Tabs: Blog | About Me |

18.8.06

Φεστιβάλ: Ο τρύγος!!!

Είναι κάτι πανηγύρια που δεν διαφημίζονται με αφισοκόλληση. Πρόσκληση δεν σου στέλνει κανείς. Και η συμμετοχή έχει μία γλυκιά κούραση. Το δρώμενον διαδραστικόν! Τα τραγούδια αυθόρμητα, παράφωνα συχνά, αλλά εξαιρετικά κεφάτα. Η σκηνή: ένα αμπέλι. Φεστιβάλ: Ο τρύγος. Έναρξη: Ώρα 6.00 το πρωί. Είπα να μην το χάσω! Έβαλα ό,τι πιο παλιό και πιο δροσάτο και ξεκίνησα. Παιδί της πόλης ούσα, ξαφνιάστηκα με τα γέλια των κατ’ επάγγελμα τρυγητάδων όταν με αντίκρισαν. Οι απορίες λύθηκαν σύντομα. Βερμούδα και τοπάκι απαγορεύονται δια ροπάλου. Οι άνθρωποι της υπαίθρου ξέρουν το αντίθετο από μας. Ο ήλιος θέλει ρούχα. Πουκάμισα με μακριά μανίκια και παντελόνια που να κρύβουν όλο το πόδι, πλατύγυρα καπέλα και παπούτσι κλειστό. Και γυαλιά ηλίου (βεβαίως βεβαίως). Σαν καμηλιέρης στην έρημο. Επιστρατεύτηκαν οι εφεδρείες και βρέθηκα με στολή … παλιάτσου. Το τσαπράζι (ειδικό κοφτερό μαχαίρι) μου στο χέρι και έτοιμη για την Διονυσιακή τελετή. p="" class="MsoNormal"> Οι μετεωρολόγοι επιμένουν πως είναι η πιο ζεστή μέρα του καλοκαιριού. Κι όμως το πρωί βρήκα τα αμπελόφυλλα να χρυσίζουν στην δροσούλα. Γύρω μου επιδέξια χέρια τρυγούσαν τα σταφύλια με γοργό ρυθμό, τηρώντας ευλαβικά τις σειρές των κλημάτων κατά μήκος. Οι κουβαλητές (με ειδικά μαξιλάρια στον ώμο) μετέφεραν τα γεμάτα κοφίνια στον οψιγιά (χώρος επίπεδος όπου επρόκειτο να απλωθεί η σταφίδα). Οι απλώστρες «βάπτιζαν» τα σταφύλια σε μία δεξαμενή με καυστική ποτάσα και τα άπλωναν με γάντια στον ήλιο. Στις 10 πια ο ιδρώτας έσταζε στα πρόσωπα όλων μας. Ώρα για κολατσιό, κατά πως είπε ο αμπελουργός. Χρόνια είχα να δω τροφές να ξεπροβάλουν από μαντήλια δεμένα χιαστί. Ντομάτες, ελιές, παξιμάδια, τυρί. Και λίγες ρακές που κατέβηκαν αργά. «Καύσιμη ύλη» έλεγε γελώντας ο κεραστής μας. p="" class="MsoNormal"> Ξαναμπήκαμε στο αμπέλι με νέα όρεξη. Το τραγούδι άρχισε. Ένας να ξεκινά κι οι άλλοι να ακολουθούν. Τους κοίταζα και είχα την αίσθηση ότι ταξίδεψα κοντά τους με μηχανή του χρόνου. Κάπου σε ένα κοντινό παρελθόν. Χωρίς κινητά, προθεσμίες, άγχη, θεωρίες, αναλύσεις. Εδώ το μόνο που είχε σημασία ήταν ο ήλιος. Πόσο ψηλά φτάνει. Κι αυτό πάλι σαν ψευτοπροθεσμία. Κανείς δεν αγχωνόταν. p="" class="MsoNormal"> Το μεσημέρι ο ίσκιος μιας ελιάς μας περίμενε. Οι προνοητικοί είχαν φροντίσει για τις σούβλες από νωρίς. Το κρέας σχεδόν έτοιμο. Οι μπύρες στην «κατάψυξη» (στον ποταμό δηλαδή). Πατάτες στο μαυροτήγανο και το κρασί της περασμένης σοδειάς δροσερό. p="" class="MsoNormal"> Με ένα μεγάλο σεντόνι στρωμένο καταγής (για τραπέζι) απόλαυσα ένα από τα πιο νόστιμα γεύματα της ζωής μου. Λες και οι γεύσεις ξανάπαιρναν νόημα. Και το κρασί, σπονδή στο Διόνυσο.p="" class="MsoNormal"> Σοφοί αρχαίοι μου πρόγονοι, πόσο καλύτερα από μένα ζούσατε! p="" class="MsoNormal"> Ανάθεμα την «πρόοδο» –σκεφτόμουν- στο τέλος της μέρας. p="">

Ετικέτες

buzz it!


Permalink για το "Φεστιβάλ: Ο τρύγος!!!"

8 Comments:

Blogger phivos said...

Μια ώρα μπροστά στο παράθυρο και δεν ξέρω τι να σού γράψω. Δεν ξέρω τι να πρωτογράψω. Το κάνεις επίτηδες κάθε φορά και φέρνεις θέματα-γίγαντες.

Μόνο να προλάβω να σού πω πως με πήγες... πριν κι απ'το '60 ακόμη! Ρίγος!

Βρέχει. Μαζεύτε το σταφύλι! Θα σαπίσει... πάει η χρονιά!

Είμαι 'δω και κει ταυτόχρονα. Και τότε και τώρα. Σκέφτηκα τι θα ζητήσω στα κορίτσια να μού φέρουν, επιστρέφοντας. Στην υγειά σου. Σ'ευχαριστώ!

18/8/06 17:13  
Blogger oistros said...

Έχει τρόπο να μεταδίδεις τα ρίγη σου.
Σάμος ή Πελοπόννησος?

18/8/06 18:02  
Blogger dimitris-r said...

Πήγα χτες πρωί πρωί να τσεκάρω τί γίνεται στο αμπελάκι μου.
Μια χαρά βαδίζει αν και πιτσιρίκι -ούτε τα τέσσερα δεν έκλεισε ακόμα- κι από αρρώστειες κι από ωρίμανση. Θέλει ωστόσο σκάρτη μια βδομάδα ακόμα.
Να σ' έχω το νου μου δηλαδή άμα αυξηθεί η παραγωγή και θελήσω χέρια, αφού τρυγάς.
Μόνο να ξέρεις οβελίες δεν έχει. Μόνο μπακαλιάρο τηγανητό και άλλα πολλά και ποικίλα.
Να 'σαι καλά.

18/8/06 18:15  
Blogger oistros said...

Χαχα συμβιβάζομαι μία χαρά με μπακαλιάρο. Και πρόθυμη για τρύγο. Το πάω για ντοκτορά. Το Σαββατοκύριακο θα κάνω πρακτική και σε πατητήρι. :)

18/8/06 18:32  
Anonymous phivos said...

WHAT? Σάμος ή Πελοπόννησος? τσ, τσ, τσ, τσ!

Εκτός απ'το καλύτερο λιαστό, ο παππούς έκανε και το καλύτερο φυστίκι! Και είμαι και παιδί του Αριστοφάνη! Τι άλλο θες;

18/8/06 18:50  
Blogger oistros said...

Θυμάμαι μόνο την εκκλησία του Αγίου Νεκταρίου στο νησί σου Φοίβο. Επιβλητική και μεγαλόπρεπη όσο και το ύφος του στο φυλαχτό που μου μεινε ενθύμιο από τον τόπο σου. Ήμουν πιστιρίκα στο Δημοτικό ακόμη όταν πήγα. Αλλά τα φυστίκια σας τα τιμώ δεόντως ακόμη.

18/8/06 19:40  
Anonymous phivos said...

Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.

18/8/06 20:51  
Anonymous phivos said...

Το νησί το βρήκες. Αλλά δεν είμαι από κει! Χαχα! Γκάγκαρος. Οπως ο μπαμπάς Αρίστος. Σού είπα πριν. Και σού έχω ξαναπεί και παλαιότερα - κυρ-Νίκος κλπ, θυμάσαι;

Και συ βρε αφιλότιμο, χίλια πράγματα έχει το νησί να δεις, εκεί βρήκες να πας; Κι ασ'τις δικαιολογίες "δε φταίω εγώ, μάς πήγανε " και τέτοια!

18/8/06 20:51  

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Home