Tabs: Blog | About Me |

Δευτέρα, Μαΐου 21

Ένας άλλος ... Κώστας


Είναι μερικοί άνθρωποι που περνάνε από τη ζωή σου ίσα για να σου μάθουνε .. τι είναι ζωή. Ο Κώστας είναι ένας από αυτούς κι ας μην το ξέρει. Φτάνει αισίως τα 90 πια. Σκαλίζει πανευτυχής διαρκώς τα μποστανικά του και χαμογελά σαν παιδί που οι μπανάνες του φέτος τα κατάφεραν να καρπίσουν.
Χθες τον βρήκα νεφοσκεπή. Όμοιο με την διάθεση του καιρού. Άρχισα να του λέω τα δικά μου. Τρεχάματα, δουλειές, άγχη. Αλλά τον ένοιωθα ... φευγάτο. Βάλθηκε να μου αφηγηθεί μία περιπέτειά του στο Μεγάλο Νόρι. Πόλεμος της Κορέας. Ο Κώστας ήταν εκεί με την ελληνική αποστολή. Θυμώνει ακόμη που πολλοί αναρωτιούνται αν πήγε ως μισθοφόρος. Εξηγεί με εκνευρισμό πως τον έστειλε η πατρίδα του να υπηρετήσει στην Κορέα. Συνήθως δείχνει και τα παράσημα. Άνοιξε πάλι χθες το βελούδινο κουτί της. Τα κοίταζε και τα μάτια του ψιχάλιζαν.
"Τέτοια μέρα ήταν. Παραμονή της γιορτής μου πάλι. Έτρεχα ανάμεσα στις οβίδες που έσκαγαν σαν τρομαγμένο παιδί. Και δίπλα μου έτρεχε κι ο Αποστόλης. Δρασκελούσαμε σκάμματα και πτώματα και θαρρούσαμε πως ο σωσμός ήταν παρακάτω. Κι όλο τρέχαμε. Μέχρι που κατάλαβα ξαφνικά πως έτρεχα μόνος μου. Σταμάτησα απότομα σαν χαμένος. Είδα τον Αποστόλη πεσμένο λίγα μέτρα πίσω μου. Τον κοίταξα και μου φώναξε: Τρέχα Κωστή, φύγε να σωθείς. Του γύρισα την πλάτη κι άρχισα πάλι να τρέχω. Γλίτωσα. Μα δεν σώθηκα. Πάνε χρόνια που δεν τρέχω πια. Ο Αποστόλης στριφογυρνά στο μυαλό μου συχνά".

Νόμιζα πως ήταν απλά μία ανάμνηση. Αλλά εκείνος με τα μάτια θαμπά συνέχισε:
"Στην κατοχή φορούσα δύο γερμανικά άρβυλα. Μεγάλα και αριστερά και τα δύο. Πλήγιαζαν τα ποδάρια μου. Αλλά σκαρφάλωνα σαν κατσίκι και ειδοποιούσα τους αντάρτες. Και σκαρφάλωνα γιατί εγώ είχα δύο γερμανικά αριστερά άρβυλα. Οι άλλοι ήταν απλά ξυπόλυτοι. Τη μισή μου ζωή έτρεχα. Αλλά τότε το αύριο δεν σε περίμενε στα σίγουρα. Τώρα που τα πόδια μου κιότεψαν στέκομαι και σας κοιτάζω. Εμείς τρέχαμε για να γλιτώσουμε από τον πόλεμο και τον θάνατο. Εσείς τρέχετε για να πάρετε καλύτερο κινητό και μεγαλύτερη τηλεόραση. Και δεν σας αδικώ. Κάθε γενιά κι ο δικός της "πόλεμος". Αλλά -όσο να πεις- πιο τυχεροί είστε".

Χρόνια σου Πολλά. Να στέκεις γερός, μπας και μου θυμίζεις που και που για ποιές ματαιότητες τρέχω.

buzz it!


Permalink για το "Ένας άλλος ... Κώστας"

19 Comments:

Blogger phivos said...

Aμα λέγεται και το δικό μας, τρέξιμο, τότε έχουμε δρόμο ακόμη!

8:20 μ.μ.  
Blogger Athanassios said...

Σοφά τα λέει ο κυρ-Κώστας , αλλά μόνο αυτός τα εφήρμοσε... εμείς διαβάζουμε..

10:39 μ.μ.  
Blogger Christophorus said...

Ώι!

Κι είχα μια γενικευμέν η αίσθηση ματαιότητας σήμερα....

Καλημέρα, χαίρομαι που επανέκαμψες...

12:04 μ.μ.  
Blogger Mist said...

Χρόνια του καλά "αλλά - όσο και να πείς - ποιός είναι τυχερός - ακόμη αναρωτιέμαι...

12:37 μ.μ.  
Blogger roidis said...

λιτή, άμεση και στην ουσία η γραφή σου οίστρε και με συγχωρείς που δεν περνώ από εδώ συχνότερα, γίναμε πολλοί βλέπεις...

ευτυχώς τουλάχιστον δεν σε έχασα ούτε και με αυτό σου το κείμενο.

φιλιά.

10:59 μ.μ.  
Blogger Καπετάνισσα said...

Χε! Τη φτώχεια μας γυροφέρνουμε Οίστρε μου, τη μικράδα την εσωτερική καθώς μεγαλοπιανόμαστε με τα καμώματα της τεχνολογίας και τα τόσα μικροσκοπικά που τα θωρούμε πελώρια!

Ορθά μιλά ο λεβέντης παππούς.
Μα οι καιροί πεισματικά στημμένοι, δε κοιτάνε πίσω.
Ούτε για γνώση, ούτε.

9:15 π.μ.  
Blogger Ανδρέας Κ said...

Γεια χαρά!

Δεν τρέχω για καλύτερο κινητό, για μεγαλύτερη τηλεόραση. Τι και αν έχω τα χρήματα για να τα αγοράσω όλα αυτά. Δεν τα αγοράζω, δεν με αφορούν. Τρέχω για να φτιάξω, να δημιουργήσω να στήσω μια ζωή... Μια ζωή που είναι πολύ καλύτερη από αυτή που ζήσαν μερικές γενιές πίσω. Πάνω στο δικό τους τρέξιμο και κόπο βάζω τα θεμέλια για τη δική μου δημιουργία. Δεν είναι το ίδιο, αλλά δεν είναι και για λοιδωρία όπως κατα κόρων γίνεται σήμερα...
Χρόνια πολλά στον παππού!

11:29 π.μ.  
Anonymous Ανώνυμος said...

ksereis kati re koukla ? to thema den einai an trexoume emeis h etrexan oi prohgoumenoi....etsi kai alliws tha trexoun oles oi epoxes. ALLA TO OTI DEN TREXEI TO MYALO MAS.....retort says.:)

6:23 μ.μ.  
Blogger oistros said...

Άμλετ ... με τα ένδοξα Παρίσια
άλλοι φτιάχνουν τον στίβο. Εμείς απλά δεχόμαστε τους ρόλους μας. :)

Αθανάσιε
η σοφία και η ωριμότητα "κτώνται" με τους καιρούς και τα παθήματα. Κανείς δεν έμαθε ούτε από τα λάθη, ούτε από τις συμβουλές των άλλων.

Γέροντα
ζηλεύω του Θεού τελευταία. Ξεχνώ μα δεν λησμονώ :)
Υγιαίνετε

Mist
ουδείς φίλτατε. Αλλά να μείνει μεταξύ μας.

Ροϊδη μου
αν βάζαμε απουσίες θα χα μείνει μεταξεταστέα τον τελευταίο καιρό. Μα θαρρώ πως οι φίλοι είναι ανεκτικοί σε όλα. Το δικό μου φευγιό να συμπαθάτε και να υπομένετε όλοι :)

Καπετάνισσα
Ήθελα και να ήμουνα
γέρος στο νου μονάχα
μα σε κορμί ντελικανή
τούτη τη γνώση να 'χα ...

που λένε όμορφα και στον τόπο μας :)

Ανδρέα
σωστά φίλε μου. Όλοι στο βάθος για κει ξεκινήσαμε. Μερικοί μόνο στην πορεία ξεστράτισαν.

Retort
ευχάριστη έκπληξη που ρθες στο φτωχικό μου :)
Εδώ σκεφτόμαστε μεγαλοφώνως ... όχι πως τρέχει το μυαλό μας πάντα. Μα που και που πολεμά να ξεκολλήσει λιγουλάκι.

5:10 μ.μ.  
Anonymous Ανώνυμος said...

:)

7:57 μ.μ.  
Anonymous Ανώνυμος said...

eyxaristw gia thn filoksenia.alla to thema den einai an ksekolhsei to mualo. einai to ti kateythinsh tha parei...mprosta h pisw. den exw kai xwro na epektathw vre koritsi mou...Retort said.

8:02 μ.μ.  
Anonymous Ανώνυμος said...

ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΟΥ
RETORT

Όλες οι σημαντικές και καθοριστικές στιγμές της ζωής περνούν σαν ταινία μπροστά από ονειροπόλα μάτια..."

Σε μια μικρή γωνιά δίπλα στο γραφείο μου μοιάζει να έχω φυλάξει χιλιάδες αναμνήσεις. Βάζοντας την μουσική που με ταξιδεύει επιστρέφω σε καλοκαίρια, έρωτες, φιλίες και μεγάλες στιγμές που με σημάδεψαν για πάντα. Και μου έρχονται σιγά-σιγά τόσες εικόνες που δεν ήξερα ότι τις κουβαλούσε ακόμα ο νους μου. Είναι μια παράξενη νοσταλγία που έρχεται μερικές φορές έτσι αναίτια. Κι όπως βυθίζομαι στην δίνη των συναισθημάτων και των συγκινήσεων αρχίζω να θυμάμαι ένα-ένα τα γεγονότα της ζωής μου, και κυριότερα τα πρόσωπα που συνάντησα, τα πρόσωπα που πρωταγωνίστησαν έστω και στιγμιαία σε αυτό το έργο του ανθρώπινου ταξιδιού.

Καμιά φορά είμαι άδικος με τον εαυτό μου. Τείνω να θυμάμαι πιο έντονα τα δυσάρεστα γεγονότα, σα να ριζώνουν καλύτερα μέσα μου, σα να παίρνουν μεγαλύτερη βαρύτητα μες την καρδιά μου. Όμως με λίγο κόπο σαν αφήνομαι σε τούτο το ποτάμι, οδηγούμαι σε εκείνες τις φωτεινές στιγμές που σαν σπίθες φώτισαν το γύρω σκοτάδι. Και ακόμα και οι σκοτεινές στιγμές, ακόμα και οι μελαγχολικές αναμνήσεις μοιάζουν να έχουν γιατρευτεί με τον χρόνο. Ανώδυνα τις αισθάνομαι πια, κι ένα νοσταλγικό χαμόγελο τις συνοδεύει. Ίσως να είναι και μια κρυφή περηφάνια γιατί μέσα από δυσκολίες και περιπέτειες όλα είναι ξανά φωτεινά και γαλήνια. Αυτό είναι το ταξίδι της ζωής. Ένα σύνολο συγκινήσεων και κάθε είδους συναισθημάτων. Και αν δεις για μια στιγμή την ζωή σου σαν βιβλίο, σαν ιστορία που ξετυλίγεται μέρα με τη μέρα, όλα μπλέκονται μαζί και δεν υπάρχει πια καλό ή κακό, ευχάριστο ή δυσάρεστο. Είναι όλα μέρος της προσωπικότητάς σου και της προσωπικής σου ιστορίας.

Aν το μέλλον μοιάζει καμιά φορά αβέβαιο και μας δημιουργεί άλλοτε άγχος ή προσμονή, για το παρελθόν μπορούμε να είμαστε βέβαιοι, δεν αλλάζει πια. Είναι στο χέρι μας να το αγκαλιάσουμε και να το αγαπήσουμε, γιατί αυτό μας ορίζει, είναι αυτή η μοναδική ιστορία που κέντησε μέρα με τη μέρα την προσωπικότητά μας και τον τρόπο που αισθανόμαστε τα πάντα γύρω μας. ¶λλωστε αν τα πράγματα είχαν γίνει αλλιώς σήμερα θα ήμασταν τελείως διαφορετικοί άνθρωποι, θα είχαμε χαράξει άλλα μονοπάτια και το βιβλίο της ζωής μας θα ήταν γεμάτο με άγνωστες σελίδες. Και τελικά δεν είναι τόσο δύσκολο να δούμε ακόμα και τις σκοτεινές στιγμές με αισιοδοξία, διότι τις αντέξαμε και προχωρήσαμε μπροστά, ταξιδέψαμε σε άλλες θάλασσες χωρίς να το βάλουμε κάτω.

Μα όλες αυτές οι αναμνήσεις και οι στοχασμοί θα ήταν δίχως νόημα αν δεν υπήρχαν τα πρόσωπα εκείνα που πλαισιώνουν τούτη την προσωπική ιστορία. Ξαπλώνω στο κρεβάτι, βάζω απαλή μουσική για να συνοδεύει το ονειρικό αυτό ταξίδι, κι αρχίζω να θυμάμαι ένα-ένα τα πρόσωπα που κουβαλάει ακόμα ο νους μου.
Θυμήθηκα ανθρώπους που είμαι βέβαιος ότι δεν με θυμούνται πια. Απ' το νηπιαγωγείο, το σχολείο, τα καλοκαίρια, τα Χριστούγεννα. Χιλιάδες εικόνες βομβαρδίζουν τη σκέψη μου. Και αν και μοιάζουν πολύ μακρινές, στην πραγματικότητα τις νιώθω οικείες. Το σύνολο αυτών των αναμνήσεων, αυτών των μακρινών εικόνων, είναι ό,τι πιο προσωπικό έχω και παντού μέσα σε αυτές βλέπω κομμάτια του εαυτού μου.
Θυμήθηκα τον πρώτο φίλο μου στο νηπιαγωγείο, τα παιδικά παιχνίδια στις γειτονιές, τους δασκάλους μου, το πρώτο κορίτσι που μου άρεσε, και άλλες άπειρες στιγμές απ' τα πρώτα χρόνια της ζωής μου που μπορεί να μοιάζουν ασήμαντες πια. Έτσι το ταξίδι των αναμνήσεων συνεχίζει γεμάτο από ατέλειωτες αθώες, χαρούμενες ή θλιβερές παιδικές αναμνήσεις.
Μα όσο πλησιάζω στο σήμερα τόσο πιο έντονα, τόσο πιο οδυνηρά ή χαρούμενα γίνονται τα συναισθήματα και οι αναμνήσεις.
Γεμάτα τέτοια έντονα συναισθήματα είναι τα ερωτευμένα καλοκαίρια, με φίλους στην ακρογιαλιά, κιθάρες, και όμορφα κορίτσια που προσπαθούσαμε να γνωρίσουμε.
Θυμάμαι καλοκαιρινές νύχτες να τριγυρνάω με δάκρυα στα μάτια μετά από μια ερωτική απογοήτευση και φίλους να με παρηγορούν. Θυμάμαι καλοκαιρινές νύχτες να είμαι ευτυχισμένος και να γελώ μαζί με αγαπημένους φίλους γιατί μόλις τα είχα φτιάξει με ένα κορίτσι που είχα ερωτευτεί. Το πρώτο φιλί, ο πρώτος χωρισμός, όλα ξεσπάνε στο μυαλό μου ξαφνικά και με τρομάζουν. Τόσες πολλές έντονες στιγμές, με πρόσωπα που γράφτηκαν με ανεξίτηλα γράμματα στο βιβλίο της προσωπικής μου ιστορίας. Σαν μικρό έπος μοιάζει τούτη η συνάντηση όλων αυτών των συγκινήσεων. Όλες οι σημαντικές και καθοριστικές στιγμές της ζωής περνούν σαν ταινία μπροστά από ονειροπόλα μάτια.

Μόνο σε μια τέτοια νοσταλγική στιγμή θα μπορούσαν ποτέ να συναντηθούν αυτοί οι διαφορετικοί κόσμοι που τους χωρίζουν πια τόσες χρονικές αποστάσεις.
Γιατί, σκέψου, όλα αυτά χάθηκαν, οι περισσότεροι φίλοι και οι έρωτες χάθηκαν μες το πέρασμα του χρόνου για πάντα. Οι παρέες σκόρπισαν, οι αναμνήσεις θόλωσαν. Τίποτα πια δεν θυμίζει το παρελθόν. Θα μπορούσαν κάλλιστα όλα αυτά να ήταν δημιούργημα της φαντασίας μου.
Όμως εκείνες τις στιγμές το παρόν έμοιαζε ακατανίκητο. Νομίζαμε ότι θα ήμασταν για πάντα μαζί, ότι οι παρέες θα έμεναν δεμένες και ότι οι πλάκες ή οι βαθυστόχαστες κουβέντες που κάναμε με τους φίλους θα διαρκούσαν για πάντα. Και πράγματι μες τη χαρά της παρέας, μέσα στο αδάμαστο κέφι του καλοκαιριού, ή στη θέρμη του σπιτιού το χειμώνα που ανοίγαμε τα Χριστουγεννιάτικα δώρα με λαχτάρα, ή ακόμα στις πρώτες μεθυστικές μυρωδιές της άνοιξης που κατεβαίναμε με τους φίλους για να παίξουμε κοντά στα ανθισμένα δέντρα, κανείς δεν μπορούσε να συνειδητοποιήσει ότι όλα αυτά θα έμεναν μονάχα στο μυαλό μου ως αναμνήσεις για να τις θυμάμαι κάποτε κάποια νύχτα του χειμώνα με μια μελαγχολική νοσταλγική διάθεση.
Έτσι ακριβώς με την ίδια νοσταλγία θυμάμαι κάποτε ένα πρωινό της άνοιξης όπου έμπαιναν οι πρώτες ηλιαχτίδες και ζωγράφιζαν φωτεινά σχέδια στο πάτωμα του σαλονιού. Έξω απ' το παράθυρο το ψηλό εκείνο δέντρο που όλο το χειμώνα ήταν ξερό και θλιβερό είχε ξαφνικά ανθίσει! Στάθηκα και κοιτούσα το γιορτινό θέαμα ώρα πολύ και ακόμα και τώρα, τόσα χρόνια μετά, τούτη η εικόνα δεν είναι δυνατόν να σβηστεί απ' το νου μου. Μα δεν την είδε κανείς, παρά μονάχα ο παιδικός μου εαυτός. Κανείς δεν ήταν εκεί να την μοιραστώ μαζί του. Και με χωρίζουν τόσα χρόνια από εκείνη τη στιγμή που δεν μπορώ να ξέρω πια αν ήταν αλήθεια ή μήπως κάποιο όνειρο που μπερδεύτηκε με τις θολές αναμνήσεις του παρελθόντος.

Το παρελθόν υπάρχει στ' αλήθεια μόνο όσο το θυμόμαστε.
Γι' αυτό στο ταξίδι τούτο πάντα θέλω να θυμάμαι τους ανθρώπους που με δένουν με το παρελθόν, τα πρόσωπα που αγάπησα, τα πρόσωπα που με πλήγωσαν, τα πρόσωπα που μοιραστήκαμε φωτεινές στιγμές μαζί. Χωρίς να αισθάνομαι καμία λύπη, καμία κακία ή στενοχώρια, παρά μόνο ατέλειωτη νοσταλγία για όλα αυτά.
Έτσι λοιπόν όπως σκεφτόμουν όλους τους ανθρώπους, όλα αυτά τα πρόσωπα της ζωής μου, μία ιδέα γοητευτική και παραμυθένια γέννησε η νοσταλγία μου: Να γινόταν λέει ένα τεράστιο γιορτινό τραπέζι όπου θα μπορούσα να καλέσω όλους τους ανθρώπους όποιο ρόλο κι αν έπαιξαν σε τούτη την προσωπική ιστορία. Να κάτσουμε να τα πούμε, να μάθω για τις ζωές τους, για τα όνειρά τους, για τα χρόνια που πέρασαν και για τα χρόνια που θα 'ρθουν. Να τους πω πως όσα χρόνια κι αν περάσουν δεν θα βγουν ποτέ απ' την ψυχή μου γιατί με αυτόν τον μυστήριο τρόπο η ζωή μου χτίστηκε πάνω στις αναμνήσεις τους και να τους ευχαριστήσω που φώτισαν έστω και για λίγο με την παρουσία τους τούτο το ταξίδι της ζωής μου.

9:29 μ.μ.  
Blogger Mist said...

ΠΕΡΑΣΤΕ ΑΠΟ ΟΛΑ ΤΑ BLOGS ΚΑΙ ΑΦΗΣΤΕ ΤΟ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΣΧΟΛΙΟ:
Σχετικά με την κινητοποίηση της Παρασκευής για την Αμαλία, σας ενημερώνουμε ότι:
Α. Την Παρασκευή 1η Ιουνίου όλοι οι Bloggers θα ανεβάσουμε ένα post με τον κοινό τίτλο "Για την Αμαλία"
Β. Το τελικό κείμενο που θα αποσταλεί με e mail σε υπουργεία, αρμόδιους φορείς κλπ, έχει αναρτηθεί κι όποιος θέλει μπορεί να το αντιγράψει και να το δημοσιεύσει, (όχι πριν την Παρασκευή). Επίσης θα βρείτε λίστες με links, μεταφρασμένα κείμενα και δελτία τύπου.
γ) Έχει ανοίξει ένα προσωρινό blog για την τελική φάση του συντονισμού της όλης προσπάθειας με τίτλο "Για την Αμαλία-http://giatinamalia-blog.blogspot.com"
Όσοι θέλετε μπορείτε να συνεισφέρετε ώστε να δικαιωθεί κάποτε ο αγώνας της Αμαλίας, μπορείτε να ενημερωθείτε από κει για όλες τις λεπτομέρειες της συλλογικής αυτής δράσης. Δηλώστε συμμετοχή για να γίνετε contributors και ενημερώστε όσους μπορείτε
Σας ευχαριστούμε

4:06 μ.μ.  
Blogger vel... said...

Aγαπητή μου oistros, σήμερα αποφάσισα να χρησιμοποιήσω esnips στο μπλογκ μου. Σου πήρα ένα τραγούδι, δεν ξέρω αν έχω την άδεια, μα βρήκα τον κωδικό στην αντίστοιχη σελίδα ελεύθερο. Αν υπάρχει πρόβλημα, σε παρακαλώ να με ενημερώσεις. Ευχαριστώ, πάντως.

'Ομορφο το κείμενό σου. Πολύ ωραία γραφή. Απασχολήθηκα με τη μουσική σου και δεν πρόλαβα να κοιτάξω τα άλλα. Στο προσεχές μέλλον, σίγουρα.

11:23 π.μ.  
Blogger Βασιλική said...

μου λειπεις...

7:31 μ.μ.  
Blogger Καπετάνισσα said...

Μα που είσαι πια;

Ανησυχώ!

10:31 μ.μ.  
Blogger Βασιλική said...

πλεον ανησυχω και γω!
εισαι καλα;;;;;

1:59 μ.μ.  
Blogger Καπετάνισσα said...

Καλά, ούτε μια κουβέντα;

Τουλάχιστον να είσαι καλά...
Ε;

10:06 π.μ.  
Anonymous oistros said...

Καιρός για ανάπαυλα. Θα τα ξαναπούμε σύντομα. Σας ευχαριστώ όλους και σας φιλώ σταυρωτά στη .. μούρη :)

12:31 μ.μ.  

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Home