Tabs: Blog | About Me |

15.11.06

Ο πολιτισμός μας ... θύμα τροχαίου ατυχήματος



Αν έχεις την ατυχία να εργάζεσαι πλάι σε κάποιο πολυσύχναστο σταυροδρόμι της πόλης γίνεσαι αναπόφευκτα συχνός μάρτυρας τροχαίων ατυχημάτων. Αν μάλιστα το σταυροδρόμι έχει φανάρια που δεν λειτουργούν και στοπ που κρύβονται πίσω από φυλλωσιές παίρνεις γρήγορα "ντοκτορά".
Παρακολουθώ τουλάχιστον πέντε ατυχήματα με υλικές ζημιές
σε εβδομαδιαία βάση και κάποιες φορές υπάρχουν και μερικά με δικυκλιστές, που καταλήγουν στο νοσοκομείο. Παράξενο ομολογουμένως, να παρατηρείς εκ του σύνεγγυς τις "μικρές τραγωδίες" των άλλων. Στην αρχή συμπάσχεις. Μετά εξοικιώνεσαι.
Κι αργότερα .. γίνονται κομμάτι της ρουτίνας σου.
Κυνισμός; Όχι. Είναι κάτι αντίστοιχο με τις σκηνές βίας στην τηλεόραση, που κάποτε παύουν να σου κάνουν εντύπωση.

Εν τούτοις, με απασχολεί συχνά η πρώτη αντίδραση των ανθρώπων που εμπλέκονται σε ένα τροχαίο ατύχημα. Ενδεικτική ίσως της γενικότερης θεώρησης μας για τα πράγματα. Ή της επιφάνειας μας, που λουστράρουμε για να κρύψουμε πίσω τις μικρότητες ή τις ανεπάρκειές μας.
Έχει λοιπόν, ενδιαφέρον εκείνο το πρώτο λεπτό, που διαμεσολαβεί από την μία χαλαρή στιγμή, που οδηγείς απορροφημένος στη σκέψη σου, ή στην κουβέντα με τους συνεπιβάτες σου ή στην μουσική του ραδιοφώνου μέχρι ... να ακουστεί ο θόρυβος μίας σύγκρουσης,
που θα σημάνει την αλλαγή διάθεσης. Το καθοριστικό λεπτό για να επιστρατεύσεις τις άμυνές σου ή τις στρατηγικές σου στην διαχείριση κρίσεων.

Ο Μίμης Ανδρουλάκης προ ετών σε ένα άρθρο του επέμενε ότι στην Ελλάδα στερούμαστε αντανακλαστικών σ' αυτόν ακριβώς τον τομέα. Μιλούσε βέβαια για κρίσεις στο πολιτικό στερέωμα, αλλά, όσοι γνωρίζουν καλύτερα την ψυχοσύνθεση του μέσου έλληνα, ίσως και να το γενίκευαν.
Παρακολουθώ την ομοιότητα των αντιδράσεων όσων εμπλέκονται στα
τροχαία ατυχήματα.
Το πρώτο κιόλας λεπτό κυριεύονται από θυμό. Θυμώνουν γιατί ανατράπηκε η μέρα τους, το πρόγραμμά τους και ο χρόνος μετάβασης στον προορισμό τους. Θυμώνουν επίσης γιατί θεωρούν (αυτονόητα) πως δεν έφταιγαν. Ακόμη και στις πιο οφθαλμοφανείς περιπτώσεις παραβίασης προτεραιότητας ή επιθετικής οδήγησης ο φταίχτης αδυνατεί να παραδεχτεί το λάθος του. Και ανοίγει την πόρτα του αυτοκινήτου του -μαινόμενος ήδη- έτοιμος να αντιπαρατεθεί με το απέναντι "στρατόπεδο".
Είναι σχεδόν ασύλληπτο πως άνθρωποι διαφορετικής κουλτούρας
και νοοτροπίας συμπεριφέρονται με τον ίδιο λυσσώδη τρόπο όταν εμπλακούν σε ένα τροχαίο.
Κοκορομαχίες και συμπλοκές, ύβρεις και σκυλοκαβγάδες είτε
πρόκειται για τον οικοδόμο και τον ταξιτζή ή για τον κουλτουριάρη
και τον πανεπιστημιακό.
Και φυσικά, ο καυγάς αλλάζει υφή αν η οδηγός του ενός οχήματος είναι γυναίκα. Το υβρεολόγιο εμπλουτίζεται με "κουζίνες" "Κατίνες" και ... λοιπές σερπαντίνες. Κι όλα αυτά για μερικές λαμαρίνες που βούλιαξαν.
Ο πολιτισμός μας ... θύμα τροχαίου ατυχήματος. Στραπατσαρισμένος στην πρώτη ευκαιρία σε κάποιο σταυροδρόμι για να μας θυμίζει πόσο επιδερμικά γινόμαστε δέκτες του και πόσο εύκολα βγάζουμε τον χειρότερο εαυτό μας στην επιφάνεια.

buzz it!


Permalink για το "Ο πολιτισμός μας ... θύμα τροχαίου ατυχήματος"

8 Comments:

Blogger VITA MI BAROUAK said...

Είμαστε ικανοί να «χριστοπαναγήσουμε» για μια κόρνα, πλακωθούμε για ένα σπασμένο φανάρι…

15/11/06 12:24  
Blogger Μαύρος Γάτος said...

Φαντάζεσαι λοιπόν την έκπληξή μοπριν από μερικούς μήνες, όταν κάνοντας όπισθεν για να αποφύγω κάποιον που έκανε όππισθεν, χτύπησα ένα και τού έσπασα το φλάς... κατεβαίνοντας περίμενα να ακούσω τις γνωστές χριστοπαναγίες, αλλά είδα έναν άνθρωπο μειλίχιο, πολιτισμένο... τράκαρα με παπά, και μάλιστα μορφωμενο! κΑΙ ΌΛΑ ΟΚ...

σ;)))))

15/11/06 13:19  
Anonymous Ο Σαζμάν, ο Μπαμπρίζ, ο Μασπιές said...

"Κι όλα αυτά για μερικές λαμαρίνες που βούλιαξαν."

Ιερές! Ξέχασες να το διευκρινίσεις. Και κάνει όλη τη διαφορά!

15/11/06 13:19  
Blogger oistros said...

Βήτα
σκέφτομαι κάποιες φορές ότι αν βάζαμε έναν καθρέφτη μπροστά μας την ώρα μίας τέτοιας "έκρηξης" θα καταλαβαίναμε πόσο γελοίοι γινόμαστε.

Γατούλη
δώσε στοιχεία να τον .. προτιμήσω στο επόμενο τρακάρισμα :)

Σαζμάν ή Σαλμάν
Σατανικοί οι στίχοι σας :)

15/11/06 13:28  
Anonymous Ο Καπός, ο Βολάν, Ο Πορμπαγκάζ said...

Ισως φταίει κι ο παπάς του Γαύρου Γάτου, που μού βγήκαν σατανικοί! Αλλη φορά θα σας τα λέω με το "σεις" και με το "σας". (τα γαμωσταυρίδια!)

15/11/06 13:36  
Blogger oistros said...

(Εντελώς μεταξύ μας) Γαύρος ε? Γαύρος και γάτος. Χμ .. τι συνδυασμός!!
Α και τα "καντήλια" σας δεκτά μόνο εις την .. γαλλικήν :)

15/11/06 13:41  
Anonymous Maria-Maria said...

Αχ, τη πρωτη φορα που τρακαρα ηταν μεσα στο γκαραζ.Τη δευτερη σε ενα υπογειο γκαραζ ενος σουπερ-μαρκετ.Τη τριτη με τρακαρε προσφατα μια .....κυρια , η οποια ειχε ασφαλιστικη μια που δεν υπαρχει πια,(Γαλαξιας), δεν το γνωριζε οτι η ασφαλιστικη της εβαλε λουκετο και οτι ηταν ανασφαλιστη και οταν το εμαθε αρχισε να βριζει τον αντρα της τοσο ασχημα που επαθα τη πλακα μου .

Ολοι Oistros ζουμε για τον εαυτο μας, τροφοδοτουμε τον εγωισμο μας και δεν παραδεχομαστε την ματαιοτητα ολων οσων κυνηγαμε καθημερινα

15/11/06 19:40  
Blogger oistros said...

Aχ Μαρία (όπως η πάλαι ποτέ μπουάτ)

έχετε μία .. έφεση στα ατυχήματα. Μήπως παίζετε επίθεση στο βολάν? :)
Και για να σοβαρευτώ: πράγματι για τον εαυτό μας μιλάω κι εγώ. Πόσο χαμηλά τον ρίχνουμε χωρίς σπουδαίο λόγο, Οι εκνευρισμοί και οι χειροδικίες δεν επιδιορθώνουν λαμαρίνες. Αφήστε που "σέρνονται" και εγκεφαλικά επεισόδια σε κάτι τέτοιες εκρήξεις. Κι αν τέλος πάντων, αδυνατούμε να κατανοήσουμε τους άλλους, ας κάνουμε μία προσπάθεια να μην ταλαιπωρούμε έτσι τους εαυτούς μας. Δια ασήμαντον αφορμή (λέω εγώ που πολλάκις πλήττεται η αισθητική της καθημερινότητός μου από τις φωνές των .. ελληναράδων).
Εξίσου εγωιστικά σκεπτόμενη όπως σωστά υποθέσατε :)

15/11/06 20:40  

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Home