Tabs: Blog | About Me |

8.9.06

"Ο Θεός των μικρών πραγμάτων"

Έχουν τα αντικείμενα κομμάτια απ' την ψυχή μας?
Την ιδέα μου βαλε ο Ν. Έχει στο πρώτο συρτάρι του γραφείου του μία πένα. Παλιά πένα. Χρονεί δύο δεκαετίες και βάλε. Έβαλε κάποτε την πρώτη του υπογραφή μ' αυτήν. Τότε δεν του 'χε καν περάσει απ' το μυαλό πως χρειάζεται μία υπογραφή. Και η ανάγκη προέκυψε. Έτρεξε λοιπόν με τον πρώτο μισθό να αγοράσει πένα. Μία μαύρη με επίχρυσο δέσιμο στο κέντρο της, που έπαιρνε τεράστιες αμπούλες από ένα γκρενά περίεργο μελάνι.
Την στόλισε στο γραφείο του και απόμεινε να την κοιτάζει για ώρα. Μετά έβαλε εμπρός του ένα λευκό χαρτί. Τελετουργικά την κράτησε πάνω στη λευκή σελίδα προσπαθώντας να υπογράψει. Μάταια. Η πένα δεν συνεργαζόταν. Έμεινε χαραγμένο το αποτύπωμα χωρίς μελάνι στο χαρτί. Ξαναδοκίμασε. Την γύρισε λίγο πλαγιαστά. Την πάτησε πιο δυνατά. Η πένα διαμαρτυρήθηκε και μουτζούρωσε τα πάντα.
Άλλο χαρτί. Άλλη προσπάθεια. Πιό απαλά. Η πένα γελούσε και τον κορόιδευε. Μία έγραφε και μία σταματούσε. Ο Ν. εκνευρίστηκε. Της έδωσε μία και την έστειλε στο καλάθι των αχρήστων. Μετά την ξέχασε. Πιάστηκε με την δουλειά. Ανέβαλε και την υπογραφή. Το μεσημέρι ήρθε η καθαρίστρια. Την έβγαλε από το καλάθι και του είπε ολόχαρη:
-Βρήκα τη πένα σας.
Την ακούμπισε πάνω στο γραφείο του περιμένοντας ένα ευχαριστώ. Της το στέρησε. Άγριο βλέμμα του 'βγαινε μόνο. Την πήρε βιαστικά και την έριξε στην τσάντα του. Κι έτρεξε στο ραντεβού. Στη συνάντηση την έβγαλε αφηρημένα μπροστά του. Δεν χρειάστηκε να σημειώσει κάτι. Έτσι κι αλλιώς δεν τολμούσε. Την στριφογύριζε νευρικά στα χέρια του. Σαν κομπολόι. Σαν προσευχητάρι. Στην αγαλλίαση της αίσιας έκβασης την αγνόησε εντελώς από τη χαρά του. Την παράτησε εκεί και έφυγε.
Η επόμενη μέρα ήταν η μέρα της περιβόητης υπογραφής. Της πρώτης σημαντικής υπογραφής του. Ήταν αποφασισμένος. Με στυλό μπικ. Είχε κάνει αποβραδύς τις δοκιμές του. Μεγάλη, ευδιάκριτη, ηγετική η τζίφρα του. Την είχε τελειοποιήσει. Και δεν χρειαζόταν πένα. Σκέτο πρόβλημα, οι πένες. Καλύτερα με το στυλό του. Το συμβόλαιο ήταν έτοιμο. Θα πήγαινε πάλι το μεσημέρι.
Καθ' οδόν κοντοστάθηκε για λίγο στην βιτρίνα του βιβλιοπωλείου. "Μήπως να δοκιμάσω άλλη πένα?" σκέφτηκε. Αλλά η αμφιβολία κράτησε μία στιγμή. "Μπα, καλύτερα το απλό στυλό". Τάχυνε το βήμα. Έφτασε. Μπήκε. Κάθισε. Ήρθε και το συμβόλαιο. Έκανε να βγάλει το στυλό του.

- Α όχι, είπε σαν είδε την κίνηση ο συνομιλητής και άνοιξε ένα συρτάρι. Ξεχάσατε την πένα σας εδώ και σας την φύλαξα, πρόσθεσε καθώς την εμφάνιζε πάλι στο προσκήνιο.

Κρύος ιδρώτας! Άπλωσε το χέρι να την πάρει και μετά το άφησε μετέωρο. "Πάλι θα με προδώσει. Καλύτερα το στυλό. Να πω "δεν γράφει. Πετάξτε την". Κι αν τη δοκίμασε?" Κάποτε την πήρε στο χέρι.

- Τρεις σελίδες, τρεις υπογραφές στο κάτω μέρος, είπε ο άλλος και του άνοιξε το συμβόλαιο.

Πρώτη επίσημη υπογραφή. Και η πένα δεν θα γράψει, σκεφτόταν. Θα με προδώσει. Γρουσουζιά. Άθελά του άρχισε να την ικετεύει. "Γράψε σε παρακαλώ, μία και μοναδική φορά. Άσε με να κάνω μία μοναδική καλή υπογραφή και μην ξαναγράψεις ποτέ" εκλιπαρούσε.
Προσευχή σε μία πένα! Έτσι λέει όταν αφηγείται την ιστορία της. Αυτό έκανε. Προσευχή στον Θεό των μικρών πραγμάτων. Και ω του θαύματος η πένα συμμορφώθηκε. Στο ίδιο παράλογο μήκος κύματος με τις παρακλήσεις του. Η υπογραφή μπήκε. Καθάρια. Αδιάλειπτη. Αρχοντική. Την κοιτούσε κι ο ίδιος και δεν το πίστευε. Του 'ρχόταν να φιλήσει την πένα.

- Ωραία υπογραφή! είπε ο άλλος
Κι ο Ν. άρχισε να γελάει.

Από τότε η πένα είναι στο πρώτο συρτάρι του γραφείου του. Όσοι ξέρουμε την ιστορία και όποιος την πρωτοακούει επιμένει να την δοκιμάσει. Κι η πένα κάνει πάντα καμώματα. Άλλοτε μουτζουρώνει κι άλλοτε "τεμπελιάζει". Ο Ν. αλλάζει αμπούλες και αφήνει χρόνια τους πάντες να δοκιμάζουν. Κι η πένα του τηρεί απαρεγκλήτως την υπόσχεση. Υπογραφή ολόκληρη, έκτοτε, δεν ξανάγραψε.

Ετικέτες

buzz it!


Permalink για το ""Ο Θεός των μικρών πραγμάτων""

4 Comments:

Blogger ovi said...

Καλημέρα, έχω κι εγώ μερικές 'πένες' σαν κι αυτή!!! ;D

8/9/06 09:15  
Blogger Lamiotis said...

Η πένα για να γράψει καλά πρέπει να υποστεί τριβή αρχικά για να αποκτήσει κάποια θερμοκρασία. Πρέπει δηλαδή να πριν αρχίσουμε να γράφουμε να κάνουμε αρκετές φορές δεξιά αριστερά την πένα για να ‘θερμανθεί’. Είναι απαραίτητο για την ομαλή ροή του μελανιού. Επίσης, όταν έχει αμπούλα, πρέπει να την αποθηκεύουμε με τη μύτη προς τα πάνω, για να μη βουλώνει, ποτέ ‘ξαπλωτά’ ή με τη μύτη προς τα κάτω. Υπάρχουν και μελάνια διαφόρω τύπων, με διαφορετικούς χρωματισμούς αλλά και διαφορετικές πυκνότητες.

Κατά τα άλλα η ιστορία είναι όμορφη και θα ήθελα να τη δοκιμάσω αυτή την πένα.

8/9/06 12:01  
Blogger Γιωργος_Κ said...

Εξαιρετική δημοσίευση, αν θέλεις έλα στην παρέα μας στο νέο blog που σχετίζεται με τα πάντα γύρω από τις πένες γραφής και ανέβασέ το κι εκεί! Σε περιμένουμε!

http://fountain--pen.blogspot.com/

13/10/07 21:00  
Blogger ΧΕΙΜΩΝΙΑΤΙΚΗ ΛΙΑΚΑΔΑ said...

Ο Lamiotis σας είπε ήδη όσα θα μπορούσα πιθανά να πω σχετικά με την προθέρμανση , τη μύτη της τα μελάνια κτλ. Προφανώς χρησιμοποιεί πένα για τα χειρόγραφα του.Ειχα την τύχη στις τελευταίες τάξεις του δημοτικού κάποια δασκάλα ( που τότε θεωρούσα υπερβολική )να με μυήσει στα μυστικά του πως γράφεις καλλιγραφικά πρώτα με μολύβι και μετά με πένα. Μετά στις τελευταιες τάξεις του Λυκείου την ξανάπιασα.Ηταν μόδα ντε! Από τότε δεν μπορώ να κάνω χωρίς αυτή. Μπορεί να μη γράφω τόσο καλλιγραφικά πια αλλά μου αρέσει να χρησιμοιώ την πένα μου. Συνήθεια? Μπορεί! Ούτε χρώμα μελανιού δεν διανοούμε να αλλάξω.Πιστή στο navy blue..Γράφει υπέροχα.. χμμ θα προσπαθήσω κάποια στιγμή να σκανάρω απόσπασμα από μια παλιά συμβολαιογραφική πράξη να δείτε δείγμα της,αν θέλετε.

1/7/08 22:29  

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Home