Tabs: Blog | About Me |

Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 28

Τι με κοιτάζεις, μ' αυτά τα μάτια!!!


Η φίλη μου μπήκε στο Μαιευτήριο το βράδυ της Κυριακής. Καισαρική προγραμματισμένη για Δευτέρα. Ξαφνικά προέκυψε η ανάγκη κάποιος να κρατήσει το γιό της για το βράδυ εκείνο. Ο σύντροφός της έχει εστιατόριο και θα τελείωνε αργά. Προσφέρθηκα. Άλλωστε, τον Δημήτρη τον ξέρω από μωρό. Πόσο δύσκολο μπορεί να ήταν να κρατήσω ένα παιδί για ένα βράδυ? Την απάντηση την έλαβα εξ' αρχής. Επέμενε να καθίσει στη θέση του συνοδηγού κι όχι στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου. Εγώ πάλι επέμενα να καθίσει πίσω. Τον τακτοποιούσα, του έβαζα την ζώνη και μόλις έκλεινα την πόρτα, την έλυνε και πηδούσε στο μπροστινό κάθισμα γελώντας. Δοκίμασα να του εξηγήσω. Όταν τελείωσα την αγόρευση και τις νουθεσίες επαναλάβαμε το ίδιο τελετουργικό. Πίσω, ζώνη, πόρτα ... εγώ. Λύσιμο, γλύστριμα και μπροστά πάλι ... εκείνος. Κι όλα αυτά γελώντας. "Καλά, σκέφτηκα, δεν χάλασε κι ο κόσμος, ας καθίσει μπροστά". Ξαναβάλαμε τη ζώνη και ξεκινήσαμε. Ο Δημήτρης είχε την πρώτη νίκη του και με το αλάνθαστο ένστικτο που διαθέτουν τα παιδιά ήξερε ήδη ότι ήμουν του χεριού του.
Μόλις βγήκαμε από την πόλη άρχισε να ξαφνιάζεται.
- Γιατί μένεις τόσο μακριά?
Άρχισα τα επιχειρήματα περί εξοχής, ησυχίας, θάλασσας (αυτό με τη θάλασσα τον ενθουσίασε για λίγο) . Νόμιζα ότι το ξεπεράσαμε. Έμεινε σιωπηλός για λίγο και επαναπαύτηκα. Ώσπου ξαφνικά μου λέει:
- Βίντεο κλάμπ έχει δίπλα στο σπίτι σου?
Κάγκελο εγώ. Η ερώτηση μυρίζει .. παγίδα. Έχει γούστο το video club να είναι "must" για να κάνεις μπέιμπι- σίτινγκ? Yποψιασμένη πια .. αρχίζω να απαντώ με ερωτήσεις.
- Τι χρειαζόμαστε από το video club?
- Τον Νέμο, οπωσδήποτε.
Μάλιστα, σκέφτομαι. Και αρχίζω τους κύκλους για να ξαναβγώ στην Εθνική. Και πήγαμε στο video club. Και με έκπληξη είδα τον Δημητράκη να με ξεμπλέκει στα .. δύσκολα. Εξήγησε ακριβώς τον τίτλο και ζήτησε το μεταγλωττισμένο DVD. Και αφού εφοδιαστήκαμε κατάλληλα δεν είχε πλέον αντίρρηση να πάμε σπίτι. Στη διαδρομή σκεφτόμουν αν και κατά πόσον θα πρεπε να καθίσω πλάι του να δω κι εγώ τον περιβόητο Κάπταιν Νέμο του Ιουλίου Βέρν (τόσο άσχετη ήμουν). Πάντως, καλή επιλογή, κατέληγα. Τουλάχιστον ήθελε Βέρν και όχι .. Νιντέντο.
Μετά από μία σύντομη ξενάγηση και διάφορα ευτράπελα που μεσολάβησαν (ο Δημήτρης μπαινόβγαινε τρέχοντας στα μπαλκόνια, ώσπου "πέρασε" κυριολεκτικά μέσα από μία σίτα)
κάποτε φτάσαμε στην ώρα της ευλογημένης κούρασης. Καταλάγιασε η μανία του για παιχνίδι και εξερεύνηση και σωριάστηκα κι εγώ κατάκοπη δίπλα του στον καναπέ. Αποφασίσαμε να πλυθούμε, να αλλάξουμε και να φάμε. Συμφωνήσαμε ότι πεινούσαμε κι οι δύο σαν .. λύκοι. Και δόξα τω Θεώ ό,τι είπαμε το κάναμε. Και μετά ήρθε η ώρα της κουβέντας. Πέρασα κανά δύο ανακρίσεις από αυτές που μόνο η παιδική αφέλεια μπορεί να θέσει ωμά και εύστοχα κα μετά ήρθε η κουβέντα στα παιδικά παιχνίδια. Ο Δημήτρης λοιπόν, έμαθα ότι λατρεύει το game boy του, αλλά "η μαμά δεν τον αφήνει να το χορτάσει". Παίζει επίσης παιχνίδια στο κινητό του (ναι, έχει κινητό και γράφει μηνύματα σε χρόνο DT) τρελαίνεται για τον Μπόμπ τον Μάστορα κι όταν τα βαρεθεί αυτά λύνει κανένα εύκολο Sudoku. Χάζεψα. Εγώ τι έκανα στην ηλικία του?
- Βρε Δημήτρη, "Μήλα" έπαιξες ποτέ? "Αμπάριζα"? "Κουτσό" με κιμωλία? Τα τζιτζίλια κι οι γαλατάδες σου λένε κάτι? Τα κουρσούμια έστω?
Έπρεπε να συγκρατηθώ αλλά .. μου βγήκε αυθόρμητα κι ο Δημήτρης με κοίταζε παραξενεμένος.
- Τι είναι αυτά? ρώτησε.
- Τα παιχνίδια που παίζαμε εμείς, του είπα.
- Α ... κατάλαβα. Παιχνίδια των μεγάλων ε? Οι γονείς μου παίζουν σκράμπλ, μου απάντησε.

Άντε να του εξηγήσεις τώρα.
Τι γίνανε τα παιδικά μας παιχνίδια, γαμώτο?
Εκείνα που κεντούσαν μελανιές στα γόνατα και οι φωνές μας γέμιζαν τις γειτονιές. Θυμήθηκα τις εποχές που φτιάχναμε τα πατίνια. Δύο ξύλα και ρουλεμάν.
Και έπειτα στην κορυφή της ανηφόρας για δοκιμή. Κι ο θόρυβος εκκωφαντικός.
Δέκα πιτσιρίκια να κατεβαίνουν σε παράταξη, με τα ρουλεμάν να ρολάρουν στην άσφαλτο. Κι οι γεροντοκόρες στην πόρτα να στριγκλίζουν: "Παλιόπαιδα, σταματήστε".

Αχ σαν να καταλαβαίνω γιατί η Λίνα έγραψε τα "παιδικά παιχνίδια" Κάτι να μείνει να μας τα θυμίζει. Το αρχείο είναι εδώ .

Έτσι την είδαμε την ταινία. Εγώ γιατί δεν ήξερα τι να του πω κι εκείνος γιατί τον "γουστάρει" πολύ τον Νέμο. Έμαθα βέβαια ότι δεν είναι και Ιούλιος Βέρν αλλά την βρήκα πραγματικά απολαυστική.

Ετικέτες

buzz it!


Permalink για το "Τι με κοιτάζεις, μ' αυτά τα μάτια!!!"

11 Comments:

Anonymous Ανώνυμος said...

Ασχετη, αδιάβαστη, αραπάδεκτη!

Και ποιος είναι πάλι αυτός ο Ιούνιος Βερν; Ετσι δεν τον είπες; Θάναι κανένας που ξέθαψες σ'αυτά τα παλιομπλόγκ που πας και διαβάζεις στο ιντερνετ!

Εμένα, με τα ρουλεμάν, μούφερες Πουλόπουλο στο νου (είμαι βλέπεις και γέρος, που μού το πέταξες στα μούτρα κάποτε).

Α, και κάτι ακόμα: άμα καταφέρεις και μού βρεις (ξέρεις, το όλοι συνδέονται με όλους μέσω 5,4 άλλων), τι σχέση έχει το τραγούδι που μάς έβαλες με το σημάδι στο κεφάλι μου, κερδίζεις να τόχεις πριν την Κυριακή! (απαγορεύεται να ρωτήσεις την Γκαγκεμπελίνα! Εχώ ραντάρ εγώ και παρακολουθώ!).

12:05 μ.μ.  
Blogger oistros said...

Αγαπημένε μου "Θείε" Φοίβο
μου είναι σαφές ότι αναφερόμουν ασαφώς στην σοφία σας, ως σοφιστεία για να καταδείξω την ηλικία σας.
Λοιπόν το ταξιματάκι έπιασε τόπο :))
Παρατώ τις Γκεμπελικές μεθόδους και συμμορφώνομαι προς τας υποδείξεις. Αλλά χρειάζομαι και λίγη βοήθεια. Λοιπόν, εδώ υπάρχει βαρκούλα, μέλισσα, τρενάκι και μολυβένιο στρατιωτάκι. Βαδίζω ορθά Θειούλη? Για ρίξε φώτα και προσανατολισμούς και σε βλέπω να ξενυχτάς για χάρη μου απόψε.
(Το άτιμο το "πιτσιρίκι", έχει κέφια σήμερα)

12:33 μ.μ.  
Blogger nosyparker said...

Εγώ πάντως baby-sitting δεν πρόκειται να ξανακάνω.

12:38 μ.μ.  
Blogger Καπετάνισσα said...

Θα σε πάρω μια μέρα να πάμε στη Μεσκηνιά, που έχει σκαλιά και σοκκάκια απίστευτα.
Να παίξουμε κρυφτό εκεί μέσα, την ώρα που σουρουπώνει.
Τα παιδιά έχουνε ήδη σχεδιασμένες με κιμωλία τις γραμμές απ' το κουτσό, θα δεις...

Θα πάρουμε και τον Δημήτρη να γνωρίσει μια άλλη ανήξερη, μαγική πλευρά της παιδικότητας.
Που δεν έχει ηλικία.

3:14 μ.μ.  
Anonymous phivos said...

Τώρα βέβαια, μετά τόσα χρόνια που ξέκοψα, μπορεί και να μού ξεφύγουν πράγματα. Γίνονται τόσα πίσω απ'την πλάτη μου. Κι αυτή η αφιλότιμη, δεν λέει να σταματήσει την ακατάσχετη παραγωγή! Αλλά νομίζω, εν προκειμένω, ότι ο γιαλός είναι στα ίσα του...

3:35 μ.μ.  
Blogger oistros said...

Αχ Καπετάνισσα
τόσα χρόνια κι είναι αλήθεια πως κατα κει δεν μ' έβγαλε ο δρόμος. :)
Φιλόσοφε
άσε τις μετριοφροσύνες και ξέρουμε ότι εσένα δεν σου ξεφεύγει τίποτα. Το θέμα είναι να μην ξεφύγει κι από μένα σήμερις. Λοιπόν, την πλάτη λεω να την κρατήσω ως στοιχείο. Γυαλούς και βάρκες τα πετώ. Αν είναι στα ίσα τους δεν σου ταιριάζουν. Απόμεινα με κάτι μέλισσες (θέλουν και πλάτη αυτές) ένα κρυφτό (ποιός ξέρει που κρυβόσουν) την μακριά γαιδούρα (που επίσης απαιτεί ... πλάτη) κάτι τρένα (θα τα αφαιρέσω, δεν σου πάει το πηλίκιο) και τα μολυβένια στρατιωτάκια. Και αυτά θα τα βγάλω όμως, γιατί σημάδια δεν κάνουν.
Για βοήθα τη λυση του γρίφου τώρα κύριε Ντάν Μπράουν μπας και δούμε .. δισκοπότηρο :)

4:14 μ.μ.  
Blogger oistros said...

@ nosyparker
ομολογώ ότι δεν ήταν τραυματική η εμπειρία μου. Τώρα βέβαια δε γεννήθηκα και εθελοντής αλλά άμα προκύψει η ανάγκη ...
Τελικά με τον Δημήτρη πάντως το διασκέδασα. Αν εξαιρέσεις μερικές δύσκολες στιγμές.

4:17 μ.μ.  
Anonymous Ανώνυμος said...

Ομολογώ πως είναι πέρα από κάθε λογική να κάνω δημόσια τέτοια κουίζ. Το παραδέχομαι, ήταν ζαβολιά. Κι αυτό γιατί το "τι σχέση έχει το τραγούδι που μάς έβαλες με το σημάδι στο κεφάλι μου" είναι τόσο παλιό και τόσο προσωπικό, που δεν το βρίσκει ούτε η προταγωνίστρια πια! Θα το πάρει λοιπόν το ποτάμι, αλλά... en privé. Μη μάς σφυρίξει και η γαλαρία, ε;

9:28 μ.μ.  
Blogger oistros said...

Modieu Modieu, vais-je réussir à me lever de mon fauteuil!!

10:04 μ.μ.  
Blogger ΧΕΙΜΩΝΙΑΤΙΚΗ ΛΙΑΚΑΔΑ said...

Τι σε κοιτάζω με αυτά τα μάτια!Είναι που μου θύμησες κάτι βράδια των παιδικών μου χρόνων που σουρούπωνε κι εμείς ακόμα εκεί να παίζουμε κρυφτό μέσα στις λυγαριές! Το δικό μου παιδί τα στερήθηκε αυτά.Λυπάμαι που δεν μπόρεσα να του τα χαρίσω. Μόνο κάτι καλοκαίρια χάρηκε σε μια κατασκήνωση αλλοιώτικη από τις άλλες, παραδοσιακή, μέσα στη φύση που αν και μακρυά σκόπιμα τη διάλεξα.
Κρίμα που οι Δημητράκηδες του σήμερα μεγαλώνουν με Νιντέντο και ηλεκτρονικά παιχνίδια.Στερούνται της στιγμές γνήσιας χαράς, φιλίας, μοιράσματος , κοινωνικότητας.

10:44 μ.μ.  
Anonymous Ανώνυμος said...

Σε ευχαριστω που μου θυμησες "τις εποχές που φτιάχναμε τα πατίνια". Όμως όχι ετσι απλά :Δύο ξύλα,δυο ρουλεμάν.....ολούρμε !
Τα δυο ρουλεμαν ηθελαν ξεσκουριασμα, μερες στο πετρελαιο, και πληγές στα χερια απο το πισω-εμπρος μεχρι που να αρχισουν να γυριζουν.
Και τα ξυλα ,οταν έκοβες τις φωλιες, να σου κοβουν τη φλεβα στο χερι,και να τρεχει το αιμα "τσαμπούνα",και να το κατουράς για να το απολυμανεις και μετα καπνος απο πανω...
Άσε πια το συνδεσμο,εκει να δεις πρωτογονες πατεντες...
Και οταν τελος παντων ηταν πια ετοιμο το "μαραφετι" να το μεταφερεις στα χερια διακοσια μετρα 10 χρονων παιδι,γιατι δεν τσουλουσε στο καλτεριμι,μεχρι τη εισοδο της εκκλησιας του ΑηΝικολα,οπου υπηρχε το μοναδικο τσιμεντο της γειτονιας.
6 μετρα μηκος επι 1,5 μετρο πλατος,και ητανε ο κοσμος ολος εκει.... .
Πανω-κατω,πανω κατω,ολη τη μερα.....
(Μην εισαι τοσο σκληρη με τις Νικολετες....)
Χρήστος Αγυιόπαις

6:43 μ.μ.  

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Home