Tabs: Blog | About Me |

Σάββατο, Φεβρουαρίου 10

Όταν η Καρμέλα πέρασε ... ανεμοβλογιά






" Με στάμπα που δε φαίνεται σε κέντησε η Σπανιόλα
ή το κορίτσι που χορεύει απάνω στο σκοινί".
Νίκος Καββαδίας



Tέλη της δεκαετίας του 70. Στα θρανία γράφαμε ακόμη την εθιμοτυπική έκθεση περί αποταμίευσης (να μία έννοια που διέφυγε του συγχρόνου εκπαιδευτικού συστήματος) και κερδίζαμε τους περιβόητους κόκκινους σιδερένιους κουμπαράδες του Ταμιευτηρίου. Βρισκόταν μόνιμα στολισμένος πάνω στο σκαλιστό σκρίνιο του σαλονιού για να θυμίζει στους επισκέπτες το ... χρέος τους. Το περιεχόμενό του γλιστρούσε προς τα έξω με την βοήθεια ενός μαχαιριού (μαμάς απούσης) και κατέληγε στο ψιλικατζίδικο του κυρ Παναγιώτη, που "αποταμίευε" τα ζαχαρωτά μας όνειρα: Μακρόστενες ροζ καραμέλες με ζάχαρη και περιτύλιγμα από χρυσόχαρτο.

Έτοιμη για μία τέτοια "κατάθεση" θα πρέπει να μουν όταν το μάτι μου έπεσε στην κούτα με τα Άρλεκιν. Έρωτας σε τιμή ευκαιρίας! Μόλις πενταπλάσια από το ζαχαρωτό. Περίμενα να αρχίσει το αγαπημένο του παιχνίδι με τα μπουκαλάκια της κολώνιας ο κυρ Παναγιώτης. Τελετουργία που είχα πολλάκις παρακολουθήσει όταν εξυπηρετούσε πελάτισσες .. λουσάτες. Είχε μία συλλογή από μικροσκοπικά μεταλλικά χωνάκια, ένα σωρό αιθέρια έλαια, μεγαλύτερα δοχεία με αρώματα ... εξωτικών ονομάτων και δοσομετρητές. Τα άπλωνε τελετουργικά μπροστά του για να παίξει τον αλχημιστή και να δημιουργήσει "μοναδικά" αρώματα για τις κυρίες της γειτονιάς. Οι άντρες αρκούνταν στη "Μυρτώ" ή στο απλό άρωμα λεμόνι.

Κάπου εκεί ανάμεσα, βρήκα χρόνο να πρωτοξεφυλλίσω τα άρλεκιν και κατέληξα σ' ένα που στο εξώφυλλο είχε μία γοητευτική Σπανιόλα η οποία χόρευε ξυπόλητη, σηκώνοντας μία μακριά κοκκινόμαυρη φούστα με βολάν. Στο βάθος η φιγούρα ενός ταυρομάχου.

Ο "Έρωτας στην Ισπανία" χωνόταν διακριτικά μέσα στο μεγάλο βιβλίο της Φυσικής για μέρες μέχρι να καταφέρω να μυηθώ στο σλόγκαν "μ' ένα Άρλεκιν ξεχνιέσαι". Και με δύο παθαίνεις αμνησία αλλά άργησα πολύ να διαλέξω το επόμενο.

Ο διάσημος Ματαντόρ -που ασφαλώς διέθετε "θεληματικό" πηγούνι, ό,τι κι αν σημαίνει αυτό- παροπλίστηκε μετά το ατύχημά του στην αρένα. Η νεαρή Καρμέλα εισέβαλε στη ζωή του εκτελώντας χρέη νοσοκόμας. Μιά νύχτα ντύθηκε μ' εκείνη την πανέμορφη μαυροκόκκινη φούστα και χόρεψε ξέρφενα πλάι στη φωτιά που άναψαν στην παραλία. Η περιγραφή καταλυτική για την φαντασία μίας έφηβης και η εικόνα έμεινε βαθιά χαραγμένη στο μυαλό μου.

*

Απόκριες του 1980. Οι μαμάδες της γειτονιάς αγχωμένες επιστρατεύουν πλουμιστά υφάσματα για να μας ράψουν τις αποκριάτικες στολές. Η δική μου χαμογελάει με την εμμονή μου να ντυθώ .... Σπανιόλα. Κάθομαι υπομονετικά και σχεδιάζω τη στολή στο χαρτί. Μοντέλο μου η ηρωίδα του Άρλεκιν, που παραμένει ενοχικά κρυμμένη ανάμεσα στα σχολικά βιβλία.

Η φούστα αποτελείται από τέσσερα διαφορετικά βολάν, καθένα ραμμένο πάνω στο προηγούμενο. Εναλλάξ. Κόκκινο και μαύρο. Στις πρόβες παίρνω πόζες στον ολόσωμο καθρέφτη της ντουλάπας, καρφώνοντας ένα κατακόκκινο τραντάφυλλο στο αυτί μου. Μία νέα Καρμέλα που λαχταράει να χορέψει ξέφρενα με τη σειρά της στην .. αποκριάτικη γιορτή της Πρώτης Γυμνασίου.

Πρόβα Τζενεράλε μεσοβδόμαδα. Η φούστα έτοιμη κι εγώ να στριφογυρίζω για να ακούω το θρόισμά της. Καμαρώνω τα τακούνια μου και παριστάνω την Τζίντζερ Ρότζερς. Βάζω κι ένα κατακόκκινο κραγιόν για να απολαύσω το πρόσωπό μου "βαμμένο" για πρώτη φορά.
Κρυφοκοιτάζω την φωτογραφία της Καρμέλα, για να σιγουρευτώ πως της μοιάζω. Ικανοποίηση!! Είμαι Καρμέλα .. στη θέση της Καρμέλα. Μόνο που η τύχη μου έχει πάρει ρεπό.

Ξημερώνοντας η μεγάλη μέρα της γιορτής, ξυπνώ γεμάτη σπυράκια. Λες και το κατακόκκινο κραγιόν είχε επισκεφθεί όλο το πρόσωπο και το σώμα μου μαζί. Ανεμοβλογιά. Οι υποδείξεις .. αυστηρές. Ούτε συζήτηση για γιορτές και μεταμφιέσεις. Και εγώ αναγκαστικά ... συνεμορφώθην. Κοίταζα κλαίγοντας για ώρες την κοκκινόμαυρη στολή, που έμεινε κρεμασμένη στη ντουλάπα και βίωνα τη μικρή μου συντέλεια.

Πέρασαν πολλές απόκριες έκτοτε. Δοκίμασα ένα σωρό μεταμφιέσεις αλλά Σπανιόλα δεν ντύθηκα ποτέ. Θυμόμουν νοσταλγικά την κοκκινόμαυρη φούστα κι έλεγα πως δεν φτάνει να θες εσύ. Πρέπει να συνηγορήσει κι η τύχη.

"Από παιδί βιαζόμουνα, μα τώρα πάω καλιά μου"...

... Γιομάτη φύκια και ροδάνθη, αμφίβια μοίρα
καβάλαγες ασέλωτο με δίχως χαλινάρι,
πρώτη φορά σε μιά σπηλιά στην Αλταμίρα.

* Υποκρίνομαι πως διάλεξα "τυχαία" τον ποιητή. Αλλά σήμερα κλείσαν 32 χρόνια απ' τη φυγή του.

Ετικέτες

buzz it!


Permalink για το "Όταν η Καρμέλα πέρασε ... ανεμοβλογιά"

4 Comments:

Blogger Athanassios said...

Νομίζω ότι πρέπει να τη βάλεις τη φούστα, αρκεί να είναι κι ο matador κάπου εκεί κοντά αν σε καμαρώνει..

6:44 μ.μ.  
Blogger Χαρτοπόντικας said...

Ο κόκκινος σιδερένιος κουμπαράς και το μαχαιράκι αντικλείδι!
Τι μου θύμισες...

11:01 μ.μ.  
Anonymous mpampakis said...

Την Καρμέλα και τον Ματαντόρ της μια χαρά τους θυμάσαι. Την Αρχή Διατήρηση της Ορμής, μπορείς να την διατυπώσεις;;;;

χαχαχαχαχα

;^p

1:27 μ.μ.  
Blogger oistros said...

Αθανάσιε
γελάω. Έχετε δει εκείνη την ελληνική ταινία με την Ξένια καλογεροπούλου και τον Κώστα Βουτσά που θυμούνται χρόνια μετά μία αποκριά της εφηβείας τους? Κάπως έτσι θα ένοιωθα :)

Χαρτοπόντικα
είναι από τις πιο έντονες αναμνήσεις μου. Το άνοιγμα μάλιστα είχε μία σιδερένια ασφαλιστική δικλείδα που ήθελε να μπει το μαχαίρι υπό συγκεκριμένη γωνία για να υποχωρήσει το έλασμα και να ξεμυτίσει ο "θησαυρός".

Μπαμπάκη
αν τα πήγαινα καλά με τον Καρτέσιο και τον Νεύτωνα ίσως και να ήμουν "πρακτική" σε όλα μου. Έτσι θα στερούσα την ... ανθρωπότητα από τις θεωρίες μου (κάτι ανάλογο με την Ράνια των singles). Και το πιθανότερο είναι ότι δεν θα είχα καν μπλόγκ. :)

2:00 μ.μ.  

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Home