Tabs: Blog | About Me |

14.12.06

Μεγαλώσαμε κι οι επιθυμίες μας έγιναν ανάγκες


Ρώτησα χωρίς περιστροφές χθες τον ανηψιό μου τι δώρο θέλει για τα Χριστούγεννα. Με παράτησε σύξυλη ... άνοιξε το κομπιούτερ του ... εμφάνισε μία λίστα και με ύφος μπλαζέ μου είπε: στάσου να δω τι σου 'χω χρεώσει. Λοιπόν, θα μου πάρεις καραόκε. Μου εξήγησε αναλυτικά ποιό ακριβώς ήθελε, ποιάς μάρκας και πού θα το βρω. Μου το έδειξε μάλιστα και στην οθόνη. Στην αρχή χαμογέλασα με όλα αυτά αλλά μετά .. βάλθηκα να σκέφτομαι πόσο χαμηλά ξέπεσε το έρμο το πνεύμα των Χριστουγέννων.
Ως παιδί λάτρευα να του παραδίνομαι. Ήταν οι εποχές που τα λίγα μας έκαναν .. πλούσιους. Πλουσιότερους από τα πολλά της σήμερον, που μας φτωχαίνουν. Θυμάμαι ένα μετρίου αναστήματος, μαδημένο, κιτς δεντράκι απομίμηση αληθινού, που 'βγαινε κάθε χρόνο τέτοιες μέρες από το πατάρι. Στηνόταν αναγκαστικά στο παράθυρο (πρώτο τραπέζι πίστα) και φορτωνόταν με γυάλινες λάμπες, που όλο και λιγόστευαν από τα .. ατυχήματα και τις αδεξιότητες. Τριγύρω του απλωνόταν μία σειρά από φώτα που δεν έπαιζαν μουσικές και κάλαντα αλλά το ομόρφαιναν με το φως τους. Τότε, βλέπετε, τα φωτάκια ήταν ...
φωτάκια. Τα δέντρα ήταν .. δέντρα και δεκάρα δεν έδινα ως πιτσιρίκα για το πως κληρονομήσαμε το έθιμο. Ούτε τυραννιόμουν με διλήμματα του στυλ "δέντρο ή καράβι ". Με τον δε Άγιο Βασίλη τα είχα ξεκαθαρίσει τα πράγματα. Του έγραφα στην αρχή και με .. έγραφε. Μέχρι που βαρέθηκα να του γράφω και ... τον έγραψα κι εγώ. Κάτι γιρλάντες από ψεύτικο γκυ ... ατάκτως ερρημένες ολούθε ... και το σκηνικό ήταν έτοιμο.
Και για να μην βαυκαλιζόμαστε ... δεν με πολυένοιαζε ο διάκοσμος. Αντίθετα, ο ενθουσιασμός μου είχε να κάνει με το κλείσιμο των σχολείων. Γιατί μαθητριάρα ήμουν, σπασικλάκι δεν ήμουν. Κι ανάμεσα σε διάβασμα και γράψιμο ή παιχνίδι και αραλίκι, σαφώς προτιμούσα το δεύτερο.
Η γειτονιά μου δεν φωτιζόταν με λαμπιόνια στα δέντρα της, ούτε σωλήνες από νέον "έγραφαν" το περίγραμμα των σπιτιών. Και χιόνι εκεί τριγύρω τα Χριστούγεννα δεν θυμάμαι ποτέ. Θυμάμαι όμως έντονα τις ζεστές παλτουδιές και τα πλεκτά σκουφάκια που
επιστρατεύαμε για να τρέχουμε και να παίζουμε στους δρόμους της. Μία πανευτυχής και
ξέγνοιαστη πιτσιρικαρία, που δεν κρύωνε εύκολα, δεν κολλούσε μικρόβια -κι ας έτρωγε ... χώμα με το κουτάλι- και δεν μαζευόταν με τίποτα. Οι δρόμοι άλλωστε, τω καιρώ εκείνω, ήταν μία ασφαλής υπόθεση. Οι υπολογιστές, το ίντερνετ και οι ... ηλεκτρονικές λίστες δώρων ήταν ακόμη σενάρια .. επιστημονικής φαντασίας.
Και καθώς πλησίαζαν οι γιορτές και οι μεγάλοι αγωνιούσαν να μας σκηνοθετήσουν την ατμόσφαιρα, άρχιζαν οι πλάγιες ερωτήσεις για το "τι επιθυμείς να σου φέρει ο Άη Βασίλης".
Κι εμείς -επειδή είμασταν προ πολλού υποψιασμένοι με το ραχάτι του Αγίου- ζητούσαμε το κάτιτίς μας, το συμβολικό. Ένα βιβλίο, μία κούκλα, μία μπάλα, ένα αυτοκινητάκι.
Και εκείνα τα μπιχλιμπίδια δεν είχαν ποτέ σαφή εικόνα στο μυαλό μας. Ξέραμε μόνο ότι θα
τα βρούμε αμπαλαρισμένα κάτω από το δέντρο.
Κι έπειτα ήταν και το χαρτζιλίκι από τα κάλαντα. Που να μας κρατήσεις μέσα την παραμονή; Ξεχυνόμασταν αξημέρωτα στις γειτονιές. Να χτυπάμε πόρτες και κουδούνια, να ταλαιπωρούμε μονότονα τα τρίγωνα και να νοιαζόμαστε μόνο για τον ... οβολό. Γιατί πάντα υπήρχε σχέδιο. Ξέραμε ακριβώς πόσα έπρεπε να μαζέψουμε για να πάρουμε και εμείς τα δώρα για τους δικούς μας.
Κι οι μυρωδιές μας ακολουθούσαν παντού. Οι νοικοκυρές ετοίμαζαν μελομακάρονα και κουραμπιέδες. Ή δίπλες και ξεροτήγανα. Κι οι στράτες μοσχοβόλαγαν. Η ζάχαρη από τους κουραμπιέδες, μας .. άχνιζε τα ρούχα και τα κεράσματα έδιναν και έπαιρναν.



Χριστούγεννα .. Πρωτούγεννα , πρώτη γιορτή του χρόνου.
Για βγείτε ,δείτε ,μάθετε που ο Χριστός γεννάται.
Γεννιέται κι ανασταίνεται στο μέλι και στο γάλα ,
Τα μέλι τρων οι άρχοντες, το γάλα οι αφεντάδες
Και το μελισσόχορτο το λούζοντ' οι κυράδες

Κυρά ψηλή ,κυρά λιγνή, κυρά καμαροφρύδα
Κυρά μου όταν στολίζεσαι και πας στην εκκλησιά σου
Βάνεις τον ήλιο πρόσωπο και το φεγγάρι αγκάλη
Και τον καθάριο αυγερινό τον βάζεις δακτυλίδι

Στο σπίτι ετούτο πού 'ρθαμε του πλουσιονοικοκύρη
ν' ανοίξουνε οι πόρτες του να μπει ο πλούτος μέσα
να μπει ο πλούτος κι η χαρά κι η ποθητή ειρήνη
και να γεμίσουν τα σταμνιά μέλι, κρασί και λάδι
κι η σκάφη του ζυμώματος με φουσκωτό ζυμάρι


Κι ήταν η μόνη χειμωνιάτικη μέρα του χρόνου που κανείς μας δεν ένοιωθε κρύο ...
Έκτοτε, σκέφτομαι συχνά τέτοιες μέρες, εκείνο το πετυχημένο σλόγκαν μίας παλιάς χριστουγεννιάτικης διαφήμισης, που έλεγε ότι ... μεγαλώσαμε κι οι επιθυμίες μας έγιναν ...
ανάγκες.

Ετικέτες

buzz it!


Permalink για το "Μεγαλώσαμε κι οι επιθυμίες μας έγιναν ανάγκες"

9 Comments:

Anonymous Παράφωνος said...

και οι ανάγκες μας παρέμειναν ανικανοποίητες...

Καλημέρα σας !!!

14/12/06 03:10  
Blogger Maria Iribarne said...

Τι μου θύμησες...Εγώ πίστευα ακράδαντα στον Άγιο Βασίλη, αρνιόμουν κατηγορηματικά τις φήμες που κυκλοφορούσαν στο σχολείο ότι Άγιος Βασίλης δεν υπάρχει (!). Μια χρονιά έψαξα επιμελώς όλο το σπίτι για να βρω τα δώρα, τελικά κάτι ανακάλυψα καταχωνιασμένο. Μιαν άλλη, έμεινα ξύπνια όλη τη νύχτα για να εξακριβώσω ιδίοις όμμασιν ποιος τα φέρνει τέλος πάντων. Είδα τον πατέρα μου με τις πιτζάμες και μιαν υπέροχη κούκλα αγκαλιά (τι να 'γινε άραγε;). Και τις δυο φορές είπα μέσα μου: ωραία, δεν υπάρχει, αλλά όμως υπάρχει, και συνέχισα να υπερασπίζομαι την ύπαρξή του στην πιτσιρικαρία το ίδιο αποφασιστικά με πριν. Ωραίο να επιλέγουμε τους μύθους μας. Καλημέρα και καλώς σας βρήκα!

14/12/06 05:36  
Blogger Νικηφόρος Σπουργίτης said...

Καλημέρα Οίστρε.
Είσαι υπέροχη. Στο ανήψι να δωρίσης βιβλία. Τα δώρα τα ορίζει αυτός που τα κάνει, όχι αυτός που τα δέχεται.
Ασε που με το καραόκε δεν θα σας αφήνει σε ησυχία.

Σπουργίτης.
<:))

14/12/06 06:17  
Blogger oistros said...

Παράφωνε
... όπως γίνεται πάντα όταν μεγαλώνουμε. Καλώς ήρθατε.

Μαρία
τα χρόνια της αθωότητας. Όμορφο ακόμη και να επιμένετε ως παιδί στην ύπαρξη του Άη Βασίλη. Επιστρέφοντας στο παρελθόν, συχνά θα επιθυμούσα να μην είχα σκοτώσει τόσο νωρίς όλους τους μύθους μου. Χαίρομαι που με επισκεφθήκατε.

Νικηφόρε
διαβάσατε το μυαλό μου. Αρκετά τα κακομαθαίνουν οι γονείς πια. Οι ... ιδιόρρυθμες θείες έχουν δικαίωμα να ξεφύγουν από τις λίστες των δώρων.
Σας απολαμβάνω συχνά. Welcome :))

14/12/06 11:49  
Anonymous vita mi barouak said...

"Να δεις τι σου χω για μετά..."

14/12/06 14:41  
Anonymous mpampakis said...

Ψιτ! Αν πας με τον ορθότατο προβληματισμό σου να ξεφύγεις από την αγορά του καραόκε, σου έχω νέα! Όχι μόνο θα το δωρίσεις, αλλά θα πεις κι ένα τραγούδι!

Κυριολεκτικά!!!! ;^)

(έχεις απόλυτο δίκιο φυσικά, αλλά τουλάχιστον το καραόκε είναι παιχνίδι και μάλιστα κοινωνικό, δεν είναι κάρτες του Πόκεμον ή ο νέος hair stylist της Μπαρμπι...)

14/12/06 15:10  
Blogger Άβατον said...

Έτσι είναι...έχεις απόλυτο δίκιο και δεν μπορώ πλέον να φανταστώ πως θα είναι τα πράγματα σε 30 χρόνια. Σοβάρεψαν τα παιδιά και βιάζονται να γίνουνε μεγάλοι...και αυτή την απίστευτη δονητική και ολοένα αυξανόμενη ενεργειακή αλλαγή μπορείς να την δεις πολύ εύκολα γύρω σου. Τώρα τα παιδιά από τα 12 τους παίζουν τους υπολογιστές στα δάχτυλα και κοιτάν από μικρά να ταιριάζουν στο επιτυχημένο κοινωνικό προφίλ που τα ταΐζει η τηλεόραση.

14/12/06 23:04  
Blogger oistros said...

Βήτα
κι αν δεν θέλω; :))

Μπαμπάκη
i 've got news for you .. δεν υποκύπτω. Να σε δω όταν θα μεγαλώσει το αγγελούδι σου και θα σε τραβάει από τη ... μύτη. Είπαμε οι θείες έχουν δικαίωμα να που όχι, οι Μπαμπάκηδες όμως ; :))

Άβατον
αυτό ακριβώς με τρελαίνει πιο πολύ: τα νέα πρότυπα του life style. Οι μοντέλες και οι .. τραγουδισταράδες. Τα επαγγέλματα που μοιάζουν να κερδίζουν φήμη και χρήμα χωρίς πολύ .. κόπο και γνώση. Αλλά αυτό είναι μίας άλλης στιγμής...

15/12/06 00:45  
Blogger Νικόλαος said...

περαστικός από τα "μέρη" σας, και σε χρόνο άσχετο με τα γραφόμενα (συμπαθάτε με λοιπόν για το άκαιρο της παρέμβασης), είπα να καταθέσω τη δική μου εμπειρία "για τις επιθυμίες που γίνονται ανάγκες"...
Πιτσιρικάς ακόμα, θαυμάζοντας το πνεύμα του μέτρου των προγόνων μας, τη λιτότητα της ζωής των Ελλήνων (συγκρινόμενη με τη ζωή των Περσών), την ολιγάρκεια τους, είχα θεωρήσει ότι το μυστικό της επιτυχίας και της ευτυχίας στη ζωή κρυβόταν στο να επιθυμείς με μέτρο, να 'σαι αφεντικό στις επιθυμίες σου, και τελικά να ενστερνιστείς το "αν δεν έχεις αυτό που αγαπάς, αγάπα αυτό που έχεις".
Η αλήθεια είναι ότι βαδίζοντας με τέτοια πυξίδα, δεν κινδυνεύεις να θαλασσοπνιγείς στο πέλαγο της ζωής, ούτε καν να λαχανιάσεις στο κυνήγι της καθημερινότητας. Όμως, κάπου βαθιά μέσα μου ένιωθα ότι το μυστικό δεν ήταν αυτό... η θέση αυτή πρόσφερε ασφάλεια αλλά όχι πληρότητα. Ένιωθα να κρύβει μια ενοχλητική μιζέρια (όχι για την υλική διάσταση της ζωής που σου εξασφάλιζε όσο για την ελευθερία σου να ποθήσεις περισσότερα, να "γεμίσεις", να "χορτάσεις", να φτάσεις στα όρια της υπάρξεώς σου).
Διέξοδο, βρήκα πάλι μέσα από την απίστευτη σε πλούτο και ποικιλία πνευματική παρακαταθήκη και βίωμα των προγόνων μας (προγονολάτρης απίστευτος...).
"Αγάπα και κάνε ό,τι θέλεις" μας συμβουλεύει ο Μέγας Βασίλειος ... βγαίνοντας από τη μαύρη τρύπα του "εγώ" μας και βάζοντας στο επίκεντρο του κόσμου μας το διπλανό μας, το σύμπαν αναγεννάται, απευλευθερωμένο από το ισχυρό βαρυτικό πεδίο του "εγώ". Όταν επιθυμία μας γίνει η υπηρεσία του άλλου, δε υπάρχει ανάγκη για αναζήτηση μέτρου. Όριο γίνεται το όριο της ύπαρξής μας... μέχρι πληρώσεως. Τότε ας γίνουν και οι επιθυμίες μας ανάγκες... κανένα πρόβλημα.
Μπορούμε να ακολουθούμε τα κελεύσματα του καιρού μας, να 'μαστε "σύγχρονοι" κατά κάποιον τρόπο... αλλά το δικό μας τρόπο, που αντιπαραβάλλει στο υπερκαταναλωτικό πρότυπο ζωής αυτό της αγαπητικής προσφοράς στον πλησίον. Το ένα, γεννά άγχος (σε προσωπικό επίπεδο) και πολέμους (σε διεθνές -αφού τα αγαθά δεν φτάνουν για όλους...-), ενώ το άλλο, γαλήνη (μάλλον τη δική Του γαλήνη) και ένα απίστευτο αίσθημα ελευθερίας και πληρότητας.
Ζητούμενο μάλλον, να κάνουμε την ιδέα βίωμα... γιατί μόνο τα βιώματα κληροδοτούμε στην επόμενη γενιά και οι συμβουλές είναι επιστολές χωρίς περιεχόμενο...

Με εκτίμηση (κι ευχαριστώ για τη φιλοξενία),

Νικόλαος

17/2/07 10:08  

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Home