Tabs: Blog | About Me |

Πέμπτη, Μαρτίου 8

"Το Δημοκρατικό Ηράκλειο σας καλωσορίζει"



Έτυχε ποτέ να αγαπάς κάτι και να το μισείς ταυτόχρονα? Είναι ένα περίεργο συναίσθημα που οι γλωσσοπλάστες δεν το έχουν μαντρώσει σε λεξούλα ακόμη. Όχι "χαρμολύπες" και γλυκανάλατα παρεμφερή. Να το αγαπάς δυνατά: να υπερασπίζεσαι την υπόστασή του, να το διεκδικείς, να λες είναι κομμάτι μου (αχ αυτά τα ιδιοκτησιακά καθεστώτα της αγάπης).
Κι από την άλλη να το μισείς με το ίδιο πάθος: να καταγράφεις νοερά τις ελλείψεις του, να το αφορίζεις, να λες «μικραίνει την ψυχή μου» και με εγκλωβίζει.

Γιατί τα λέω όλα αυτά? Για την πόλη μου. Το Ηράκλειο. Που πάντα είναι και δεν είναι «μου». Αυτή υποθέτω είναι η μοίρα των «φευγάτων». Αυτών που άφησαν τον γενέθλιο τόπο για έναν άλλο. Παντού "δικοί" και παντού "ξένοι".
Ερχόμουν κάποτε παιδί με το πρωινό πλοίο. Θυμάμαι ότι οι αναμνήσεις μου από το Ηράκλειο είχαν πάντα εικόνες στην πρωινή γκρίζα διαδρομή από το λιμάνι μέχρι το δυτικό άκρο της πόλης.
Πόλη ξενύχτισσα κι αριστοκράτισσα στα πρωινά ξυπνήματα. Δεν συναντούσαμε ποτέ κίνηση –ούτε τώρα συναντάς- καθώς στις 6.00 το πρωί τούτη η γωνιά της γης απλά κοιμάται. Ούτε χασμουριέται, ούτε σκέφτεται να ξυπνήσει.
Το λιμάνι είναι η μόνη πρωινή της παραφωνία.
Σε όλη την διαδρομή της παραλιακής είχα την αίσθηση ότι εδώ οι άνθρωποι αποστρέφονταν την θάλασσα. Ο δρόμος ύψωνε τείχη από την πλευρά της για να κρύψει τις αυτοσχέδιες χωματερές. Και μετά, καθώς το τοπίο άλλαζε, βρισκόμασταν μπροστά σε παλιά εγκαταλελειμμένα εργοστάσια. Τζάμια σπασμένα, σίδερα σκουριασμένα, κτήρια ετοιμόρροπα. Και μετά σπίτια. Σαν κάποιος να τα πέταξε άτσαλα ανάμεσα στους δρόμους. Όχι να τα ‘κτισε. Να τα πέταξε. Θυμάμαι πάντα το ταξί στο σημείο αυτό της διαδρομής να κάνει τον γύρο ιδιοκτησιών, που βρίσκονταν καταμεσής του δρόμου. Μετά από χρόνια έμαθα τι σημαίνει «αυθεραιτούπολη».
Μαζί με τις εικόνες που είχα από εκείνες τις εποχές είχα και μία αδιόρατα εμετική μυρωδιά. Και πάλι μου πήρε καιρό να πληροφορηθώ ότι δίκτυο αποχέτευσης δεν υπήρχε και οι βόθροι ήταν προνόμιο των πλουσίων. Οι υπόλοιποι διοχέτευαν τα λύμματα με αγωγούς σε χαντάκια πέριξ των δρόμων.

Ερχόμασταν καλοκαίρι συνήθως. Και η μυρωδιά ήταν ένα παράξενο θέμα συζήτησης. Παραπονιόμουν διαρκώς για αυτό το ενοχλητικό «κάτι» στην ατμόσφαιρα αλλά οι υπόλοιποι το είχαν τόσο συνηθίσει, ώστε δεν το αναγνώριζαν καν.
Έπειτα θυμάμαι τα βραδινά ξενύχτια για το νερό. Η θεία μου έλεγε πάντα μόλις φτάναμε: "Και προσοχή στο νερό. Μην ξεχαστείτε. Γιατί θα σας στείλω να κουβαλάτε από την βρύση".
Θυμάμαι στην αυλή τον τενεκέ με το βρυσάκι, που γέμιζε από την πάνω πλευρά. Το άγχος μας ήταν να μην αδειάσει ενώ πλενόμασταν και η «τρομερή» θεία μας στείλει στη βρύση για ανεφοδιασμό. Μισή ώρα δρόμος κάτω από τον Αυγουστιάτικο ήλιο.
Και μόλις σουρούπωνε βγάζαμε τις καρέκλες στην αυλή και καθόμασταν. Ποιά αυλή δηλαδή? Στον δρόμο καθόμασταν. Αλλά το ίδιο έκαναν όλοι τριγύρω. Και το θέμα της κουβέντας ήταν το νερό.
- Άκουσες το νερό?
- Ήρθε το νερό?
- Το νου σας να δούμε τον νερουλά
Στην αρχή μου φαίνονταν κορακίστικα όλα αυτά. Μέχρι που μου εξήγησαν. Το νερό του δικτύου ανέβαινε με μοτεράκια στα ντεπόζιτα, που είχε κάθε σπίτι στην ταράτσα του. Και 2-3 φορές την εβδομάδα ξενυχτούσαν όλοι για να μαζέψουν νερό. Τις υπόλοιπες φορές απλά έτρεμαν μην τελειώσει και ... μισοπλένονταν. Χρόνια μετά ένας ευρηματικός Δήμαρχος μας εξήγησε ότι το πρόβλημα της λειψυδρίας δεν ήταν υπαρκτό αλλά .. ψυχολογικό. Ναι, είπε τους ψηφοφόρους του ευθαρσώς ψυχοπαθείς. Αλλά δεν το μέτρησε καλά το πράγμα και δημαρχία δεν ξανάδε.

Στη διάρκεια των καλοκαιριών εκείνων κατεβαίναμε συχνά στο κέντρο. «Πάμε στη βόλιτα» έλεγαν οι ξαδέρφες μου. Η «βόλιτα» (που ήταν βόλτα) δεν ήταν παρά η περατζάδα στο κέντρο της πόλης. Κάτι σαν νυφοπάζαρο. Μόνο που δεν ήμουν σε ηλικία κατάλληλη για να εκτιμήσει τέτοιες εξόδους τότε. Οι ξαδέρφες με δελέαζαν με τα αξιοθέατα. «Κοίτα το συντριβάνι στα Λιοντάρια» έλεγαν.
Αφού είναι βρώμικο και δεν τρέχει σταγόνα νερό, τι να κοιτάξω, σκεφτόμουν.
«Θα σε πάμε στη Δαιδάλου, να χαζέψεις τους τουρίστες» ανακοίνωναν πομπωδώς όταν μούτρωνα. Και πηγαίναμε. Και μάλλον εκείνες χάζευαν και τους τουρίστες και τα "καμάκια". Η οδός Δαιδάλου –το καμάρι της πόλης- δεν ήταν τίποτα ιδιαίτερο παρά ο μοναδικός πεζόδρομος στο κέντρο με καταστήματα λαϊκής τέχνης και καφετέριες. Greek Mousaka και Do you like Mαμαζέλ the Greece.
Μετά διασχίζαμε την περιβόητη αγορά. Είναι ίσως το μόνο κομμάτι της πόλης που με συνέπαιρνε πάντα. Μυρωδιές από μπαχαρικά στην ατμόσφαιρα, λαχανικά και φρούτα να «ποζάρουν» κάτω από τις τέντες των μανάβικων, χόρτα που κοίταζα ξαφνιασμένη τα ονόματά τους στα ταμπελάκια και μου ήταν όλα άγνωστα. Και εκεί -σε μία στοά μέσα- τα «γρουσουζάδικα» παραδοσικά ταβερνεία με καρό τραπεζομάντηλα και παϊδάκια στη λαδόκολλα. Και πιο κει τα δερμιτζίδικα. Οι παλιοί μαστόροι καθισμένοι στις πόρτες τους. Τα μαχαιροποιεία παραδίπλα. Με τις λάμες των κρητικών μαχαιριών να στραφταλίζουν στο φως και τα δίστιχα του Μουντάκη και του Ξυλούρη χαραγμένα πάνω.



Σήμερα 30 χρόνια μετά, δεν άλλαξε και πολύ τούτη η πόλη.
Το 1996 (πάνε 11 χρόνια και παραμένει επίκαιρο) μου το ‘πε ο Φρέντυ Γερμανός. Είχε να ‘ρθει στο Ηράκλειο από την κηδεία του Καζαντζάκη. Θυμόταν πάντα με αγάπη το Ηράκλειο γιατί σε κείνο το ρεπορτάζ της κηδείας ξεκίνησε ουσιαστικά η δημοσιογραφική καρριέρα του. Έκανε λοιπόν σαν ξανάρθε τις βόλτες του στην πόλη και μετά καθισμένος με μία μεγάλη παρέα στα Λιοντάρια έλεγε ότι η πόλη δεν άλλαξε καθόλου. Μερικοί διαφώνησαν έντονα. Αλλά τον άκουγα -και το συνειδητοποιούσα ταυτόχρονα- και έβρισκα πως είχε όλα τα δίκια του κόσμου. Σαν να μην περνάει ο χρόνος από πάνω της. Μόνο από πάνω μας.
Τα Λιοντάρια ακόμη και σήμερα είναι μία άσχημη πλατεία γεμάτη τραπεζοκαθίσματα και με ένα συντριβάνι που άλλοτε στάζει κι άλλοτε ξεραίνεται. Η Δαιδάλου έχασε την αίγλη της από τότε που όλο το κέντρο πεζοδρομήθηκε. Η αγορά παραμένει στην ίδια θέση μόνο που δερμιτζίδικα, μαχαιροποιεία και γρουσουζάδικα δεν υπάρχουν πια. Και τα μανάβικα σε μία «αναλαμπή κακογουστιάς» από πλευράς Δήμου αναπλάστηκαν και έγιναν παντελώς ομοιόμορφα. Η παραλιακή λεωφόρος μέχρι πρότινως φιλοξενούσε σε έναν τοίχο της την εύστοχη παρατήρηση κάποιου, ζωγραφισμένη με κατάμαυρο σπρέυ. Έγραφε: Ηράκλειο, κουασιμόδεια πόλη. Έπειτα άρχισαν τα έργα ανάπλασης κι ο τοίχος κατεδαφίστηκε.
Η πλατεία της Νομαρχίας άλλαξε όψη με βάση την μελέτη που βραβεύτηκε στο σχετικό διαγωνισμό. Οι λόγιοι του τόπου σκιάχτηκαν όταν είδαν το αποτέλεσμα. Στρώθηκε παντού μάρμαρο, κόπηκαν όλα τα δέντρα, μπήκαν παράξενα «φαλλικά» σύμβολα από μπετό και σίδερο (μοιάζουν με εκτοξευτήρες πυραύλων, καθώς κοιτούν προς τον ουρανό) και γύρω γύρω σκορπίστηκαν μερικά παγκάκια από μπετόν. Κι όμως κι αυτή την τιμωρία την συνηθίσαμε.

Στην είσοδο της πόλης γράφει χρόνια τώρα «Το Δημοκρατικό Ηράκλειο σας καλωσορίζει». Και έχει δίκιο ο εμπνευστής της ταμπέλας. Το Ηράκλειο είναι όντως δημοκρατική πόλη. Με μία παράξενη θεώρηση, που λέει ότι ο κόσμος του μπορεί να δεχτεί και να ανεχτεί τα πάντα. Την κακογουστιά, την έλλειψη υποδομών, την κοροϊδία, τον παραγκωνισμό, τα πάντα. Βλέπεις πάνε χρόνια που ενεπλάκη σε ένα δυσάρεστο παιχνίδι της πολιτικής: είναι η «δεδομένη» αγαπημένη των Πράσινων και η «χαμένη» αγαπημένη των Βένετων. Έτσι κανείς δεν ασχολείται ουσιαστικά μαζί της.
Και μετά είναι κι οι άρχοντες της πόλης που διακατέχονται από μία ισχυρή δόση σχιζοφρένειας. Παράδειγμα: Παρέλαβαν την πρώην Αμερικανική Βάση και την άφησαν από κόσμημα να γίνει σκουπίδι. Φαγώθηκαν να γκρεμίσουν το Ξενιά στο λιμάνι και μετά αλληλομηνύθηκαν γιατί διαπίστωσαν ότι το κτήριο ήταν επισκευάσιμο. Έφτιαξαν νέους κόμβους στις εισόδους της πόλης αλλά «ξέχασαν» τις ράμπες των πεζών. Φύτεψαν φοίνικες στην παραλιακή αλλά ξέχασαν να τους ποτίσουν και ξεράθηκαν. Άφησαν τον τάφο του Καζαντζάκη να γίνει περιστεριώνας (για να μην πω κάτι άλλο που μου ‘ρχεται στο μυαλό με την ίδια κατάληξη). Το τείχος της πόλης και ο Κούλες στο λιμάνι, έργα σπάνιας τεχνοτροπίας και αξίας, καταρρέουν. Η Κνωσός (πρώτη πηγή εσόδων του ΥΠ.ΠΟ. μετά την Ακρόπολη) στην απόλυτη εγκατάλειψη, σε βαθμό που τα πυθάρια της να πηγαινοέρχονται σε καρότσες τσιγκάνων. Το Αρχαιολογικό Μουσείο να ξερνά σοβάδες πάνω σε εκθέμματα και τουρίστες μέχρι να αποφασίσουν οι μεγαλόσχημοι να αρχίσει η συντήρηση και η επέκτασή του.


Μπορώ να γράφω ώρες για τις ασχήμιες και πάλι να μην αδειάσει ο θυμός που μου προκαλούν όλα αυτά. Αλλά τώρα συνειδητοποιώ πόσο κουραστική γίνομαι.
Καιρός να μιλήσω και για την άλλη όψη της πόλης. Αυτή που ισοσταθμίζει την κατάσταση. Βλέπετε, το Ηράκλειο -τώρα που το καλοσκέφτομαι- μοιάζει απόλυτα με την μπλοκόσφαιρα. Σε σαγηνεύει με την ασχήμια της .. ομορφιάς του.
Μάλλον έχει να κάνει με μία μυστική και αιωνίως αδήλωτη συμφωνία, που έχει συνάψει αυτό το κομμάτι της Κρήτης με το σκοτάδι. Έτσι, όσο διαρκεί το φως της μέρας η ασχήμια είναι γυμνή και εκτεθειμένη παντού. Οι άνθρωποι μοιάζουν να υπομένουν στωικά το μποτιλιάρισμα, τα σκουπίδια, τα πολιτικά σκουπίδια, τις δουλειές τους, τα πάντα. Αλλά, σαν νυχτώσει, η πόλη αλλάζει όψη. Αλήτισσα και καλντεριμιτζού. Αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι που σκυθρωπιάζουν όλη μέρα, βρίσκουν διεξόδους την νύχτα σε κάτι πανέμορφα στέκια. Αυτοσχέδια τις περισσότερες φορές. Σε ξαφνιάζουν προσφέροντας ρακί και χαμόγελα παρέας στα πιο απίθανα μέρη. Ή μπορεί να βρεις όσο πολιτισμό λείπει από την επίσημη Πολιτεία σε πρωτοβουλίες μερικών κουζουλών, που άλλοτε φτιάχνουν μουσεία (αδειάζοντας τις τσέπες τους, εννοείται, όπως ο Ανεμογιάννης και ο Μαρκάκης) κι άλλοτε οργανώνουν γιορτές ψυχής και χαράς.


Αν δεν βγάλεις ρακί σε παραδοσιακό καζάνι, αν δεν δεις πατητήρι να ρέει τον πρώτο μούστο, αν δεν ακούσεις μία λύρα (να ξεμυτίζει απροσδόκητα από κάποιο πόρτ-μπαγκάζ) και να παραπονιέται, αν δεν χαθείς στις ερωταποκρίσεις των μαντινάδων, αν δεν νοιώσεις την αναπάντεχη δίψα αυτών των ανθρώπων να αντικαταστήσουν την ασχήμια με ομορφιά, δεν μπορείς να καταλάβεις τι λέω.
Τα καλοκαιρινά βράδια στον Κούλε, στην Κνωσό, στο Μαρτινέγκο, στην Αγιά Ειρήνη είναι η άλλη διάσταση της πόλης. Εκεί που απέτυχαν οι Αρχές κι ήρθαν οι πολίτες να διορθώσουν. Να ανακαλύψουν περατζάδες, να τις σαρκάσουν και μετά να τις απολαύσουν. Γιατί λέω να τις σαρκάσουν? Οι Ηρακλειώτες είναι λαός με ιδιότυπο χιούμορ αυτοσαρκασμού.
Ο δρόμος που ανεβαίνει από το λιμάνι στην πόλη λέγεται Λεωφόρος 25ης Αυγούστου. Οι ντόπιοι όμως τον λένε αλλιώς. Κατά μήκος έχει πανέμορφα νεοκλασσικά, όλα ανακαινισμένα από τις πιο εύρρωστες επιχειρήσεις του νησιού, που στεγάζονται εκεί. Λούστρο και κατώφλι του Ηρακλείου ο δρόμος αυτός, φτιαγμένος λες για να προδιαθέτει τον επισκέπτη για μία πόλη ονειρεμένη. What a πλάνη! Οι Ηρακλειώτες λένε τον δρόμο «Λεωφόρος της πλάνης».
Στο λιμάνι ο βραχίονας, που φτάνει ως τον Κούλε, είναι το μοναδικό πρόσφορο καταφύγιο για τους περιπατητές. Τα σχέδια των πολεοδόμων εδώ αποστρέφονται τους πεζούς όσο και τους οδηγούς αυτοκινήτων. Ουδείς ευχαριστημένος. Τέλος πάντων, στο λιμάνι ήταν (ως πολύ πρόσφατα, καθώς τα έργα της Ολυμπιάδας άνοιξαν κάπως το παραλιακό μέτωπο) ο μόνος τόπος να περπατήσεις και να δεις θάλασσα. Οι ντόπιοι ονόμασαν τον λιμενοβραχίονα «Λεωφόρο μπάι πας» σατυρίζοντας τις ανάγκες των καρδιοπαθών για περπάτημα, που έβρισκαν καταφύγιο μόνο εκεί.

Μόλις ξεφύγεις λίγο όμως από τα όρια της πόλης τα πράγματα αλλάζουν. Τα νέα προάστεια του Ηρακλείου, γειτονιές που φτιάχτηκαν με φροντίδα και σύνεση μετά την Τρίτη γεννιά (!!) αυθαιρέτων, έχουν όψεις ανθρώπινες. Οι Αρχάνες (είναι το πρώτο χωριό με Ευρωπαϊκό Βραβείο) πόλη πια και μάλιστα υπέροχη. Οι Βούτες, παραδοσιακό καταφύγιο, όλο πράσινο και νερά. Η Ρογδιά, το «μπαλκόνι» του Ηρακλείου με το παραλιακό μέτωπο αξιοποιημένο. Το Σκαλάνι, ημιορεινός τόπος αλλά με την δική του γοητεία. Η Κνωσός, το Γάζι, η Νέα Αλικαρνασός, η Αγία Πελαγία, η Παντάνασσα. Περιοχές που σ’ αφήνουν να αναπνεύσεις.
Και οι λέξεις μου φτωχαίνουν. Δεν ξέρω πώς να το περιγράψω κι αυτό το συναίσθημα. Ίσως να μην έχει να κάνει με τους τόπους αλλά με τους ανθρώπους τους. Εδώ οι άνθρωποι δεν ξέρω αν είναι πια φιλόξενοι (όπως λένε πολλοί ... και κυρίως οι τουριστικές μπροσούρες) αλλά έχουν μία παράξενη ανεκτικότητα που τους γλυκαίνει. Κι έχουν και μία διορατικότητα. Ένα ένστικτο αλάθητο. Ξέρουν να ξεχωρίζουν το "καλό" και να το αγκαλιάζουν. Δεν είναι ιστορικά τυχαίο αυτό που συνέβη με την κηδεία του Καζαντζάκη. Ήταν επιλογή της πόλης και των ανθρώπων της. Μόνο όποιος βλέπει την συνέχεια των πραγμάτων εδώ, μπορεί να το καταλάβει. Θυμάμαι τότε που στις αίθουσες παιζόταν ο Τελευταίος πειρασμός κι η Ελλαδική Εκκλησία (δεν κρατιόμουν να μη θυμίσω όσα καίνε τον .. πάσης Αθήνας) άρχιζε τα ανάλατα σχόλια. Εδώ ευτυχώς κι η Εκκλησία ακόμη είναι ημιαυτόνομη και υπάγεται απ’ ευθείας στο Οικουμενικό πατριαρχείο. Και αγκάλιασε αμέσως το έργο.

Θυμάμαι αργότερα τον Βαρθολομαίο -λίγες μέρες μετά την ενθρόνισή του- να ‘ρχεται στο νησί. Ανυποψίαστος για το τι θα πει «υποδοχή από κρητικούς». Όποιος δεν ήταν παρών δεν μπορεί να το περιγράψει. Λαϊκός ξεσηκωμός. Ένας λαός ολόκληρος απλωμένος στο διάβα του. Χάθηκε σε αγκαλιές που άνοιγαν διάπλατα και χόρτασε εκδηλώσεις αγάπης απλών ανθρώπων, που του φέρθηκαν με σεβασμό αλλά και μία άδολη οικειότητα. Τον είδα να κρύβει δάκρυα πολλές φορές. Από τότε οι περιστάσεις τον ζύμωσαν και τον γέρασαν αλλά είμαι σίγουρη ότι εκείνη η επίσκεψη και το «βάπτισμα» στην Κρήτη πρέπει να είναι από τις πιο πολύτιμες εμπειρίες του.


Σκέφτομαι συνειρμικά τον Ανδρέα. Κατά βάθος πιστεύω ότι η Κρήτη δεν αγάπησε το ΠΑΣΟΚ αλλά εκείνον μόνο. Ωστόσο, ο Ανδρέας ήξερε να μετουσιώνει τις αγάπες σε ψήφους. Προς το τέλος μόνο -τότε που όλοι υποθέτω είμαστε πιο ειλικρινείς- ψιθύρισε καταβεβλημένος σε ένα μικρόφωνο: «Μόνο σαν έρχομαι εδώ παίρνω πια χαρά και δύναμη». Κι αυτό το "πια" έμοιαζε με το πιο γνήσιο "ευχαριστώ" του. Θυμάμαι μία από τις τελευταίες του κεντρικές προεκλογικές συγκεντρώσεις στην πλατεία της Νομαρχίας. Χιλιάδες ο κόσμος. Πως να τους τιθασεύσεις? Πούλμαν έφταναν από κάθε γωνιά της Κρήτης. Έβλεπες στριμωγμένους ανθρώπους όπου γυρνούσε το μάτι σου. Σκαρφαλωμένους σε δέντρα, κρεμασμένους σε μπαλκόνια, σαρδελιασμένους σε δρόμους. Και λέγαμε πως ούτε που θα ακούσουμε την ομιλία του με τέτοια κοσμοχαλασσιά. Και ξαφνικά βγήκε στην εξέδρα. Επευφημίες. Πανζουρλισμός. Και μετά σήκωσε τα χέρια ζητώντας ησυχία. Το επόμενο λεπτό η εικόνα δεν έδενε με τον ήχο. Χιλιάδες γύρω και ... σιωπή απόλυτη. Μαγική στιγμή. Είδα πολλές προεκλογικές συγκεντρώσεις έκτοτε αλλά ποτέ άλλοτε κάτι ανάλογο.


Θυμάμαι και τον Στεφανόπουλο. Θα φανεί παράξενο αλλά το Ηράκλειο είχε να συναντήσει πρόεδρο Δημοκρατίας 20 χρόνια. Από το 1975 και μέχρι τις 8 Νοεμβρίου του 1995 που ο Στεφανόπουλος σκέφτηκε να παραστεί στην επέτειο των 100 χρόνων από τα εγκαίνια του Μητροπολιτικού Ναού του Αγίου Μηνά. Τυπολάτρης, συντηρητικός και ολίγον τι απόμακρος συνήθως ο ίδιος. Κι όμως μόλις πάτησε το πόδι του στο Ηράκλειο τον συνεπήρε η υποδοχή. Όλα τόσο αυθόρμητα και τόσο αναπάντεχα. Ο κόσμος όλος στους δρόμους. Μετα βαϊων και κλάδων. Κυριολεκτικά. Να του κρατούν κλωνάρια ελιάς και να τον στεφανώνουν. Ένας Κρητίκαρος του πέρασε το «στέμμα» και του πε: "Τώρα πρόεδρε είσαι πραγματικά … Στεφανόπουλος". Κι εκείνος ξεκαρδιζόταν στα γέλια. Χαμογελάω όσο σκέφτομαι ότι μπορεί να φταίνε κι οι ρακές αλλά ο Στεφανόπουλος έμοιαζε να είχε μεταλλαχτεί. Σαν να τον άγγιξε κι αυτόν το «μαγικό ραβδί» της πόλης.



Ο γνωστός σκηνοθέτης μας, ο Γιάννης ο Σμαραγδής, λέει πως αυτό που εγώ ονομάζω «μαγεία» δεν είναι παρά ο κουζουλός Θεός της Κρήτης. Μπορεί. Τούτος ο τόπος ξαναγεννιέται και ξαναβαφτίζεται στην κουζουλάδα του διαρκώς. Γυρνά την πλάτη στα ασήμαντα και τους ασήμαντους. Τους αφήνει να τον πιλατεύουν στωικά. Αλλά σαν αποφασίζει ότι πρόκειται για κάτι σπουδαίο, γίνεται μαινάδα για να διεκδικήσει και στοργική μάνα για να προστατέψει.
Θυμάμαι τον πίνακα του Γκρέκο. Όχι δεν ανήκε στα προικιά του τέως και κανένας Βουλγαράκης δεν τον θεώρησε εθνική κληρονομιά. Θα βγαινε όμως κι αυτός προ τριετίας στην δημοπρασία των Christies. "Η βάφτιση του Χριστού". Δεκέμβρης του 2004. Αρχική τιμή 1.000.000 Ευρώ. Η πόλη «μάτωσε» όταν το ΥΠ.ΠΟ. γυρίσε την πλάτη στην υπόθεση. Και πείσμωσε. Ήταν ένας παράξενος χειμώνας. Κάθε σπίτι υπολόγιζε πόσα θα δώσει από τον 13ο μισθό για να αγοράσει το Ηράκλειο τον πίνακα. Γιατί ο Γκρέκο έπρεπε να γυρίσει στον γενέθλιο τόπο. Και το όλο εγχείρημα ακουγόταν εξωφρενικά κουζουλό ακόμη και για τους Ηρακλειώτες. Η αριστοκρατία της διανόησης εν τω μεταξύ κρυβόταν πίσω από κάτι γελοίες δικαιολογίες περί γνησιότητας η μη και ουσιαστικά απείχε από την υπόθεση. Κι όσο Πολιτεία, Κράτος και διανοητές περί άλλων τύρβαζαν, τόσο οι Ηρακλειώτες πείσμωναν περισσότερο. Οι Τράπεζες ξεχύλιζαν από ανθρώπους που κατέθεταν 10 και 15 Ευρώ για τον πίνακα. Από υστέρημα. Συνταξιούχοι, μεροκαματιάρηδες, πιτσιρικάδες, άνθρωποι που δεν ήξεραν από τέχνη, μόνο από διαίσθηση. Θυμάμαι μία γιαγιά. Γειτόνισσα. Ήρθε έχοντας διπλώσει στο μαντήλι της 20 Ευρώ. Μου τα βαλε στο χέρι και μου είπε:
- Εσύ ξέρεις πως να τα στείλεις στον Γκρέκο. Εγώ θα πεθάνω αλλά τα εγγόνια μου θέλω να μπορέσουν να τον δουν. Και πες του να με συμπαθά, αλλά δεν έχω άλλα.
Σάστισα. Το ζούσα κάθε μέρα και δεν το πίστευα. Ανέφικτο, ουτοπικό, πιο μεγάλο κι από όνειρο. Αλλά είπαμε, η Κρήτη έχει το Θεό της. Και κείνη τη φορά τον έλεγαν … Γιάννα Αγγελοπούλου- Δασκαλάκη. Δεν μάθαμε ποτέ πόσα ακριβώς μάζεψαν οι Ηρακλειώτες για να μην ξενιτευθεί ο πατριώτης τους ο Δομήνικος. Μάθαμε -εγώ τουλάχιστον- ότι ακόμη και στις μέρες του απόλυτου ωχαδερφισμού τούτη η γωνιά της γης διατηρεί κάτι από "ανεμόμυλους" και "γαλάτες". Η πόλη τελικά τον πήρε τον πίνακα. Δεν έχει σημασία πως. Το πείσμα της ήταν που μέτρησε. Αυτό το πείσμα της θαρρώ πως λατρεύω τελικά.

* Στις φωτογραφίες κατά σειρά εμφανίσεως:
Castello del Molo, το Φρούριο του Κούλε στο λιμάνι.
Ο τάφος του Καζαντζάκη στο Μαρτινέγκο.
Το Μινωικό πατητήρι στην Κνωσό.
Η "βάπτιση του Χριστού" του Γκρέκο, που πλέον εκτίθεται στο Ιστορικό Μουσείο.

"Στα είπα όλα" διατείνονται Μάλαμας και Πασχαλίδης, αλλά πάλι "όσα κομμάτια κι αν μπορέσεις να ενώσεις" ...

Ετικέτες

buzz it!


Permalink για το ""Το Δημοκρατικό Ηράκλειο σας καλωσορίζει""

19 Comments:

Blogger zouri1 said...

πολυ καλο.Θα σταματησω ομως λιγο στο
Το Δημοκρατικό Ηράκλειο σας καλωσορίζει,οταν πριν το 81,πηγα στο ηρακλειο σαν φανταρος,και οταν ειδα αυτη την ταμπελλα,χαρηκα παρα πολυ.Και παντα οταν την ξαναβλεπω θυμαμαι εκεινα τα χρονια.

4:35 μ.μ.  
Blogger g.manoussakis said...

Πολύ καλή γραφή, πιάνει ακριβώς τον παλμό μιας πόλης, που -ως κρητικός- την γνωρίζω και εγώ καλά.

Στο μόνο σημείο που θα διαφωνήσω είναι σχετικά με τις σημερινές ενέργειες της Πολιτείας. Το Ηράκλειο του 2006 δεν έχει καμιά σχέση με το Ηράκλειο του 2006. Έχουν γίνερι και συνεχίζουν να γίνονται σημαντικά βήματα.

Τώρα βρήκα το μπλογκ σου και έχω εντυπωσιαστεί!

4:58 μ.μ.  
Anonymous Ανώνυμος said...

Υπάρχει το δημοκρατικό Ηράκλειο, αλλά υπάρχει και το νεοδημοκρατικό Νέο Ηράκλειο... Σκέψου να γίνει καμιά αντιμετάθεση και να προκύψει νεοδημοκρατικό Ηράκλειο και αντίστροφα :-))

5:59 μ.μ.  
Blogger phivos said...

Oσο προχωρούσα το διάβασμα, τόσο όλο και πιο γνώριμο μού γινόταν το κείμενο. Ολα αυτά που αφηγιόσουν, σα να τάχα ζήσει ξανά! Και να σκεφτείς, το Ηράκλειο το γνώρισα στα πεταχτά, πριν από πολλά χρόνια.

Τελικά, όπου και να πας, τα ίδια βλέπεις...

;)

6:39 μ.μ.  
Blogger Athanassios said...

Ευχαριστούμε για την ξενάγηση στην πόλη σου, ζωντανή περιγραφή, αλλά νομίζω θα μπορούσε να αφορά κάθε Ελληνική πόλη, λίγο μεγάλη και πολύ μικρότερη της Αθήνας (όπως Θεσ/νίκη, Πάτρα, Λάρισα)... ίσως
"η κουζουλάδα" των κατοίκων να κάνει εδώ τη διαφορά!!

6:54 μ.μ.  
Blogger oistros said...

Υπουργέ μου
ήταν η πρώτη "άκρως επαναστατική" ταμπέλα που αναρτήθηκε σε είσοδο πόλης αμέσως μετά την πτώση της Χούντας. Εν τούτοις, οι κρητικοί που εμίσησαν σφόδρα την "επανάστασιν" (όπως πρόσφατα μου θύμισε ο Παττακός, από τηλεοράσεως, ότι επιμένει να την ονομάζει) δεν μπορούν να μην πικραίνονται στην ιδέα ότι το εθνικό δίκτυο του νησιού χαράκτηκε εκείνη την περίοδο. Έκτοτε οι παρεμβάσεις που γίνονται είναι απλά ... συμπληρωματικές. Η πίκρα τους έγκειται στο γεγονός ότι η επάρατος Χούντα αντελήφθη την ανάγκη ύπαρξης εθνικού οδικού δικτύου ενώ οι προσφιλείς κυβερνήσης του δημοκρατικού έθνους που ακολούθησαν δεν εννοούσαν να καταλάβουν την ανάγκη εκσυγχρονισμού του (πεπαλαιωμένου πλέον) οδικού δικτύου. Έτσι ο μέσος όρος ταχύτητας παραμένει καθηλωμένος στα 55 (!!) χλμ. ανά ώρα.

Αγαπητέ συντοπίτη
αν κάτι πράγματι με ενοχλεί είναι η σκυφτούλικη νοοτροπία που υιοθέτησε τα τελευταία χρόνια τούτος ο τόπος.
Πράγματι, παρεμβάσεις γίνονται μετά την προίκα της Ολυμπιάδας και τα κονδύλια που εισέρρευσαν. Για παράδειγμα γκρεμίστηκαν τα Ταμπακαριά (υποθέτω σ' αυτό αναφέρεστε). Χρειάστηκαν ωστόσο, δύο χρόνια για να αρχίσει η ανάπλαση του παραλιακού μετώπου. Κι αυτή εκ του προχείρου, με ένα δρόμο που διαπλατύνθηκε ως το πρωην Ξενία για να στραγγαλίσει απότομα όλη την κυκλοφορία των οχημάτων αμέσως μετά. Η διάνοιξη στην Παπαναστασίου ήταν πράγματι ευχής έργο. Αλλά το αστείο του πράγματος ήταν ότι δεν χρειαζόταν καν κονδύλια. οι απαλλοτριώσεις είχαν γίνει προ δεκαετίας και χρειαζόταν απλά κοινός νους. Κι αυτό όμως το θεωρήσαμε Θείο δώρο. Η πεταλοειδής είναι η βαριά μας κληρονομιά από την Ολυμπιάδα. Το διάζωμα στη μέση ενός τόσο στενού δρόμου κατάφερε απλά να αποκόψει προάστεια της πόλης που δυσκολεύονται πλέον να επικοινωνήσουν λόγω των ... απαγορευτικών ρυθμίσεων. Τα δε έξυπνα φανάρια ... παραμένουν τυφλά και .. αλειτούργητα.
Την ίδια ώρα, οι υπόλοιπες περιοχές της χώρας πράγματι έχουν εισέλθει στον 21ο αιώνα. Με έργα που αλλάζουν την όψη τους και όχι με .. μπαλλώματα. Εν τούτοις, εμείς εδώ που είμαστε και καλοί άνθρωποι νοιώθουμε υποχρεωμένοι στους τοπικούς μας άρχοντες που μας διασφάλισαν κάτιτις πιο πάνω από το τίποτα. Συμπαθάτε με αλλά η πίκρα μου ξεχυλίζει όταν ακούω ότι "το Ηράκλειο αλλάζει πρόσωπο". Όσο βολευόμαστε με τα "ψίχουλα" θα μένουμε ... ζητιάνοι.

Ανώνυμε
και χαραμάδα στο χωροχρόνο να υπήρχε .. μερικά πράγματα απλά δεν γίνονται :)
Τώρα πάλι, θα μου πεις, εμείς εδώ έχουμε το μοναδικό φαινόμενο βουλευτή που μεταπηδά από τους Γαλάζιους στους Πράσινους και συνεχίζει να εκλέγεται. Ναι, αλλά αντίστροφα δεν πάει το ντόμινο με τίποτα.

6:58 μ.μ.  
Blogger oistros said...

Θείε
στρώνω ευθείς κόκκινο χαλί :)
Όσο για το Ηράκλειο -παραμένω τραγικά υποκειμενική στις κρίσεις μου- έχει ένα αλλόκοτο μείγμα "άσχημης" ομορφιάς που δεν το συνάντησα σε καμία άλλη ελληνική πόλη. Είναι όμως όπως εκείνες οι γυναίκες που όμορφες δεν τις λες με τίποτα, αλλά σε κρατούν αιχμάλωτο ακριβώς επειδή "έχουν τύπο και προσωπικότητα".

Αθανάσιε
πράγματι αυτή την εσωτερική δύναμη της πόλης ήθελα να σας μεταφέρω. Και την αντίφαση που δημιουργεί με την εντύπωση της πρώτης ματιάς. Αλλά το περιέγραψε προ καιρού πολύ καλύτερα από μένα ο συγγραφέας της Βερενίκης, ο Γιώργος ο Γραμματικάκης λέγοντας: "Με απασχολεί ιδιαίτερα τον τελευταίο καιρό ένα φαινόμενο που θα ονόμαζα " Η Θεμελιώδης Αντίφαση της Κρήτης". Έχει πολλές όψεις, συνοπτικά όμως, είναι το χάσμα ανάμεσα στα μεγάλα και κούφια λόγια, που ενδημούν στο νησί, και μια πραγματικότητα. Είτε για τον πολιτισμό πρόκειται, είτε για το φυσικό περιβάλλον ή τις εκφράσεις της πολιτικής - που προκαλεί συχνά οργή και πόνο. Δεν ξέρω άλλο τόπο πιο ευλογημένο από τους θεούς, κι ωστόσο τόσο αφημένο στα ρεύματα της εποχής και στην ιδιοτέλεια των ανθρώπων".

7:08 μ.μ.  
Blogger Μαύρος Γάτος said...

Έχω κι εγώ έναν προπάππο Κρητικό, πιθανότατα από την περιοχή των Σφακιών, και απόλαυσα το κείμενό σου., αν νκαι πονάει... για΄τι αφορά σχεδόν όλες τις πόλεις της Ελλάδας (κουζουλάδας συμπεριλαμβανομένης)...

Αν και το 'ποσοστό' του αίματος είναι μικρό, αισθάνοπμαι πολύ άνετα με την Κρήτη, ίσως λόγω... κουζουλάδας... Γι αυτό προπονούμαι και στις Μαντινάδες, όπως θα θυμάσαι...

Καλό βράδυ Οιστράκη

Μαύρος Γατάκης

8:41 μ.μ.  
Anonymous nuwanda said...

πολυ ωραιο κειμενο, ειδικα για οσους εχουν μνημες απο αυτην την πολη...

και εγω το επισκεπτομουν (και το επισκεπτομαι) καθε καλοκαιρι εδω και τριαντατοσα χρονια...και εγω εφτανα με το πρωινο καραβι (και ποσο χαιρομουν οταν υπηρχε καινουριο καραβι, θυμαμαι ποση εντυπωση μου ειχε κανει το Αριαδνη με τα ωραια ξυλα του...), και εγω θυμαμαι την χαρακτηριστικη μυρωδια μολις ανοιγε η πορτα (ποσο πιο ωραια ομως απο την μυρωδια του πειραια....)

σημερα δεν μου κανει καμια αισθηση πλεον, μια μικρη Αθηνα ειναι, αλλα εχω να το λεω οτι οι πιο καλοζωισμενοι ανθρωποι που εχω γνωρισει ζουν εκει....

οπως καθε πολη βεβαια εχει τις μαγικες στιγμες της - μια ωραια βραδινη περιπλανηση στα σοκακια της παλιας πολης ή περπάτημα στο λιμανι....

2:13 μ.μ.  
Blogger Γεωργία said...

Αουτς
Ένα θέμα που πονάει!
Η καταγωγή μου είναι από τα Χανιά (ω θανάσιμοι εχθροί μη χέσω - με το συμπάθιο) Έζησα τέσσερα χρόνια στο Ηράκλειο. Τα φοιτητικά χρόνια.

Ναι συμφωνώ. Σαν πόλη είναι άθλια. Είναι μια μεγαλούπολη με την νοοτροπία και τις συμπεριφορές του πιο μικρού χωριού.

ΑΛΛΑ.
Σημασία έχει τι έχεις ζήσει σε κάποια πόλη. Το έλεγα το λέω και θα το λέω αυτό. Δεν έχει σημασία πως είναι η μορφή της.

Μπορεί να βρίζουν όλοι αυτήν την πόλη, μπορεί όλοι να βλέπουν την ασχήμια της, την βρωμιά της, τα άθλια κτίρια τα τόσα πολλά αρνητικά, αλλά εγώ δε πρόκειται να αλλάξω με τίποτα τις αυγές που έζησα στο Κούλε, εκεί στο φάρο (ναι μεθυσμένοι ήμασταν και είχαμε περπατήσει τόσο), όταν έφτανε το καράβι που περνούσε ακριβώς απο δίπλα μας.
Δε πρόκειται να ξεχάσω με τίποτα το "μυστικό σημείο της παρέας", κάπου κοντά στο breeze αν ξέρεις. Τα ηλιοβασιλέματα που είδαμε εκεί. Το πόσο όμορφη ήταν η θάλασσα. (http://photos1.blogger.com/blogger/4210/2670/1600/DSC00433.jpg)

Δεν πρόκειται να ξεχάσω τις κρέπες στα λιοντάρια μετά από οινοποσίες, τις βόλτες στα στενάκια, το μικρό καφενείο και το φιξ όπου λιώναμε παίζοντας τάβλι.Τις συναυλίες στο κηποθέατρο. Τις Τσικνοπέμπτες με τους μασκαράδες να γεμίζουν ΟΛΟΥΣ τους δρόμους.
Και άλλα. Πολλά άλλα.

Δεν μιλάω για μακρινό παρελθόν. Μιλάω για πέρσι, πρόπερσι...

Σημασία έχουν οι αναμνήσεις. Το τι έχεις περάσει στην κάθε πόλη. Μάλλον, το τι σε κάνει να νιώθεις η κάθε πόλη. Τι συναισθήματα σου βγάζει..

Αυτά...

Αφου η μουσική επένδυση σε αυτό το κείμενο είναι ένα τραγούδι του Πασχαλίδη (που παρεπιπτώντος ήταν φοιτητής στο Ηράκλειο) θα σε συμβούλευα να προσθέσεις και το "Πέμπτο Λιοντάρι" του ιδίου, που μιλάει για αυτή την πόλη.

"Η πόλη αυτή που με μαγεύει"

(Μελαγχόλησα τώρα..)

3:56 μ.μ.  
Blogger oistros said...

Μαυρογατάκη σύντεκνε
δεν εκάτεχα ότι πωσώζεις κι εσύ ρίζες από έπαε. Εδά ξηγούνται όλα, διαλέ τσ' απολημάρες σου :)

Nuwanda
πρωτόρθα με το "Μίνως" πιτσιρίκα. Θυμάμαι πόσο με ξάφνιαζαν οι κουβέντες στο σαλόνι. Η βαριά προφορά των "στιβαναράδων" και οι πελώριες μουστάκες τους. :)
Πράγματι, χάθηκαν πια αυτές οι εικόνες που βαζαν την ξεχωριστή σφραγίδα. Η ντοπιολαλιά αργοπεθαίνει στα χωριά και οι παπουτσήδες που φτιάχναν στιβάνια βγήκαν οριστικά στη σύνταξη.

γεωργία
αυτή η κόντρα ευτυχώς δεν πέρασε στη γενιά σου. (Καλύτερο κομμάτι του Ηρακλείου ... η Χανιόπορτα, λέγαν οι παλιοί συντοπίτες σου).
Ανήκεις στην τυχερή φουρνιά των νεώτατων φοιτητών. Παλιότερα το Πανεπιστήμιο οργάνωνε μέχρι και σειρά εκδηλώσεων με τίτλο "Σύνδεση με την τοπική κοινωνία" καθώς πανεπιστημιακοί δάσκαλοι και φοιτητές δεν καλοπερνούσαν.
Αλλά φαίνεται πως μυήθηκες κι εσύ στις νυχτερινές μυσταγωγίες της πόλης :)
Το fix και η ατμόσφαιρά του ήταν πάντα .. όαση. Το breeze καλοπιάνει ακόμη τις νύχτες μας και η .. Τσικνοπέμπτη είναι κοντά. Στη Δαιδάλου θα σερβίρουν και πάλι μπουγάτσα οι μασκαρεμένοι του Κιρκόρ. Να κοπιάσεις :)

4:35 μ.μ.  
Blogger oistros said...

Κι όσο για τον Πασχαλίδη .. πράγματι δεν τον διάλεξα τυχαία. Παραμένει "ερωτευμένος" με το Ηράκλειο κι ας ξέρουν λίγοι τι εννοώ :)

4:36 μ.μ.  
Blogger Γεωργία said...

Δυστυχώς φέτος είμαι μακριά απο το Ηράκλειο... Ευτυχώς που μου έμειναν κάποια μαθήματα και έχω καλή δικαιολογία να το σκάω απο τη δουλειά και να πηγαίνω στα "παλιά" λημέρια!

Μια χαρά πέρασε αυτή η κόντρα. Δε μπορείς να φανταστείς τι ακούω από φοιτητές και από Χανιώτες της ηλικίας μου όταν τους τα λέω αυτά.

Ακόμα και όταν έκανα εκπομπή σε ραδιοφωνικό σταθμό του Ηρακλείου, και έλεγα ότι είμαι από Χανιά, άκουγα ατάκες του στυλ: "Αμάν! Εσείς οι Χανιώτες έχετε μπλεχτεί παντού εδώ στο Ηράκλειο!" !!


Και μια που πιάσαμε "ψιλή κουβεντούλα", θα σου πω πως η καλύτερη συναυλία που έχω δει ήταν αυτή του Πασχαλίδη στο Ηράκλειο πρόπερσι.
Καμία σχέση με εφέ και τζέρτζελο φυσικά.
Ήταν σαν να τραγουδάει κάποιος απο την παρέα σου.
Τραγουδούσε, μας έλεγε ιστορίες απο τότε που έμενε Ηράκλειο και όταν έφτανε το τέλος έλεγε "Ας πουμε δυο τραγούδια ακόμα". Αυτά τα δυο τραγούδια έγιναν τέσσερα, μετά έξι, μετά οκτώ.. Μέχρι που του άναψαν τα φώτα για να καταλάβει πως πρέπει να φύγει, αλλά εκείνος δεν έφευγε.

Γύρω στις δύο, μας τραγούδησε τον Ερωτόκριτο χωρίς μικρόφωνο και μας αποχαιρέτισε.

Αν κάποιος δεν έχει δει τον Πασχαλίδη στο Ηράκλειο, δεν έχει δει τίποτα απο αυτόν!

5:10 μ.μ.  
Blogger oistros said...

Η υπόθεση με τα Χανιά .. έχει μία πίκρα, αλλά εντάσσεται στην μοίρα όλων των γειτονικών πόλεων που "μαλώνουν" για την πρωτοκαθεδρία.
Όσο για τον Πασχαλίδη ... απόλυτα σύμφωνη. Μάλλον στο Κηποθέατρο τον πέτυχες :)

"Κι όταν τελειώνει η συναυλία
Το μάτι κλείνω στο φεγγάρι
Σαν άγαλμα μες στην πλατεία
Εγώ το πέμπτο της λιοντάρι"


Να ακούσεις και την "Συβαρίτισσα" από τις "Βυθισμένες άγκυρες". Καταγράφει την "συνάντησή" του με τη Λιλή Ζωγράφου.

5:43 μ.μ.  
Blogger Γεωργία said...

Χεχ, απο τα αγαπημένα μου...

Να και κάποιος που φαίνεται πως μπορεί να καταλάβει το κόλλημα μου με τον Πασχαλίδη.... :P

7:13 μ.μ.  
Blogger zouri1 said...

τα σχολια ειναι τελεια.Χαιρομαι να τα διαβαζω.

9:10 μ.μ.  
Anonymous sugardad said...

Πολύ ενδιαφέρον άρθρο με συγκρότημένο γράψιμο και έντονο προβληματισμό.
Για την πόλη που αγαπάμε και μισούμε ταυτόχρονα γράφουμε κι εμείς, μια παρέα που αφού περιπλανήθηκε σε διάφορα μέρη ανά τον κόσμο για χρόνια επέστρεψε στον τόπο της.
Με ένα σαφώς πιο ανάλαφρο και χιουμοριστικό ύφος, κατακρίνουμε όσα δε μας αρέσουν στο Ηράκλειο και κράζουμε ό,τι δε μας "καθεται" καλά.
Εδώ: http://karfia.wordpress.com
Ρίξτε μια ματιά...;)

8:33 μ.μ.  
Anonymous Ανώνυμος said...

Πολύ ωραίος ο λόγος, αδικεί όμως μερικούς ανθρώπους που πασχίζουν πραγματικά να αναδείξουν την ιστορία της πόλης. Ιδιαίτερα στα τείχη, καταβάλλεται σημαντική προσπάθεια. Δεν φταίνει οι τοπικοί άρχοντες αν οι ντόπιοι δεν τα αγαπάνε και δεν τα σέβονται, αν π.χ. βανδαλίζουν τα νέα παγκάκαια και τους φανούς, αν δεν συμφωνούν με την απομάκρυνση των προβολέων του "Εργοτέλη" κλπ.

Για μένα, πάνω απ΄όλα φταίνε αυτοί που δεν διδάσκουν την τοπική ιστορία. Μαζί και οι πολλοί που δεν ταυτίζονται με το Ηράκλειο, γιατί η καρδιά τους παραμένει στο χωριό όπου μεγάλωσαν, και όπου περνάνε τα Σαββατοκύριακά τους...

΄Ένας αλλοδαπός κάτοικος Ηρακλείου

7:43 μ.μ.  
Anonymous ΓΙΑΝΝΗΣ said...

Εγω αισθανομαι βαθυτατα απογοητευμενος με την αποψη που διατυπωνει το αρθρο αυτο,εστω κι αν ειναι υποκειμενικη.
Το Ηρακλειο ειναι η 4η μεγαλυτερη πολη μιας ταλαιπωριμενης Ελλαδας που τα τελευταια χρονια δειχνει το καλο της προσωπο.Ειστε απλα αχαριστοι και ξεχνατε πολλα,που ηταν το Ηρακλειο και που στο 2007 εχει φτασει.Γινεται ανθρωπινη πολη,ομορφη,πεζοδρομημενη,υπαρχουν εργα και οραματα. Υπαρχουν λευτα απο τα κοινοτικα πλαισια που ο Δημος με τα ευσημα μου τα εχει αποροφησει ολα εν αντιθεσει με αλλους. Ειμαι μολις 21 ετων και εχω ζησει μαγειες,τελετεργειες στη πολη αυτη.Εχουν να κανουν με ανθρωπους και τοποθεσιες και τρελες εφηβικες. Εχω υπαρξει τα βραδια μονος στους δρομους του Ηρακλειου με το αυτοκινητο να κανω βολτες και να αναπολω στιγμες. Ειμαι απο αυτους που δε κοιμαμαι τα βραδια,γιατι το Ηρακλειο με εμαθε ετσι. Ειναι μαγικο τα βραδια! Ειναι οι μεγαλες προσωπικοτητες που μεγαλωνει και εχει μεγαλωσει ο τοποσ αυτος.
Τι να σας πω για το Ηρακλειο? Τις κοντρες με τα μιχανακια στα φωτα και τη γερμανου και το κηνιγητο με τους μπατσους? Εχετε ζησει αυτη τη ζωη? Μαγευτηκατε απο αυτη τη ζωη? Μεγαλο ρισκο να πεθανεις,αλλα αυτο ειναι πραγματικη κουζουλαδα.. ΧΜΜΜ,αν ξερατε τι σημαινει κουζουλαδα..ο τοπος αυτος που εχετε καταπροσβαλει δεν ειναι τα κτηρια του,δεν ειναι οι δρομοι που πνιγονται απο τις πολυκατοικιες,αλλα ειναι η αυρα της. Ειναι οι στιγμες που αν τις αδραξεις δε θες να φυγεις. Τωρα πια στο πανεπιστιμιο,με τη hi κοινωνια,τη πιο hi των σχολων του Ηρακλειου,ζω ακομα στιγμες και ευγνωμονω τη πολη που μου δινει αμετρητες ευκαιριες για διασκεδαση και χαλαρωση. Πλεον δε της λειπει τιποτα. Αν εισαστε πραγματικα εξυπνοι και ψαγμενοι θα ειχατε στο νου τα σχεδια που γινονται για αλλο αεροδρομιο,για το παραλιακο μετωπο μεχρι τη οδο σταδιου της Αλικαρνασου,για τη λεωφορο Κνωσου,τους ανισοπεδους κομβους Παπαναστασιου,για τις δεκαδες επεμβασεις μεσα στα στενοσοκακα της πολης και τα νεα φωτιστικα. Η αναπλαση της Ιωνιας,τοσα νεα παρκα,το μελλοντικο υπογειο παρκινγκ της πλατειας Ελευθεριας,για την εκ νεου αναπλαση της πλατειας Ελευθ. και Δασκαλογιαννη. Για τη πεζοδρομηση της Δικαιοσυνης. Δεν ακουσα κατι να λετε για το TALO PLAZA,το τεχνοπολις,τα τοσα νεα μαγαζια και αυτα που ξερω οτι θα ανοιξουν. Ειναι μια πολη που δε λειπει τιποτα. Δεν ακουσα να λετε για τις κρουαζιερες,τα 5αστερα ξενοδοχεια. Τις πανεμορφες γυναικες. Τις τελειες καφετεριες,το οτι η πολη ειναι ζωντανη και δε κοιμαται ποτε. Για τη τελεια φοιτητικη ζωη. Νομιζω οτι εχετε μεινει στη πραγματικοτητα του 1970 που λεγατε,και αν ζειτε εδω καντε τη χαρη στον εαυτο σας και ξυπνηστε- ηρθε το 2007 και πιστεψτε με το 2013 θα παρουμε ευσημα ως μιας απο τις πιο ομορφες πολεις της Μεσογειου. Ο χανδακας θα ξαναλαμψει. Μη καταστρατηγητρ την ιστορια της πολης,και τη καθε ιστορια του καθε πολιτη που απλα εχει ζησει μαγικα εδω. Απαγορευεται σε εναν διαδικτυακο τοπο να μιλας με τοση αρνητικοτητα για εναν τοπο που σου δινει ολα οσα χρειαζεσαι για να ζησεις με Ζ!! Εγραψα τελεια στις πανελληνιες και δηλωσα μονο σχολες του Ηρακλειου. Ειμαι τρελα ερωτευμενος με το Ηρακλειο... Ακου ονομα... Η-Ρ-Α-Κ-Λ-Ε-Ι-Ο ... ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΗΧΥΡΟ! Πισω απο τις πολικατοικιες που ειναι κολλημενες η μια διπλα στην αλλη κρυβονται ανθρωποι που πνιγηκανε απο τα θα της τοτε πολιτειας και απλα καταπατησανε τη γη,κρυβονται λοιπον πραγματικοι Κρητες!! Ασε τα μυθιστοριματικα και συναισθηματικοθεωριτικα περι κουσιμοδιας πολης και δες τα απεραντα εγοταξια τριγυρω σου να πειστεις οτι η πολη αλλαζει..αν θελεις να σε παω εγω βολτα και να σου τα διξω ενα προς ενα και να σου πω που και ποτε θα εχει τελειωσει και θα εχει αρχισει το ταδε εργο. Ειναι τοσα πολλα τα εργα που προς δειγμα ανεφερα πριν ελαχιστα. Και μη νομισεις λεπτο πως δεν επισκευτηκα και αλλες πολεις και αλλα νησια. Το Ηρακλειο εχει απιστευτη δυναμικη... λυπαμαι αν προσβληθεις απο τα λογια μου και επιχειρησεις να με αντικρουσεις. Θα κινδυνολογισω και θα πω πως η λογικη μου ειναι αδιαμφισβητητη. Λυπαμαι αν αντικρουσεις και αυτο. Δες πισω απο τα λογια μου τη βαθεια ευγνωμοσυνη για το Ηρακλειο και τη ζωη που αξιωθηκα να ζησω σαυτο,τους ερωτες και τα ξημερωματα,τις παρεες σε τοπους που αποπνευουν θετικη ενεργεια!!

11:37 π.μ.  

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Home