Tabs: Blog | About Me |

Δευτέρα, Ιουλίου 24

Λιβανέζοι μπλόκερς: O πόλεμος στα blogs

Τι φορτίο έχει η προσφυγιά? Ο ξεριζωμός? Ο πόλεμος? Το βρήκα στο μπλόκ των Λιβανέζων. Μιά ματιά στα κείμενά τους αρκεί. Πέρα από τις ένθερμες αντιλήψεις ενός ταλαίπωρου λαού, διακρίνεις την απόγνωση. Σε μπλόκ όπως αυτό: http://lebanesebloggers.blogspot.com/
Ο Raja γράφει: Despite all this, our family ranks among the lucky few. Yet even the "lucky" among us now have to deal with disrupted lives, in all senses of the phrase: broken relationships; shattered livelihoods; failed investments and much, much more. All we have left is hope: hope that we will be able to rebuild what has been destroyed, and hope that the situation will not deteriorate any further. .A couple of days before the doors of hell opened in Lebanon, I visited a pub that a high school friend of mine had just launched in the Jemayze neighborhood of Beirut. He had worked an entire year to line up partners, get the permits, renovate the building, and actually build the pub from the ground up. All his work summed up to naught. For even if the war were to come to a close tomorrow, he would not be able to operate because his clientele no longer exists. They boarded those ships, and paid between five hundred to a thousand dollars for rides to Damascus, where they boarded planes and flew to whatever part of the globe they could get to. I wonder how he is doing..I want this war to end now.

Και ο Doha: The Lebanese people are not defeatist. We're known to survive through invasions and move on with life. We're known to rebuild fast, we're known for loving life and finding ways to enjoy it despite the darkness.

Εικόνες και συναισθήματα στο μπλόκ http://libanomio.blogspot.com/
Απαρίθμηση στις "παράπλευρες απώλειες". Ανάμεσά τους και μία Ορθόδοξη εκκλησία:
Infrastructure Targeted by Israel
over the past week Israel has attacked more than 100 villages, towns, and cities across the country resulting in the destruction of:
Beirut International Airport
Roads
46 bridges
The country's largest milk factory (Liban Lait)
A major food storehouse (Transmed)
Two pharmaceutical plants
Water processing plants
Power plants
Grain silos
A convoy of two trucks carrying medical supplies donated by the UAE
Two ambulances carrying Lebanese soldiers who were injured in an Israeli attack on their base that had killed 11 soldiers.
A greek orthodox church with civilians who had taken refuge inside. at least 10 people were injured.
Airstrikes toppled at least six transmission towers north of Beirut, disrupting phone and television service throughout northern Lebanon
A Lebanese Broadcasting Corp. employee was killed and two others were wounded during the strikes at Mount Lebanon

Και στο http://www.angryarab.blogspot.com/ αναφέρεται: "Israel Fights To Secure Key Region In Lebanon" (Look at the language of the Washington Post. So when Israel occupies Arab lands, it is not occupation. It is "securing." And notice how the terminology is linked to "security" to justify it. I was expecting the Washington Post to say that Israel needs to kill more Lebanese civilians to "secure" key region.)

Και ακόμη ποίηση. Στο http://lebanonheartblogs.blogspot.com/

I wear a piece of Beirut
round my neck
And when Beirut is no longer
I shall remain
A piece of Beirut
I bear its anger in my womb
A discarded fetus
Of every bastard child
That choked on its breath
And I shall run in their blood
Twist like the bends
Under their flaking skins
And I shall cry your name
With every shedding piece of their scales

Και για το τέλος αυτό το post:
Violence Begat Violence
The following post is courtesy of my friend Said.Violence begat violence…I raised my children in total isolation of the 50 year old struggle in the region, believing that peace is inevitable; believing that even the “state” of Israel will eventually seek peace.I hear you ask: what is with the “state” of Israel? I also hear myself rushing to answer: Israel can never be but a “state” and by that I am referring to a transient state of being. I subscribe to the notion that every nation has the right to exist, but I underline that no Nation is sustainable when build upon the misery of humans. The policy makers of that “state”, and those who control them and those who are controlled by them are scripting their own demise and the demise of their followers by being so violent and hateful. You see… violence begat violence!The last of the times I helped refugees deal with their imposed misfortune was during the notorious operation that the “state” of Israel hoped would guarantee peace for the inhabitants of the northern territories. They launched and bombed and killed and slaughtered, human beings in cars and homes and streets and UN compounds (YES UN COMPOUNDS). (Operation Grapes of Wrath). For the record: it did not work.In July 2006, they decided to go on another killing spree. So far, we have lost more than 300 civilian lives and not more than two dozen resistance fighters… Lebanon has lost more than 1 BILLION US Dollars and the losses continue to rise with every sunrise. I will not get into the humanitarian crisis that has been imposed upon us, I am sure that the days and weeks ahead will bring you in contact with images of burned children and destroyed villages. Destroyed villages with villagers under the rubble of their own homes, and if you really want to see what our villages and cities look like today I suggest you lookup images of ground zero, it should be very easy for your to find (Try to Google “9/11 terrorist innocent civilians ground zero”).Let me just point out the following:
This operation has cost more lives and destroyed or impaired more livelihoods than the terra-forming earthquake and subsequent tsunami that hit Banda-Ache, that is of course after taking land and population ratios into consideration. Banda-Ache was an act of God (or nature if you prefer), this is an act of man… MAN WHO THINKS HE IS GOD !
More rockets have been fired into Israel over the past few days than the many year of war that the “state” has lived through. (HINT HINT?). Your policy of choice is backfiring everyday you continue to stick to it
Israelis: HOW can I justify to hundreds of thousands of children who underwent this ordeal that they need to stop hating and look for peace!?! Your planes are planting seeds of hate for the next 100 years (At four generations). Do you honestly think that these victims will EVER forget what the IDF is doing to them? Even long after I am dead (and I cannot forget), my children will remember. You want peace? Live it… I want my children to have a childhood, a regular over-the-counter “kosher” childhood. Where they live and play and get sunburns because they spent the day out in the sun and not phosphorous burn from a shell that someone, I never knew, decided to fire into my back yard. I want the same for the other children and their children…. Don’t you ?Stop killing, stop mutilating, stop raping… just STOP. And then maybe, just maybe there will be peace between all the sons of Sam

buzz it!


Permalink για το "Λιβανέζοι μπλόκερς: O πόλεμος στα blogs"

3 Comments:

Blogger ovi said...

Ίσως να φταίω εγώ, αλλά με τόσα που συμβαίνουν τον τελευταίο καιρό, δεν ξέρω αισθάνομαι μουδιασμένος. Δεν ξέρω πια πως να αντιδράσω και τι να γράψω.

Λόγω μεγάλου αριθμού Σομαλών πολιτικών προσφύγων στη Φιλανδία το τελευταίο καιρό έφτασε ένα καινούργιο ‘κύμα’ προσπαθώντας να ξεφύγει από το καινούργιο πόλεμο που σπαράζει τη δύστυχη αυτή τη χώρα. Πριν από μερικές ώρες στο κέντρο μεταναστών στο Ελσίνκι βρέθηκα ανάμεσα σε παιδιά και γυναίκες που κλαίγανε. Η κυβέρνηση είχε απορρίψει το αίτημα τους με τη δικαιολογία ότι ο εμφύλιος έχει τελειώσει και το πρόβλημα με την Αιθιοπία ...μπορεί να διευθετηθεί ικανοποιητικά!!!

Ακόμα νιώθω τα δάχτυλα του τρίχρονου κοριτσιού που έκλαιγε σφιχταγκαλιάζοντας τον λαιμό μου και ακόμα ακούω το κλάμα της μάνας και της αδερφής της. Δεν ξέρω τι άλλο να πω για το Λίβανο, για τη Σομαλία, το Νίγκερ κι όλες αυτές τις πληγές. Το μόνο που σκέφτομαι συνέχεια τις τελευταίες ώρες είναι: καταραμένοι να είναι όλοι τους.

7:08 μ.μ.  
Blogger oistros said...

@ovi
Ξέρεις τι με ενοχλεί? Που κάθομαι αναπαυτικά στο δροσερό μου γραφείο και παρακολουθώ στην οθόνη τον πόλεμο. Με το ίδιο συναίσθημα που έχεις στο σινεμά: πως όταν η σκηνή τελειώνει όσο φρικτή κι αν ήταν, επιστρέφεις στη ζωή σου. Και ενώ ξέρω πως δεν πρόκειται για ταινία μιρκού ή μεγάλου μήκους, εν τούτοις δεν μπορώ να ξεφύγω από αυτή την αίσθηση. Τις επόμενες στιγμές θα σχεδιάζω πάλι τις διακοπές μου ανερυθρίαστα, θα μπλέκομαι σε κοινότυπες και χαλαρές καθημερινές κουβέντες με την σιγουριά ότι αυτός ο πόλεμος δεν είναι δικός μου, κι ας γίνεται δίπλα μου. Αυτό μ' ενοχλεί. Η συνειδητή υποκρισία μου που φρίττει όσο κρατάει ένα δελτίο ειδήσεων. Ίσως γιατί δεν κουβαλώ εικόνες και μνήμες πολέμου. Ίσως γιατί δεν έμαθα πως είναι να βομβαρδίζεται ο κόσμος σου και η ζωή που χρόνια έστηνες να παύει να υπάρχει στο λεπτό. Ίσως γιατί μπορώ να περιγράψω τον τρόμο, την προσφυγιά και την απόγνωση αλλά δεν ξυπνούν ανάλογες μνήμες μέσα μου. Κι έτσι τροφοδοτώ τις τύψεις μου διαβάζοντας συνειδητά όσο πιο πολλά μπορώ. Και με ενοχλεί επίσης η ευκολία των πολιτικών να ενδίδουν στο δίκιο του ισχυρού. Οι ανερμάτιστες και ανόητες δικαιολογίες που φτάνουν να στήσουν ένα σκηνικό πολέμου αρκεί να εξυπηρετούνται τα σχέδια των στρατηγών του. Και αυτή η "βολεμένη" φρασούλα που αναμασάμε όλοι μας "τι να σου κάνουν κι οι λαοί?" Κι αυτή μ' ενοχλεί. Τα "άει σιχτίρ" που πνίγουμε όλοι μας κι αν τα λέγαμε δυνατά μπορεί και να σκεπάζαμε το θόρυβο από τις βόμβες.

8:36 μ.μ.  
Blogger ovi said...

Πριν από αρκετά χρόνια κι πριν αρχίσει ο εμφύλιος στο Σουδάν πήγαμε μια ομάδα για ρεπορτάζ χωρίς να περιμένει κανένας ότι ο εμφύλιος ήταν θέμα ωρών. Από το βράδυ που ξαπλώσαμε να κοιμηθούμε και αφού φάγαμε παραδοσιακό φαγητό μέχρι το πρωί που ξυπνήσαμε ήταν σαν να είχαμε μεταφερθεί στη κόλαση. Παντού γύρω μας πτώματα κάθε ηλικίας και οι σφαίρες να πέφτουν βροχή.

Κοιτάζω πολλές φορές τους ρεπόρτερ τώρα και ανατριχιάζω, σε σχέση με το τι κάνανε οι συνάδερφοι τους τότε είναι σαν να συγκρίνεις τον άνθρωπο των σπηλαίων με τον terminator. Τι αλεξίσφαιρα γιλέκα, ένα τζιν μπουφάν και μποτάκια που είχα πάρει από το μοναστηράκι. Σύντομα μας δώσανε και περίστροφα και από τη βαρβαρότητα που βλέπαμε κάθε δευτερόλεπτο γύρω μας το δάχτυλο ήταν μόνιμα στη σκανδάλη. Δεν ήξερες από που θα σου έρθει. Η γυναίκα που κουβαλούσε νερό μπορεί να έκρυβε αυτόματο, ο πιτσιρικάς με τη μπάλα σίγουρα ήταν ύποπτος. Παράνοια. Και η μόνη σκέψη στο μυαλό μου ήταν οι διακοπές μου!!!

Ότι και να έκανα το μυαλό μου έπαιζε δικά του παιχνίδια και σκεφτόμουνα συνέχεια πως θα περάσω 15 μέρες στη Μάλαγα της Ισπανίας. Άκουγα τις σφαίρες και σχεδίαζα πόσα μαρτίνι θα κατεβάσω όταν φτάσω στη πισίνα του ξενοδοχείου!!! Μετά από τέσσερις μέρες μας μαζέψανε και σε δέκα μέρες ήμουνα κάθε μέρα μεθυσμένος δίπλα στη πισίνα, ένας 12 άχρονος είχε σκοτωθεί ακαριαία στα πόδια μου λίγες ώρες πριν φύγω από σφαίρα!

Μην κρίνεις σκληρά τον εαυτό σου, απλά δώσε τις μάχες σου με την πένα σου και την ευαισθησία σου και πάνω από όλα προσπάθησε να ξυπνήσεις όλους αυτούς που βλέπουν τις ίδιες εικόνες απαθείς σαν να βλέπουν άλλο ένα survivor (δεν είμαι σίγουρος αν έχει έρθει στην Ελλάδα, αμερικανικό show) και πολύ πιθανό αλλάζουν κανάλι βρίσκοντας τις διαφημίσεις πιο ενδιαφέρουσες!

Συγνώμη για το ...σεντόνι!!!

9:22 μ.μ.  

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Home