Tabs: Blog | About Me |

Τετάρτη, Οκτωβρίου 25

Πολυπολιτισμικές .. παλιοκοινωνίες


Σκηνή πρωινή στο τρένο. Το βαγόνι γεμάτο. Τα καθίσματα όλα κατηλλειμένα.
Ένα ηλικιωμένο ζευγάρι μπαίνει από την Ομόνοια. Εκείνη έχει στο λαιμό εμφανές
το σημάδι της τραχειοστομίας.
Καταβεβλημένη. Ο σύντροφός της κουβαλάει μία βαλίτσα και προσπαθεί
ταυτόχρονα να την στηρίξει. Κοιτάζει γύρω του για κενή θέση.
 Εν τω μεταξύ, το τρένο ξεκινά και δίπλα τους ακριβώς είναι καθισμένο ένα 10χρονο παιδί.
Η μητέρα του στέκει όρθια πλάι. 

Το βλέμμα του μικρού διασταυρώνεται φευγαλέα με εκείνο του ηλικιωμένου
και το παιδί αυτόματα ετοιμάζεται να σηκωθεί και να παραχωρήσει το κάθισμά του.
Αλλά στην κίνηση επάνω νοιώθει το χέρι της μητέρας του στον ώμο.
Τα μάτια της εξακολουθούν να κοιτάζουν έξω από το παράθυρο αλλά το χέρι της
καθηλώνει τον μικρό στο κάθισμα. Μια στιγμή αμηχανίας.
Το ηλικιωμένο ζευγάρι παρατηρεί την σκηνή. Ο πιτσιρικάς ξανακάνει προσπάθεια να σηκωθεί.
Το χέρι τον εμποδίζει πάλι. Ο κύριος με την βαλίτσα αποφασίζει να μιλήσει. "Σας παρακαλώ, μία θέση να καθίσει η γυναίκα μου. Είναι εγχειρισμένη και βγήκε τώρα από το νοσοκομείο. Δεν μπορεί να στέκεται". Προσφέρονται πολλοί. Η γυναίκα όμως δυσκολεύεται να ισορροπήσει και να ξεμακρύνει από το σημείο που στέκεται. Το παιδί χαμηλώνει το κεφάλι.
Κάποιος λέει: "σήκω αγόρι μου εσύ, αφού είναι δίπλα σου". Το παιδί αναθαρρεύει και ξαναπροσπαθεί να παραχωρήσει το κάθισμα. Το χέρι κινείται αστραπιαία να το εμποδίσει πάλι. Όλοι γυρίζουν και την κοιτούν. Μερικοί θυμώνουν.
Άλλοι ζητούν εξηγήσεις. Η φωνή της ακούγεται παγωμένη.
- Δεν θα σηκωθεί. Εμείς δύο εισητήρια, μία θέση. Εμείς δουλεύουμε, πληρώνουμε, καθόμαστε. Σηκωθεί άλλος.
Κάποιες γυναίκες αναλαμβάνουν να της εξηγήσουν ότι η γυναίκα είναι εγχειρισμένη και δεν πρόκειται για ζήτημα πληρωμής ή δικαιωμάτων. Άσκοπο.
- Αν δεν είναι καλά, πάρει ταξί. Εγώ θέση πλήρωσα.
Το παιδί έχει γίνει κατακόκκινο. Απότομα τινάζει το χέρι της από πάνω του και σηκώνεται.
Βοηθά την ηλικιωμένη να καθίσει στη θέση του. Αποφεύγει το βλέμμα της αλλά δεν προλαβαίνει να αποφύγει και πάλι το χέρι της που προσγειώνεται με δύναμη στο πρόσωπό του.
- Βλάκα. Δουλεύουμε, πληρώνουμε, παίρνουμε, του φωνάζει.
Το παιδί βάζει τα κλάμματα. Το βαγόνι ανάστατο. Όλοι της φωνάζουν. Μερικοί βρίζουν.
Η εγχειρισμένη γυναίκα δακρύζει κοιτώντας το αγοράκι. Του κρατάει ακόμη το χέρι από τη στιγμή που την βοήθησε να καθίσει. Και του το σφίγγει με όλη της τη δύναμη. Σαν να προσπαθεί κάτι να του πει. Ο μικρός συνεχίζει να κλαίει βουβά. Η μητέρα του ξαναστυλώνει το βλέμμα στο κενό.
....................................................................................................................................................
Τους κοίταζα σαν θεατρικό σκετσάκι που παίζεται ενώπιόν σου και αναζητάς τα νοήματα πίσω από τους ρόλους. Τους χαρακτήρες και τις δομές τους πίσω από τους πρωταγωνιστές.
Η μετανάστρια, που έμαθε να δουλεύει και να υπομένει, μέχρι να μπορεί να πληρώσει για να αποκτήσει. Άνθρωπος που σκλήρυνε από τις δοκιμασίες. Η ζωή της ένα νόμισμα. Τόσο αξίζει ... με τόσα εξαργυρώνεται. Απλές αριθμητικές πράξεις.

Ο γιός της, ένας "άπατρης" του 21ου αιώνα. Γεννήθηκε Αλβανός αλλά μεγαλώνει ως έλληνας. Στέκεται με το ένα πόδι σε κάθε νοοτροπία. Μέχρι που θα μάθει το σπαγγάτο. Κι αν δεν το μάθει θα χάσει την δική του ισορροπία. Δύσκολα μαθηματικά. Ανώτερα.

Κι η ηλικιωμένη ασθενής. Ένας ταλαίπωρος άνθρωπος που στα στερνά διαπραγματεύεται πάλι με καρτερία τα αυτονόητα. Το δικαίωμα στη συμπόνια. Επώδυνες επαναλήψεις για μία γεννιά που γαλουχήθηκε με συσίτια και κοινοκτημοσύνες.

Κι ο σύζυγος με τη βαλίτσα. Ο στωικός άνθρωπος που κάποτε νοιώθει ανίσχυρος
και παραδίδει στους άλλους κάθε δικαίωμα υπεράσπισής του. Πικραμένος παρατηρητής
μίας ζωής που κατ' ανάγκην ανήκει πια μόνο σε όσους την διεκδικούν.
"Οι ληξιπρόθεσμοι να πεθάνουν" που λέει σοφά κι ο ποιητής.

Ετικέτες

buzz it!


Permalink για το "Πολυπολιτισμικές .. παλιοκοινωνίες"

12 Comments:

Blogger zouri1 said...

ας μη το ειχα διαβασει,καλυτερα

2:24 μ.μ.  
Blogger philos said...

Τετοιες μικρές καθημερινές ιστορίες, μας διδάσκουν μεγάλες παγκόσμιες αλήθειες.

3:02 μ.μ.  
Blogger Serenity said...

Σφίχτηκε η καρδιά μου... :((

3:04 μ.μ.  
Blogger deadend mind said...

φοβερό... .. τι μεγάλο κρίμα..

4:42 μ.μ.  
Blogger aggelos-x-aggelos said...

Γιατί απορείτε;

Όταν ήμουν και εγώ 10 χρονών (είμαι 30) αυτό συνέβαινε και από Έλληνες. Και παλιότερα ακόμα πιο συχνά. Έλληνες οι οποίοι είχαν έρθει λίγο καιρό πριν από τα χωριά τους και δεν ήξεραν που παν τα τέσσερα. Όταν όμως έμαθαν έγιναν ακριβώς σαν τη μαμά του post.

Οι οικονομικοί μετανάστες (και αυτό δεν το γράφω καθόλου, μα καθόλου ρατσιστικά) είναι αμόρφωτοι άνθρωποι. Και το χαρακτηριστικό του αμόρφωτου είναι η ζούγκλα. Τα παιδιά τους είναι μια πολύ άτυχη γενιά γιατί δεν θα ξέρουν που να πατήσουν. Και μόνο τα παιδιά των παιδιών τους θα αηδιάζουν με τέτοια πράγματα. Δυστυχώς όχι νωρίτερα.

6:04 μ.μ.  
Blogger Elias said...

Πίκρες που συγκρούονται, κόσμοι που συναντιούνται για λίγο και χάνονται ξανά. Καθημερινά δράματα που εύκολα θα ξεχαστούν

6:17 μ.μ.  
Blogger roidis said...

εικόνες, λες και τις βλέπω εδώ μπροστά μου. πανέμορφο.

10:18 μ.μ.  
Blogger Πάνος said...

!!!

12:42 π.μ.  
Blogger αθεόφοβος said...

Χωρίς να θέλω να δικαιολογήσω την συμπεριφορά άμα έχεις συναντήσει την απανθρωπιά των άλλων χάνεις πιθανώς και σύ την ανθρωπιά σου.Το παιδί δεν την είχε χάσει.

1:18 π.μ.  
Blogger Μαύρος Γάτος said...

Να πω και το άλλο; Ας δούμε και τη θετική πλευρά του τραγικού πράγματος: Της μουλάρας το παιδί ευτυχώς ΔΕΝ γίνεται πάντα μουλάρι. Είτε η μουλάρα είναι αυτόχθων, είτε είναι εισαγόμενη...

3:26 π.μ.  
Anonymous Ανώνυμος said...

το θέμα είναι οτι ο καθένας λετουργησε σύμφωνα με κάποια λογική η οποία είναι ηθική και σωστή κατά την αποψή του. τόσο η ηθική μας όσο και το λογικό πλαίσιο λειτουργίας μας διαμορφώνεται από οχι μόνο από την παιδεία ή τα γονίδια μας αλλά κυριώς από τις εξωτερικές συνθήκες του περιβάλλοντος μας. Έτσι, ακόμα και η σκληρή μαμά είχε κάποιο δίκαιο - όσο ασπλαχνο και να φαίνεται αρχικά. η ίδια, που είδε κ εζησε από κοντά τη δύναμη του χρήματος που πέρασε μια ζωή γεμάτη υποχρεώσεις, τώρα με τα λίγα λεφτά που της εξασφάλησαν ένα εισητήριο μπήκε στη σφαίρα του "διακιώματος" - και κανένας δεν έχει το δικαίωμα να της το στερήσει - ειδικά στηριζόμενος στη φιλοτιμία΄μια αξία που έχει σκευρώσει κάτω από το βάρος της υλικής υπεραξίας.

11:05 μ.μ.  
Blogger Δημήτριος said...

Πολύ ωραίο το κειμενάκι, γραμμένο με πάθος και "εκ βάθους ψυχής", πλην όμως για για να πω το κρίμα μου θεωρώ ότι είναι κάπως ..."κατασκευασμένο". Όχι δηλαδή ότι αυτό το περιστατικό δεν θα μπορούσε να έχει συμβεί ( πιθανότατα ΕΧΕΙ συμβεί) αλλά ο γράψας μάλλον δεν ήταν ποτέ αυτόπτης/αυτήκοος μάρτυρας.

Και δεν λέω, μου άρεσε η αφήγηση και έχω και εγώ βρεθεί σε παρόμοιες καταστάσεις, αλλά εκεί που νομίζω ότι πέφτει το πέπλο και αποκαλύπτεται ο/η συγγραφεύς, είναι το σημείο όπου η μητέρα ομιλεί ελληνικά στο παιδί της.

Μου φαίνεται απίθανο αν όχι αστείο, σε μιά στιγμή έντασης, η αλλοδαπή μητέρα που ρίχνει χαστούκι στο μικρό, να απευθύνεται στο ίδιο της το παιδί και να μην του μιλάει στην δική του "μητρική" γλώσσα.

Εκτός βέβαια και αν πρόκειται για την μετάφραση αλλά κάτι τέτοιο ούτε αναφέρεται ούτε προκύπτει από το κείμενο.

Επίσης παρατήρησα ότι κάπου γράφει "Γεννήθηκε Αλβανός αλλά μεγαλώνει ως έλληνας." Και ερωτώ: 1ον) Πώς γνωρίζουμε ότι είναι Αλβανός; Και 2ον) Γιατί το έλληνας σε αντιδιαστολή με το Αλβανός είναι γραμμένο με "μικρό" έψιλον;

Εκ παραδρομής ίσως...

Επίσης κάτι άλλο που παρατήρησα στο γραπτό του κειμένου είναι το ..."μπέρδεμα" στην γλώσσα. Έχουμε αρχαία, καθαρεύουσα και δημοτική όλα ένα "αχταρμά".

Δεν πρόκειται για de facto λάθος, αλλά όταν "επί τούτου" χρησιμοποιούμε διαφορετικών χρονικών περιόδων λεκτικούς τύπους της ελληνικής γλώσσας, αυτό, οφείλουμε να το κάνουμε με φειδώ και ...ορθογραφημένα.

Όμως, λόγω των αρκετών και σοβαρών ανορθογραφιών, φαίνεται ότι το κείμενο γράφτηκε στο πόδι.

π.χ. (λάθος --> σωστό)

κατηλλειμένα --> κατειλημμένα
άπατρης --> άπατρις
γεννιά --> γενιά
συσίτια --> συσσίτια (=συν+σίτισις)


Κανένα πρόβλημα λοιπόν με τις συγγραφικές ανησυχίες του κάθε ενός εξ ημών, προς Θεού, πλήν όμως υπάρχει αυτός ο άγραφος κανόνας που λέει ότι αν θέλουμε ο άλλος να σε πάρει στα σοβαρά, καλό είναι να γράφουμε σωστά και ορθογραφημένα.

Συνεχίστε, είναι καλή η προσπάθεια αλλά ατελής.

Καλό το 2010!!!

Δημήτριος Π.
Φιλόλογος ΜΕ

ΥΓ: Μου άρεσε η παράθεση "Οι ληξιπρόθεσμοι να πεθάνουν" είναι εύκολο να μάθουμε ποιός ποιητής το είπε/έγραψε; Εδώ με έπιασες αδιάβαστο !!!

10:31 μ.μ.  

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Home