Tabs: Blog | About Me |

Πέμπτη, Ιανουαρίου 21

Koλίγα γιός ...


Ως γόνος αστικής οικογενείας δεν καυχιέμαι πως "ζυμώθηκα" ιδιαίτερα με τη γη. Ο επαγγελματικός μου προσανατολισμός όμως με ανάγκασε να είμαι για χρόνια παρούσα στις κινητοποιήσεις των αγροτών της Κρήτης.
Παρατηρώντας τους 20 σχεδόν χρόνια αναρωτιέμαι μονότονα σε κάθε κινητοποίηση τα ίδια ακριβώς πράγματα:
- συνειδητοποιούν άραγε το μάταιο των ξεσηκωμών και το παιχνίδι που στήθηκε στις πλάτες τους;
- θυμούνται ποιοί και γιατί τους έπεισαν να εγκαταλείψουν (με αδικαιολόγητα υψηλή επιδότηση) τις γηγενείς ποικιλίες των προϊόντων τους;
- θυμούνται πόσα πολιτικά παιχνίδια επίδειξης δυνάμεων βασίστηκαν στους αγώνες τους;
- κατανοούν σε πόσα λάθη τακτικής υπέπεσαν όταν τους ενθάρρυναν να μετατρέπουν τις επιδοτήσεις σε χλιδάτα διπλοκάμπινα;
Και μονότονα θλίβομαι καταλήγοντας πως οι αγρότες μας παραμένουν εύκολα θύματα σε ένα αέναο παιχνίδι επιρροών και συμφερόντων που ελάχιστα νοιάζεται για τα προβλήματά τους.

Και καθώς στα μπλογκς έχει κάποιος την πολυτέλεια να λέει αλήθειες που πονάνε, χθες κοιτώντας τους να χορεύουν πεντοζάλη στην πίστα του αεροδρομίου, συνειδητοποιούσα πόσο εύκολο είναι να ελέγχεις αυτούς τους άκακους "γίγαντες" που με παιδιάστικη αφέλεια γραπώνονται κάθε φορά από τις μεγαλοστομίες διαφόρων. Πέρασαν μία νύχτα άγριας χαράς, θεωρώντας κατόρθωμα την κατάληψη της πίστας. Βάλανε το στίγμα της γιορτής στον αγώνα τους -ακριβώς όπως το κάνουν στα χωράφια- και το πρωί άκουσαν στωικά πως πρέπει να μαζέψουν τα σημαιάκια τους και να γυρίσουν στα σπίτια τους. Οι λίγοι που αντέδρασαν κάμφθηκαν γρήγορα με το μαντάτο της συνάντησης με τον Υπουργό. Η συνέχεια είναι προβλέψιμη: Πολιτικές ηγεσίες που ζητούν πίστωση χρόνου και αγροτικοί εκπρόσωποι που ξέρουν τους κανόνες του παιχνιδιού.

Το λάδι και το κρασί της Κρήτης ελέγχονται πλέον κατά κύριο λόγο από τις Ενώσεις, που μπήκαν δυναμικά στο κομμάτι του μάρκετινγκ και της πώλησης στις ξένες αγορές.
Το μισό και πλέον τμήμα της παραγωγής κατέχουν άνθρωποι που δεν είναι κατ'
επάγγελμα αγρότες αλλά κληρονόμησαν λιόφυτα και αμπέλια που καλλιεργούν παράλληλα με την κύρια εργασία τους. Οι υπόλοιποι είναι είτε συνταξιούχοι του ΟΓΑ που παλεύουν ακόμη με τη γη για να επιβιώσουν, είτε οι αιώνια χρεωμένοι των συνεταιρισμών που κάθε "ευνοϊκή" ρύθμιση
τους βουλώνει το στόμα, είτε τα παιδιά που δεν "πρόκοψαν στα γράμματα" και έγιναν
νέοι αγρότες, ισόβια καταδικασμένοι στη μοίρα των πατεράδων τους. Κάποιοι λίγοι μόνο έμαθαν την αγροτική οικονομία και επένδυσαν γνώσεις, χρόνο και χρήμα στις καλλιέργειές τους.
Κι αυτοί ουδέποτε εμφανίζονται στα συλλαλητήρια.
Είναι μάλλον εκείνοι που γνωρίζουν καλά πόση σημασία έχει να ζεις και να παράγεις σε μία χώρα που επιλέγει καταστροφικές πολιτικές για την οικονομία της και μειώνει διαρκώς καλλιέργειες και εξαγωγές, ελπίζοντας πως θα είναι ελκυστικός εταίρος αν εισάγει ακόμη κι αυτά που θα μπορούσε κάλλιστα να καλλιεργεί σε αφθονία.

buzz it!


Permalink για το "Koλίγα γιός ..."

6 Comments:

Blogger Margo said...

Αλήθεια, ένα τέτοιο κείμενο θα το βρίσκαμε σε μία εφημερίδα; Τώρα θα μου πεις, ποιος διαβάζει εφημερίδα;
Σίγουρα μία Θλιβερή διαπίστωση! Τι να ευχηθούμε για τους αγρότες μας, ποιος νοιάζεται να βρεί λύσεις;

4:39 μ.μ.  
Blogger Carpe diem said...

Θλιβερές διαπιστώσεις, θα συμφωνήσω με την Margo.Αναρωτιέμαι όμως, φταίει μόνο η αφέλεια, η (συγχώρεσε μου την απορία)φταίει και η αιώνια τάση των Ελλήνων να διεκδικούν όταν το παιχνίδι έχει ήδη χαθεί και να μην προνοούν για το παραμικρό.Πέρασαν κονδύλια από αυτή την χώρα την τελευταία δεκαετία και τα καρπώθηκαν οι λίγοι έξυπνοι..Εμείς οι άλλοι γιατί τους αφήσαμε;

6:02 μ.μ.  
Anonymous Barbs said...

Είναι φανερό πια ότι περνάς από το δημοσιογράφο στον πολιτικοκοινωνικό σχολιαστή. Και βρίσκω ότι σού πάει απείρως καλύτερα, αφού (ξε ξέρω βρε) έχεις δυνατή άποψη και πράγματα να πεις. Ψάξε να βρεις φορέα και στρώσου στη δουλειά! Σίγουρα κάποιοι θα ξεστραβωθούνε απ'το λόγο σου. Το Moonchild δεν χάθηκε εντελώς...

12:06 μ.μ.  
Blogger oistros said...

Τα ... ντεσού της τοπικής μας επικαιρότητας είναι ευτύχημα που δεν γίνονται γνωστά στο πανελλήνιο. Όταν έγραφα αυτές τις γραμμές οι αγρότες της Κρήτης χόρευαν ακόμη .. πεντοζάλη στο αεροδρόμιο ή έστω εγκατέλειπαν την πίστα με το κεφάλι χαμηλά, προδομένοι για άλλη μία φορά από τους "ξεσηκωτές" τους. Η συνέχεια θα ήταν απλά προβλέψιμη αν δεν υπήρχε ένα στοιχείο κινηματογραφικής σκηνοθεσίας που μετατρέπει το σκηνικό σε φαρσοκωμωδία. Οι εκπρόσωποι των αγροτών του Ηρακλείου πέτυχαν -οι μόνοι που κλήθηκαν από όλη την Κρήτη- ραντεβού με τον Υπουργό. Μάζεψαν στα γρήγορα τους "ξαμολημένους" (ετσι τους λέμε εδώ και μοιάζει εύστοχο για την περίσταση) και ετοιμάστηκαν για το μεγάλο deal. Όταν οι λοιποί διαμαρτυρόμενοι που έμεναν στα μπλόκα τους καταφέρθηκαν εναντίον των Ηρακλειωτών, γενίκευσαν την πρόσκληση για να κάμψουν τις αντιδράσεις (!!!).
Η συνεχεια είναι ξεκαρδιστική. Από το αεροδρόμιο Ελ.Βελ. (μ' αρέσει το ... αραβικό, αφήστε να το απολαύσω) τους παρέλαβαν αυτοκίνητα που έστειλε το Υπουργείο (!!!). Εις εξ' αυτών είχε την φαεινή ιδέα για να μην καθυστερήσουν, να επικοινωνήσει με υπουργό εκ Κρήτης ορμώμενο και να ζητήσει ρουσφετάκι μεταφοράς. Όπερ και εγένετο. Επειδή όμως το "αλισβερίσι" διέρρευσε και θύμωσε μερικούς, οι αγροτοπατέρες επέστρεψαν στην Κρήτη αμήχανοι με τις φήμες που κυκλοφορούσαν.
Και οι πιο ανίδεοι σχολίαζαν πια πως μόνο στο Ηράκλειο οι κινητοποιήσεις σταμάτησαν απότομα. Και τότε μία ... Σπηλμπεργκική αποκάλυψη επιστρατεύτηκε για να κατευνάσει τα πνεύματα. Οι αγροτοσυνδικαλιστές αποκάλυψαν πως .. είχαν λόγο σοβαρό που σταμάτησαν την κινητοποίηση. Έμαθαν -λέει- πως κάποιοι αγρότες κουβαλούσαν όπλα και φοβήθηκαν. Εξαιρετική ομολογουμένως εξήγηση!!! Θα βόλευε ίσως αν την Τρίτη, οι ίδιοι ακριβώς άνθρωποι δεν καλούσαν το ίδιο ακριβώς κοινό που "διαχειρίζονται" να ξανακατέβει στα μπλόκα, με τους ίδιους ακριβώς κινδύνους.

Μαργκο και Κάρπε
καλώς ορίσατε.

Μπάρμπα
ο τόπος μας είναι μικρός και εγώ έχω μπάρμπα στα ... Παρίσια όχι στην Κορώνη. Υπάρχει μία ωραία ιστορία που αφηγείται ο Χαλίλ Γκιμπράν για την αλήθεια και έναν ταλαίπωρο που την αναζητούσε χρόνια. Κοντολογής την βρήκε κάποτε χωμένη σε μία σκοτεινή σπηλιά, άθλια, αποκρουστική και ολομόναχη. Εκείνη του γέλασε κατάμουτρα και του είπε απλά πως "όλοι υποκρίνονται πως την ψάχνουν αλλά στην ουσία κανείς δεν θέλει να την δει".
Αλλά .. εσύ σίγουρα αυτά τα ξέρεις :))

10:12 μ.μ.  
Blogger Καπετάνισσα said...

Εξαιρετικό άρθρο.
Με ψυχή.
Με ψυχή που πονάει τον τόπο, πιο σωστά.

Γράφε, οκ?

Γλυκό Φιλί

4:07 μ.μ.  
Anonymous george said...

Μιας και αναφέρθηκε το θέμα του λαδιού, στο εξωτερικό, όπου ζω τα τελευταία 2 χρόνια, το λάδι που διαθέτουν τα σουπερ μαρκετ είναι σχεδόν αποκλειστικά ιταλικής και ισπανικής προέλευσης και είναι ΑΠΑΙΣΙΟ. Κάθε φορά που έρχομαι Κρήτη παίρνω μαζί μου 4-5 λίτρα πριν φύγω.

Έκανα μια φορά το τραπέζι σε κάτι φίλους, τους έφτιαξα μια χωριάτικη με ελληνικό ελαιόλαδο και τρελάθηκαν! Μου ζήτησαν αν είναι εύκολο να τους πουλήσω λάδι!!

Που είναι οι Ενώσεις της Κρήτης και πως ακριβώς "υποτίθεται" ότι προωθούν το προιόν στις ξένες αγορές;

8:40 π.μ.  

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Home