια τους. Οι λίγοι που αντέδρασαν κάμφθηκαν γρήγορα με το μαντάτο της συνάντησης με τον Υπουργό. Η συνέχεια είναι προβλέψιμη: Πολιτικές ηγεσίες που ζητούν πίστωση χρόνου και αγροτικοί εκπρόσωποι που ξέρουν τους κανόνες του παιχνιδιού.

Το λάδι και το κρασί της Κρήτης ελέγχονται πλέον κατά κύριο λόγο από τις Ενώσεις, που μπήκαν δυναμικά στο κομμάτι του μάρκετινγκ και της πώλησης στις ξένες αγορές.
Το μισό και πλέον τμήμα της παραγωγής κατέχουν άνθρωποι που δεν είναι κατ'
επάγγελμα αγρότες αλλά κληρονόμησαν λιόφυτα και αμπέλια που καλλιεργούν παράλληλα με την κύρια εργασία τους. Οι υπόλοιποι είναι είτε συνταξιούχοι του ΟΓΑ που παλεύουν ακόμη με τη γη για να επιβιώσουν, είτε οι αιώνια χρεωμένοι των συνεταιρισμών που κάθε "ευνοϊκή" ρύθμιση
τους βουλώνει το στόμα, είτε τα παιδιά που δεν "πρόκοψαν στα γράμματα" και έγιναν
νέοι αγρότες, ισόβια καταδικασμένοι στη μοίρα των πατεράδων τους. Κάποιοι λίγοι μόνο έμαθαν την αγροτική οικονομία και επένδυσαν γνώσεις, χρόνο και χρήμα στις καλλιέργειές τους.
Κι αυτοί ουδέποτε εμφανίζονται στα συλλαλητήρια.
Είναι μάλλον εκείνοι που γνωρίζουν καλά πόση σημασία έχει να ζεις και να παράγεις σε μία χώρα που επιλέγει καταστροφικές πολιτικές για την οικονομία της και μειώνει διαρκώς καλλιέργειες και εξαγωγές, ελπίζοντας πως θα είναι ελκυστικός εταίρος αν εισάγει ακόμη κι αυτά που θα μπορούσε κάλλιστα να καλλιεργεί σε αφθονία.

buzz it!


Permalink για το "Koλίγα γιός ..."

17.12.08

Κερνάω εγώ ...

Μιά φορά κι έναν καιρό ήταν μία μικρή μπλοκογειτονιά. Κάτι σαν το Λούνα πάρκ της παλιάς τιβούλας. Είχε τον κυρ- Γιώργη της, τον πάγκο με τους κρίκους, το σκοπευτήριο, τον Δαδινόπουλο που ήταν συνέχεια στην πρίζα, την γελαστή πιτσιρίκα που όλο έμπλεκε, την μπριόζα Μαρία που όλο .. έτρεχε και άλλους πολλούς.
Είχε και guest stars από άλλες γειτονιές. Και κυρίως είχε μία ζεστασιά.
Και ξένος να 'σουνα το νοιωθες αμέσως.

Κι ύστερα ήρθαν οι .. μέλισσες. Άρχισαν να βουήζουν σαν τρελές τριγύρω μέχρι που κάποιοι ξεσπιτώθηκαν κι άλλοι δώσαν τα καλύβια τους ...αντιπαροχή.
Επιστρέφοντας που και που στον τόπο του "εγκλήματος" -όπως κάθε ένοχος-τρομάζω να τον αναγνωρίσω πια. Χλιδάτες πολυκατοικίες υψώθηκαν παντού κι η θέα λιγόστευσε. Όπως κι η ζεστασιά.

Παρασυρμένη από το κλίμα των ημερών βουτάω μία πέτρα και στοχεύω τα τζάμια τους.
Αν εξοστρακιστεί (το συνηθίζουν τα εν πτήση αντικείμενα εσχάτως) θα φτάσει στον Αθήναιο, στον Χοιροβοσκό, στον Πετεφρή, στον Thas, στον Μπερεκέτη, στον Πιτσιρίκο, στην Ελληνίδα, στον Μπαμπάκη, στην Καπετάνισσα, στον Δαβαράκη, στον Άνεμο, στον Dark Angel, στην Θαλασσομπερδεμένη, στον Θάνο, στον Φοίβο, στην Citronella, στον Κουκουζέλη, στον Μάυρο Γάτο, στον Nuwanda, στον Ροϊδη, στον Padrazo, στην Composition Doll, στην Κουρούνα, στην Λουίζα Κορνάρου, στον γέροντα Χριστόφορο, στον Ζούρη, στον Βαγγέλακα κι ένα σωρό ακόμη άλλους, που ο Θεός να βάλει το χέρι του να μην είναι πολλοί.
Πάνω της έγραψα "Χρόνια Καλά" (τα "πολλά" είναι άχρηστα) και την ορμήνεψα να σας πει κι ένα τραγούδι. Μιλάνε οι πέτρες? θα μου πεις ... Μωρέ, μόνο οι πέτρες μιλάνε στις μέρες μας. Και λένε όσα αγάπησα το 2008....




















buzz it!


Permalink για το "Κερνάω εγώ ..."

8.12.08

Οι πιτσιρικάδες μας θύμωσαν ...



Ναι, γράφω εν θερμώ. Και είμαι οργισμένη.
Φταίει ίσως ότι γράφω την ώρα που το κέντρο της πόλης μου φλέγεται. Μικροί "αναρχικοί" (μαθητές γυμνασίων και λυκείων, παιδιά των φίλων μου και των γειτόνων μου) ξεσπάνε την έντασή τους σε όσα προπύργια θυμίζουν τα κατεστημένα μας. Καίνε, ρημάζουν και καταστρέφουν.
Την ίδια ώρα αγχωμένες μαμάδες τα ψάχνουν στα κινητά, ουρλιάζοντας κάτι 
ατάκες του στυλ "μαζέψου σπίτι ΤΩΡΑ".
Απέναντί τους σαστισμένοι αστυνομικοί πασχίζουν να διαχειριστούν αντικρουόμενες εντολές ανωτέρων, που άλλοτε λένε "καλυφθείτε" κι άλλοτε "αφήστε τα να ξεσπάσουν, δεν μας παίρνει για επιθέσεις".

Με την αυτονόητη ανάγκη -που χρόνια μου καλλιεργούν- ψάχνω να βρω σε ποιό "στρατόπεδο" ανήκω.
Διαθέτω λίγη από την αλητήρια ευκολία του δημοσιογράφου, που βαφτίζει 
"αναρχικό", όποιον πιτσιρικά ορθώνει ανάστημα στους "μπάτσους".
Διαθέτω ακόμη ένα κομμάτι που ταυτίζεται με την αγωνία της μάνας που ουρλιάζει στο βλαστάρι της ότι η "επανάσταση" είναι υπόθεση των πεινασμένων κι εμείς στο .. σπίτι έχουμε αστακομακαρονάδα.
Διαθέτω επίσης ξάδερφο μπάτσο, που το πρωί με άφησε σύξυλη λέγοντας στο γιό του πως "αυτό το παιδί που χάθηκε θα μπορούσες να είσαι εσύ".
Διαθέτω τέλος, φίλους που τρέχουν πανικόβλητοι αυτή τη στιγμή να ασφαλίσουν τα γραφεία και τα μαγαζιά τους, γιατί αύριο θα πρέπει να συνεχίσουν να επιβιώνουν.

Κι όμως ... μέσα σε όλο αυτόν τον πανικό, εγώ η παράλογη, ζηλεύω απίστευτα τους πιτσιρικάδες που επιτέλους μας θύμωσαν. Ελπίζω πια, μόνο στη δική τους ικανότητα να θυμώνουν. Εμείς οι υπόλοιποι, μάθαμε να σταθμίζουμε την οργή μας με την καλοπέραση και η δεύτερη πάντα αποδεικνύεται βαρύτερη.

buzz it!


Permalink για το "Οι πιτσιρικάδες μας θύμωσαν ..."

22.11.08

"Παραγνώρισε το επιτρεπόμενο"




Απόγευμα Σαββάτου. Ο Θεός της βροχής επιτέλους μας σπλαχνίστηκε. Μία λυτρωτική μπόρα ξεπλένει όση σκόνη στίβιασε γύρω μας και μέσα μας το παρατεταμένο καλοκαίρι. Οι δρόμοι τρέχουν σαν ποτάμια. Βιαστικοί άνθρωποι σε βιαστικά αυτοκίνητα με λούζουν στα .. απόνερά
τους. Ο Πασχάλης Τερζής δεν μ' αφήνει να θυμώσω. Θυμάμαι την στιχομυθία με την Άντα και χαμογελάω:
- Πώς γίνεται να έχεις δίπλα στον Andrea Bocelli τον Πασχάλη Τερζή?
Έψαχνα λέξεις να της εξηγήσω πως μέσα μου οι φωνές τους δονούν τα ίδια ακριβώς πλήκτρα. Και τα τραγούδια τους με "ξέρουν" από διαφορετικές οπτικές γωνίες και με δέχονται ως τόσο αντιφατική και στο βάθος τόσο ίδια. Απέτυχα όμως. Ανάθεμα στις λέξεις που φτωχαίνουν τα ένστικτά μας.
- Γίνεται, της είπα απλά κι ανέβασα την ένταση.
Στο CD o "Παλιόκαιρος" στη διαπασών και στα μάτια μου να καθρεφτίζεται το απορημένο
της είδωλο. Χαμογελούσα με το "δυσνόητο" της καταστάσεως όσο θυμόμουν τη σκηνή ακούγοντας
το ίδιο τραγούδι οδηγώντας. Απορροφημένη σε τέτοιες σκέψεις είδα το φανάρι να κοκκινίζει την τελευταία στιγμή. Τα φρένα μου στρίγγλισαν. Το αυτοκίνητο κοκκάλωσε φασαριόζικα 
και τότε μόνο τον είδα. 
Στεκόταν στη διαχωριστική λωρίδα. Ένας άνθρωπος .. βροχή ολόκληρος. Μεσόκοπος. Στο κεφάλι φορούσε μία τραγιάσκα που έσταζε σαν μαρκίζα. Με κοίταξε θυμωμένα νομίζω. Σαν να τον δίεκοψε το φρενάρισμα μου. Αλλά ήταν μόνο ένα φευγαλέο βλέμμα. Κι έπειτα μου γύρισε την πλάτη επιδεικτικά και ... άνοιξε τα χέρια του. Δίπλα στον φωτεινό φανοστάτη υπήρχε ένα γέρικο δέντρο. Κοιτούσα απορημένη μέχρι που τον είδα αργά να κλείνει τον κορμό στην αγκαλιά του.
- Τι κάνει; σκέφτηκα. Αγκαλιάζει το δέντρο; Είναι τρελός;
Το φανάρι πρασίνισε και τα κορναρίσματα άρχισαν. Βιάστηκα να ξεκινήσω. Τον είδα φευγαλέα να γυρίζει το κεφάλι και να μας κοιτάζει γελώντας.
Στο επόμενο φανάρι σκεφτόμουν πως ήδη είχα το βλέμμα της Άντας όταν αναρωτιόταν πως γίνεται να ακούω Πασχάλη Τερζή. Μου ρθε στον νου αυτόματα εκείνος ο εμβληματικός στίχος του Καρούζου: "Παραγνώρισε το επιτρεπόμενο". Ανέβασα πάλι την ένταση και .. δήλωσα ευτυχισμένα αμετανόητη!!!

Ετικέτες

buzz it!


Permalink για το ""Παραγνώρισε το επιτρεπόμενο""

3.9.08

"Πώς γίνανε τα λόγια μας, παράς που δεν περνάει"



Η παλιοπαρέα τα κατάφερε να μαζευτεί από τις καλοκαιρινές κραιπάλες της μόλις την τελευταία βραδιά του Αυγούστου. Σαν "καπνισμένα τσουκάλια" όλοι μας, καταφτάσαμε στο παλιό καπηλειό με την ένταση των ανθρώπων που μάζεψαν εικόνες αξόδευτες κι έχουν όρεξη να τις μοιραστούν. Δεν τα καταφέραμε όμως.

- Πως πέρασες?
- Καλά ήταν. Εσύ?
- Υπέροχα αλλά ήταν λίγο.

Ο τρόπος που στίβαμε όλοι την τελευταία βραδιά του Αυγούστου έδειχνε πως κανείς μας δεν χόρτασε ξεγνοιασιά. Θυμήθηκα τον Μουδάτσο που έλεγε:
"...Τι διάολο τάξιμο είναι αυτό να πρέπει να αναθιβάνω τα ανείπωτα!
Άλλο να τα θωρείς και να τα ζεις κι άλλο να διηγάσαι τα όσα δεν βάνει ούτε ο μαύρος ο νους!.."


Υ.Γ. Κέρασμα στον Σεπτέμβρη το καπηλειό των Χαϊνηδων.

buzz it!


Permalink για το ""Πώς γίνανε τα λόγια μας, παράς που δεν περνάει""

1.7.08

Τροφή για σκέψεις ...



Ρουφάω "ατάκες" τελευταία σαν σφουγγάρι. Φταίει το καλοκαίρι, σκέφτομαι. Κάνει τα μυαλά των ανθρώπων πιο .. ευήλια. Να δεις που με λίγη καλή προσπάθεια, τώρα που τελείωσε το Euro θα βλέπουμε όλοι λιγότερη τηλεόραση και θα ανασαίνουν "αλλιώς" οι σκέψεις μας.

Σταχυολογώ τις ατάκες μίας και μόνης μέρας, που έφτασε ήδη να φτιάξει το μήνα μου.

- Ήρωας σε ταινία εποχής που πρόβαλλε η ΝΕΤ, όταν του προξενεύουν κάποια καθ' όλα αδιάφορη αντιδρά και η προξενήτρα του αντιτείνει: Σκέψου μόνο πως στον τόπο της καλλιεργούν τριαντάφυλλα.

-
Φίλος που χώρισε πρόσφατα και πασχίζει να μου μεταφέρει το πως αισθάνεται: Σχεδίαζα χρόνια με βάση το "εμείς" και ξαφνικά νοιώθω μετέωρος στο "εγώ".

Ο αγαπημένος μου Θείος απ' τα Παρίσια: Σκέφτηκες ποτέ γιατί οι "πολιτισμένοι" βόρειοι 
δουλεύουν και οι "απολίτιστοι" νότιοι κάααααθονται;

-
Συνάδερφος που προσπαθεί να δικαιολογήσει στην ομήγυρη τις ώρες που ξοδεύει στο facebook: Είναι ο "παιδότοπος" των μεγάλων κι εγώ έχω ανάγκη από παιχνίδι.

-
Εθελοντής που προσφέρθηκε να μου αλλάξει το πρωί το ξεφουσκωμένο μου λάστιχο: Στην εποχή μας είναι προνόμιο να γεννιέσαι γυναίκα. 

-
Νεοαποκτηθείς αγαπημένος μου θυμόσοφος: Σκέψου την ετυμολογία της λέξης "αλήθεια". Στερητικό Α και λήθη. Κάτι δηλαδή, που υπήρχε μέσα μας πάντα, αλλά μας παίρνει χρόνο να το θυμηθούμε ή να το ανακαλύψουμε.

Κέρασμα στον νεοφερμένο Ιούλη το "Πάντα κάτι μένει" του Μάνου Ελευθερίου.

buzz it!


Permalink για το "Τροφή για σκέψεις ..."

27.6.08

Εικόνες ...



Καταμεσήμερο. Η άσφαλτος πύρωνε τις σκέψεις μου. Στο ραδιόφωνο ο Μάνος Ελευθερίου πάσχιζε τρυφερά να με ξεγελάσει με το νησί του
Οδηγούσα αφηρημένα στην παραλιακή, όταν χτύπησε το τηλέφωνο. Άγνωστο νούμερο. 

- Παρακαλώ;
- Άννα;

Φωνή από ένα μακρινό παρελθόν. Από τότε που τα γόνατά μου μάτωναν στα άτσαλα παιχνίδια 
μας. "Δεν είμαι κορίτσι" του φώναζα πεισματάρικα για να παίξω ποδόσφαιρο. "Το βλέπω" έλεγε γελώντας και κάρφωνε τη μπάλα στα δίχτυα μου με όλη του τη μανία.

- Αύριο θα 'μαι εκεί. Θέλω να σε δω.

Επιτέλους μία θέση στάθμευσης κενή. Ανάβω αλάρμ. Πιάνω πεταχτά στον καθρέφτη την εικόνα ενός ζευγαριού που φιλιέται στην δεξιά μου γωνία. Περιμένω υπομονετικά.

- Που θέλεις να βρεθούμε;

Οι "βάρβαροι" γύρω μου κορνάρουν ανελέητα. Το ζευγαράκι διακόπτει αλαφιασμένο. Χαμογελώ και κάνω όπισθεν.

- Έχει κοντά σου .. καλτσέτο;

Ανοίγω την πόρτα και κοιτάζω ασυναίσθητα τα γόνατά μου...  
 

Ετικέτες

buzz it!


Permalink για το "Εικόνες ..."